ตอนที่ 1804 ศพเทพกำแหง

ตอนที่ 1804 ศพเทพกำแหง ณ บริเวณส่วนลึกของแดนอาถรรพ์เทพกำแหง มีหมอกควันสีดำดั่งน้ำหมึก การได้มายืนอยู่ที่ตรงนี้ รู้สึกเหมือนว่าตนเองนั้นอยู่ในบึงน้ำหมึกอย่างนั้น มีแต่หมอกควันสีดำหนาทึบไม่อาจทำให้เจือจางได้อยู่ทุกที่

ที่ตรงนี้พื้นดินแยกแตกร้าว บนท้องฟ้ายังมีดวงดาวดวงหนึ่งที่ถูกทำลายห้อยอยู่บนนั้น ดวงดาวดวงนี้มีขนาดใหญ่โตเพียงพอที่จะบดบังไปครึ่งท้องฟ้า

บนพื้นแผ่นดินมีบึงน้ำแห่งหนึ่ง บึงน้ำแห่งนี้เต็มไปด้วยน้ำเลือดสีดำที่เหนียวหนึบ ในขณะนี้ ใต้พื้นดินยังคงมีน้ำเลือดสีดำที่ผุดขึ้นมาปุดๆ เหมือนว่าใต้พื้นดินมีน้ำเลือดสีดำที่ไม่มีสิ้นสุดต้องการผุดขึ้นมาอย่างนั้น

บริเวณกลางบึงปรากฏศพขนาดยักษ์ครึ่งจมครึ่งลอยอยู่ ศพๆ นี้ดูไปแล้วคล้ายดั่งเป็นภูเขาขนาดเล็กลูกหนึ่ง อีกทั้งศพได้กลับกลายเป็นหินไปแล้ว ถ้าหากไม่เป็นเพราะยังคงมองเห็นเค้าโครงของศพนี้ได้อย่างชัดเจน ยังเข้าใจว่าเป็นภูเขาขนาดเล็กจริงๆ นะเนี่ย

เซิ่นเหล่าลิ่วเวลานี้ร้องเสียงดังออกมากึ่งลากกึ่งดึงเอาศพขนาดยักษ์นั้นเข้ามาอยู่ริมบึง ครั้นเขาได้จัดการลากเอาศพขึ้นมาอยู่ริมบึงได้แล้ว เรียกได้ว่าเหนื่อยจนเขาต้องนั่งหายใจหอบแฮ่กๆ

อาศัยกำลังความสามารถของเซิ่นเหล่าลิ่วนั้น สามารถเคลื่อนภูเขาย้ายทะเลได้อย่างแน่นอน แต่การเคลื่อนย้ายศพที่มีขนาดใหญ่โตมโหฬารยิ่งศพนี้กลับทำให้เขาต้องรู้สึกกินแรงยิ่งนัก

อย่าได้ดูถูกศพที่คล้ายดั่งภูเขาขนาดเล็กศพนี้ มันคือศพของเทพกำแหง ขณะที่เทพกำแหงยังมีชีวิตอยู่เขาคือจอมเทพที่ได้ครอบครองตราสัญลักษณ์สิบสองดวง ห่างจากการเป็นเทพโบราณเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น ลองคิดดู ศพของผู้ดำรงอยู่ในสถานะเช่นนี้จะมีน้ำหนักที่น่ากลัวเพียงใด น้ำหนักขณะมีชีวิตอยู่ของเขาถึงขนาดหนักเท่ากับท้องฟ้า

แม้ว่าเขาจะเสียชีวิตมานานมากแล้ว แต่น้ำหนักตัวยังคงน่ากลัวยิ่งนัก

“ในที่สุดก็ปรากฏตัวออกมาแล้ว จะได้ไม่ต้องเปลืองแรงกายแรงใจข้ามากมายไปขุดเอาเจ้าออกมาจากใต้พื้นดิน” หลี่ชิเย่พยักหน้ากล่าวขึ้นหลังจากได้เห็นศพของเทพกำแหงศพนี้ถูกลากขึ้นมาอยู่บนฝั่ง

“เฮ่อ เหนื่อยเหลือเกิน” ในเวลานี้ ตัวของเซิ่นเหล่าลิ่วเปรอะเปื้อนไปหมดทั้งตัว นั่งหายใจกระหอบกระหืดอยู่ตรงนั้น

หลี่ชิเย่เหลือบมองเขาทีหนึ่ง และกล่าวท่าทีเฉยเมยว่า “ถ้าหากเจ้าอาศัยร่างที่แท้จริง ต่อให้เป็นทางช้างเผือกเจ้าก็ลากมันลงมาทั้งสายได้ กับแค่ลากศพๆ หนึ่งจะมีอะไรยากเย็น”

“แหะ แหะ แหะ ท่านบรรพบุรุษ ท่านก็อย่าทำให้ข้าต้องลำบากใจเลย” เซิ่นเหล่าลิ่วยิ้มเจื่อนๆ ด้วยความผะอืดผะอม และกล่าวว่า “ถ้าหากให้อาจารย์พวกเขารู้ว่าข้ามาทำอะไรอยู่ที่นี่ พวกเขาจะต้องหักขาทั้งสองของข้าแน่นอน”

เซิ่นเหล่าลิ่วนั้นลักลอบหนีออกมาจากสำนัก และหนีมามั่วสุมอยู่ที่เมืองฉีหลินด้วยการอำพรางร่างแท้จริงเอาไว้ เพื่ออาศัยวิธีนี้หลบเลี่ยงการตามล่าของทางสำนัก

ถ้าหากเวลานี้เขาเผยร่างแท้จริงออกมา เปิดเผยพลังที่แท้จริงของตน ช้าเร็วก็ต้องถูกผู้อาวุโสของสำนักสืบจนรู้ความ เมื่อถึงตอนนั้นแล้วมีหวังถูกอาจารย์ของเขาหักขาทั้งสองข้างแล้วคุมตัวกลับไปที่สำนักอย่างแน่นอน

“จะช้าหรือเร็วเจ้าก็ต้องถูกหักขาสองข้างแล้วถูกคุมตัวกลับไปอยู่แล้ว” หลี่ชิเย่กล่าวคำๆ นี้ออกมาอย่างเอ้อระเหยลอยชาย

คำพูดเช่นนี้ของหลี่ชิเย่สร้างความผะอืดผะอมให้กับเซิ่นเหล่าลิ่วยิ่งนัก ถึงกับหัวเราะแห้งๆ และรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมา เขาย่อมรู้ดีว่าช้าหรือเร็วสักวันหนึ่งก็ต้องถูกจับตัวกลับไปอยู่แล้ว แต่ว่า กล่าวสำหรับเขาในเวลานี้ หลบไปได้วันหนึ่งก็รอดไปได้หนึ่งวัน

ในขณะนี้ เซิ่นเหล่าลิ่วได้จัดการทำความสะอาดคราบเลือดสีดำบนศพของเทพกำแหงจนสะอาดแล้ว ในเวลานี้นี้เอง เทพกำแหงจึงได้เผยโฉมหน้าที่แท้จริงออกมา ร่างกายของเทพกำแหงนั้นใหญ่โตมโหฬารมาก หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัว แม้ว่าเขาได้ตายไปนานมากแล้ว แต่ยังคงให้ความรู้สึกผู้คนด้วยท่าทีที่ไม่โกรธแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ ทำให้ผู้คนไม่กล้าลบหลู่

บริเวณกลางหน้าผากของเทพกำแหงมีสัญลักษณ์เป็นคทาอำนาจ แม้ว่าเทพกำแหงจะเสียชีวิตมานานมากแล้ว แต่ทว่า สัญลักษณ์คทาอำนาจนี้ยังคงส่งประกายสีทองแวววับออกมา เหมือนว่ามันถูกสร้างขึ้นจากทองคำอย่างนั้น

เทพกำแหงมีชาติกำเนิดเป็นเผ่าเทพ ดังนั้น เขาจึงมีสัญลักษณ์เฉพาะที่มีเพียงหนึ่งไม่มีสองของเผ่าเทพ อีกทั้งเขายังเป็นระดับจอมเทพที่มีดวงตราสัญลักษณ์สิบเอ็ดดวง คทาอำนาจเผ่าเทพของเขานับว่าก้าวไปถึงขั้นสูงส่งที่สุดแล้ว ดังนั้น แม้กาลเวลาเนิ่นนานผ่านไปก็ยังคงไม่สามารถทำลายสัญลักษณ์ที่มีเพียงหนึ่งเดียวนี้ไปได้

“นี่คือศพระดับจอมเทพที่มีตราสัญลักษณ์สิบเอ็ดดวงนะเนี่ย ถ้าหากจิตวิญญาณยังคงอยู่ล่ะก็ ช่างล้ำค่าอะไรอย่างนั้น มันคือของวิเศษที่ไม่อาจประเมินราคาได้ชิ้นหนึ่งเลยนะ” เซิ่นเหล่าลิ่วพูดออกมาจากใจว่า “ถ้าหากจิตวิญญาณยังคงอยู่ล่ะก็ ลำพังแค่คทาอำนาจนี้ก็คืออาวุธศักดิ์สิทธิ์สูงสุดชิ้นหนึ่ง สามารถสยบเหล่าสวรรค์เทพมารได้!”

จอมเทพองค์หนึ่งที่มีดวงตราสัญลักษณ์ สิบเอ็ดดวง นับเป็นผู้ดำรงอยู่ในระดับแข็งแกร่งเพียงใด ตามตำนานเล่าว่า เทพโบราณองค์แรกของสิบสามทวีปก็คือเทพโบราณหวูเจอ เขาเคยเอาชนะราชันสวรรค์ยิวเทียน และเคยท้าสู้กับราชันสวรรค์หุ้นหยวนมาก่อน

สำหรับราชันสวรรค์หุ้นหยวนนั้นไม่ต้องพูดถึง เขาคือจอมราชันที่มีสิบสองชะตาฟ้าอยู่ในครอบครอง และเป็นผู้ริเริ่มให้มีการเดินทางไกลเพื่อปราบปราม ในครั้งที่สองขึ้นมา ความแข็งแกร่งของเขาไม่ต้องไปพูดถึงให้มากความ

สำหรับราชันสวรรค์ยิวเทียนก็นับเป็นผู้ดำรงอยู่นฐานะที่น่ากลัวยิ่ง เขาคือจอมราชันคนแรกที่มีสิบเอ็ดชะตาฟ้า หลังจากที่ราชันเทพชิงมู่ได้ก่อตั้งยุคสมัยของจอมราชันขึ้นมา แม้แต่ราชันสวรรค์หุ้นหยวนในขณะที่อยู่ในวัยหนุ่มก็เคยได้รับการดูแลจากเขามาก่อน