ตอนที่ 2135 ระบบถ่ายทอดความคิดทางด้านลัทธิลานกำแหง

คนหนุ่มที่ธรรมดาจนไม่รู้จะธรรมดาอย่างไร บนตัวไม่มีอำนาจที่เหนือผู้คน และไม่มีพลังที่สะเทือนฟ้า ด้วยคนหนุ่มที่มีลักษณะเช่นนี้ ถ้าหากเขาบอกว่าเป็นบรรพบุรุษของเจ้า เจ้าต้องไม่เชื่ออย่างแน่นอน หากไม่ลงมือจัดการสั่งสอนอย่างหนัก ก็ต้องคิดว่าเขาผู้นี้เป็นผู้ที่มีสติฟั่นเฟือน!

หากไม่เป็นเพราะหลี่ชิเย่นั้นมาจากโลงโบราณที่ลอยขึ้นมาจากหุบเหวบรรพชนล่ะก็ เช่นนั้นแล้วหยางเซิ่นผิงก็จะไม่ยอมเชื่อว่าคนหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าก็คือบรรพบุรุษของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงของพวกเขา ต้องคิดว่าเขาเป็นผู้สวมรอยอย่างแน่นอน!

“ไม่ ไม่ ไม่รู้ว่าควรจะเรียกท่านบรรพบุรุษว่าอย่างไร” หยางเซิ่นผิงทำท่าลังเลนิดหนึ่ง สุดท้ายเขาทำใจดีสู้เสือ ตัดสินในใจขั้นเด็ดขาด กัดฟันพูดออกมา

หลี่ชิเย่จ้องมองดูหยางเซิ่นผิง เฉกเช่นท่าทีของหยางเซิ่นผิงเช่นนี้ไหนเลยจะหลอกตาทั้งสองของเขาได้ เขาเพียงยิ้มเฉยเมยและกล่าวขึ้นมาช้าๆ ว่า “ทำไม่ คิดว่าข้าเป็นผู้ที่แอบอ้างมาใช่หรือไม่? คิดว่าข้าหนุ่มแน่นขนานดนี้ไม่มีคุณสมบัติเป็นบรรพบุรุษลานกำแหงของพวกเจ้าได้”

พลันคำพูดที่เรียบเฉยเช่นนี้ถูกหลี่ชิเย่พูดออกมา ทำให้หยางเซิ่นผิงตกใจจนวิญญาณออกจากร่างสามวิญญาณหนีไปแล้วสอง หกจิตบินหายไปห้า เข่าทั้งสองอ่อนแรงคุกเข่าลงและกล่าวว่า “ไม่ ไม่ ไม่กล้า ท่านบรรพบุรุษ ข้าน้อยไหนเลยกล้ามีความคิดเช่นนี้ ไม่กล้ามีความคิดเช่นนี้…” ตกใจจนคุกเข้าก้มกราบกับพื้น

“ช่างเถอะ…” หลี่ชิเย่โบกมือเบาๆ และเอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า “จะเรียกว่าอะไรก็ไม่มีปัญหา ถ้าหากเจ้าไม่คิดจะนับถือบรรพบุรุษเช่นข้า เช่นนั้นแล้วเรียกข้าว่าหลี่ชิเย่ แค่นี้ก็พอแล้ว!”

ไม่ง่ายนักกว่าหยางเซิ่นผิงจะลุกขึ้นมาได้ เรียกได้ว่าเหงื่อเย็นไหลโทรมกาย ได้แต่หัวเราะเจื่อนๆ ในใจ ต่อให้เขาใจกล้าแค่ไหนก็ไม่กล้าเอ่ยชื่อหลี่ชิเย่ตรงๆ เพียงแต่เขานึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่ามีบรรพบุรุษที่ชื่อหลี่ชิเย่ แน่นอน เขาในฐานะชนรุ่นหลัง หลังจากที่ผ่านมาล้านล้านปีแล้ว ไหนเลยสามารถรู้ว่าบรรพบุรุษรุ่นที่หนึ่ง รุ่นที่สองของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงมีชื่อว่าอะไรเล่า?

เกรงว่าชนรุ่นหลังแต่ละรุ่นของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงที่ผ่านมา สามารถจำชื่อบรรพบุรุษของพวกเขาได้เพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น ซึ่งก็คือปฐมบรรพบุรุษพวกเขานามว่าผู้เฒ่ากำแหงเท่านั้น!

“เป็นข้าน้อยที่โง่เขลา ล่วงเกินต่อท่านบรรพบุรุษให้แล้ว” เวลานี้ หยางเซิ่นผิงกราบคารวะอีกทีแล้วไม่กล้าถามมากความอีก เกิดทำให้ฝ่ายตรงข้ามโกรธขึ้นมาจริงๆ ล่ะก็ เกรงว่าคงรักษาหัวของตนเอาไว้ไม่ได้ กระทั่งแม้แต่สำนักกระบี่ยักษ์ก็อาจไม่รอด

“ช่างเถอะ” หลี่ชิเย่กล่าวขึ้นมาช้าๆ ว่า “เจ้ามาที่นี้ มีเรื่องอะไรรึ?” หยางเซิ่นผิงทำท่าลังเลอยู่นิดหนึ่ง สุดท้ายยังคงกล่าวตรงๆ ว่า “ไม่กล้าปิดบังท่านบรรพบุรุษ ที่ข้าน้อยมาครั้งนี้ก็ต้องการเชิญท่านบรรพบุรุษกลับลานกำแหง อนาคตยังต้องขอให้ท่านบรรพบุรุษควบคุมดูแลสถานการณ์โดยรวมของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหง”

กล่าวสำหรับหยางเซิ่นผิงแล้ว ถ้าหากหลี่ชิเย่ที่อยู่ตรงหน้าหากสามารถปกครองระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงในภาพรวมล่ะก็ ย่อมเป็นเรื่องที่ดีที่สุด กระทั่งกล่าวได้ว่าสิ่งนี้สำหรับตัวเขากับสำนักกระบี่ยักษ์แล้ว ก็จะเป็นข่าวที่ดีที่สุดในโลกทีเดียว!

หลี่ชิเย่มองดูหยางเซิ่นผิง แล้วกล่าวขึ้นช้าๆ ว่า “ลานกำแหงในวันนี้ผู้ใดเป็นเจ้าครอง สายเลือดอะไร”

“เรียนท่านบรรพบุรุษ กษัตริย์องค์ก่อนเพิ่งสวรรคตได้ไม่นาน ตำแหน่งยังคงว่างอยู่ มีราชินีเป็นผู้อำนวยการในกิจการงานเป็นการชั่วคราว” หยางเซิ่นผิงรีบกล่าว

ความจริงแล้วภายในใจของหยางเซิ่นผิงก็ไม่ค่อยจะสบายใจนัก เนื่องจากกษัตริย์ราชสำนักระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงเพิ่งจะสวรรคตได้ไม่นาน เวลานี้ทุกคนที่อยู่ในระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงจิตใจหวั่นไหว คลื่นใต้น้ำเคลื่อนไหว แต่ละฝ่ายต่างจ้องมองเรื่องอำนาจตาเป็นมัน เวลานี้กลับโผล่บรรพบุรุษที่ฟื้นคืนชีพมากะทันหัน นับเป็นเรื่องที่ไม่ค่อยจะเหมาะสมยิ่งนัก เรื่องลักษณะเช่นนี้ดูเหมือนจะบังเอิญไปสักนิด

จะโทษหยางเซิ่นผิงที่บังเกิดความสงสัยขึ้นในใจก็ไม่ถูก เนื่องจากปรากฏบรรพบุรุษผู้หนึ่งฟื้นคืนชีพขึ้นมาใจช่วงจังหวะเช่นนี้ จึงมีความเป็นไปได้ที่อาจจะเป็นการแอบอ้าง แต่ในใจของหยางเซิ่นผิงไม่กล้ายืนยันเท่านั้นเอง แม้ว่าสติสัมปชัญญะจะบอกเขาว่ามีโอกาสที่จะเป็นไปได้

แต่หากกล่าวถึงด้านความรู้สึกแล้ว หยางเซิ่นผิงยินดีที่จะได้เห็นเรื่องเช่นนี้เกิดกขึ้น จะอย่างไรเสียเรื่องนี้กล่าวสำหรับสำนักกระบี่ยักษ์แล้วเรียกว่าเป็นฟ้าประทานโอกาสที่ดีให้ กระทั่งกล่าวได้ว่านี่เป็นโอกาสเดียวที่สำนักกระบี่ยักษ์ของพวกเขาจะได้พลิกกลับมา

“ร่วงหล่นจากลัทธิเซียนกระทั่งถึงลัทธิพรรษ นับว่าใช้ได้เลยทีเดียวนะเนี่ย” หลี่ชิเย่ยิ้มกล่าวเฉยเมย

เป็นความจริงที่ตาเฒ่าของหอศิลาโรยได้ทุ่มเทกำลังกายใจไปนับไม่ถ้วนก่อตั้งงานกำแหงขึ้นในครั้งนั้น ที่เขามายังแดนสามเซียนในครั้งนั้นมีจุดประสงค์อยู่หลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือก่อตั้งลานกำแหง ซึ่งนับว่าเป็นการทิ้งร่องรอยของตนเอาไว้ ต่อให้ยุคสมัยของเขาถูกทำลายไป แต่หลังจากผ่านไปล้านล้านปีแล้วยังคงมีร่องรอยของเขาเหลืออยู่

ด้วยเหตุนี้เอง ผู้เฒ่ากำแหงจึงไม่เสียดายที่จะอาศัยทุกวิถีทาง วางรากฐานที่แข็งแกร่งอย่างยิ่งให้กับลานกำแหง ทำให้ลานกำแหงกลายเป็นระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิที่อยู่ในแดนลัทธิเซียน

เสียดาย เวลาผ่านมาเนิ่นนานมากเกินไป แม้ว่าลานกำแหงในภายหลังก็เคยกำเนิดประเภทผู้ปราดเปรื่องน่าทึ่งยิ่งจำนวนไม่น้อย และเคยกำเนิดราชันแท้จริงต่อมาภายหลัง แต่ว่า พวกเขาไม่สามารถแซงล้ำหน้าปฐมบรรพบุรุษของพวกเขาได้ นั่นก็คือผู้เฒ่ากำแหงนั่นเอง

เนื่องเพราะเหตุนี้เอง จากกาลเวลาอันยาวนานที่ผ่านไป ระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงตกต่ำแล้วตกต่ำอีก จากแรกเริ่มเดิมทีอยู่ในลัทธิเซียนร่วงลงสู่ลัทธิราชัน สุดท้ายร่วงลงสู่ลัทธิพรรษ ธาตุแท้ภายในของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงในภาพรวมลดลงฮวบฮาบ กระทั่งเวลานี้ระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงก็ไม่นับว่ามีความแข็งแกร่งสักเท่าไร

แน่นอนที่สุด ต่อให้ระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงอ่อนด้อยมากกว่านี้ สำหรับสำนักกระบี่ยักษ์ที่เป็นสำนักเฉกเช่นมดปลวกแล้วก็ยังคงเป็นยักษ์ใหญ่อยู่ดี สำนักกระบี่ยักษ์ที่เป็นสำนักขนาดเล็กเช่นนี้ เป็นได้เพียงกิ่งไม้ง่ามเล็กๆ ของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงที่เป็นต้นไม้สูงเสียดฟ้าเท่านั้นเอง

“เอาเถอะ” หลี่ชิเย่กล่าวเรียบๆ ว่า “ได้เวลาที่ข้ากลับมาแล้ว ไว้ให้ข้าเป็นผู้ควบคุมสถานการณ์ รับรองว่าระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิลานกำแหงจะต้องเจริญรุ่งเรืองแน่นอน!”

แม้ว่าจะเป็นการตัดสินใจฉุกละหุกของหลี่ชิเย่ แต่ก็นับว่าเคยรู้จักกับตาเฒ่ามาก่อน แม้ว่าพวกเขาเคยเป็นศัตรูคู่อาฆาต มาวันนี้ได้มาถึงระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิที่เขาตั้งขึ้นมา ทั้งยังได้กลายเป็นบรรพบุรุษของพวกเขา ก็เลยถือโอกาสทำไปก็เท่านั้น เป็นการแสดงฝีมือสักหน่อย

อีกอย่าง กล่าวสำหรับหลี่ชิเย่แล้ว สัจธรรมของเขายังต้องอาศัยเวลาที่ยาวนานมาก หาเรื่องทำอะไรที่แดนสามเซียนสักหน่อยก็ดี นับว่ามาไม่เสียเที่ยว!

“ท่านบรรพบุรุษกลับมา จะต้องเหมือนดั่งพระอาทิตย์กลางหาวแน่นอน” หยางเซิ่นผิงรีบกล่าวสนับสนุนทันที แต่ชั่วเดี๋ยวเดียวเขารู้สึกลังเลขึ้นมา ถึงกับไปต่อไม่ถูก