ตอนที่ 2235 ใครกันแน่ที่เป็นหมอไร้ฝีมือ

มู่หย่าหลันมองหน้าหลี่ชิเย่ทีหนึ่ง จากนั้นได้พยักหน้ากับหวงฉวนเวย และกล่าวว่า “เช่นนั้นก็รบกวนพี่หวงแล้วล่ะ”

เมื่อเปรียบเทียบกับหลี่ชิเย่แล้ว มู่หย่าหลันยังคงเชื่อมั่นในวิชาพิษของหวงฉวนเวยมากกว่า จะอย่างไรเสียนางไม่รู้อะไรกับหลี่ชิเย่ที่เป็นศิษย์พี่ใหญ่ที่เพิ่งจะโผล่หน้าออกมา นางเองก็ไม่กล้าเสี่ยง

“เช่นนั้นก็ดี ข้าลงมือแล้วนะ” หวงฉวนเวยถึงกับยิ้มด้วยความลำพอง จ้องมองดูหลี่ชิเย่แวบหนึ่ง ท่าทีอวดบารมี

เวลานี้ หวงฉวนเวยได้นำเอาย่ามพิษของตนออกมา และกล่าวต่อผู้อาวุโสหยางว่า “ผู้อาวุโส อาจจะเจ็บปวดอยู่บ้าง ต้องอดทนนิดหนึ่ง”

“หลานวางใจเถอะ ตาเฒ่าอย่างข้ายังทนต่อความลำบากได้อยู่แล้ว” ผู้อาวุโสหยางรีบเอ่ยขึ้นมา

หวงฉวนเวยหยิบยาครีมออกมาขวดหนึ่งป้ายลงบนบาดแผลของผู้อาวุโสหยาง ผู้อาวุโสหยางรู้สึกได้ทันทีถึงความเย็นสายหนึ่ง ความเจ็บปวดที่ปวดแสบปวดร้อนเป็นระลอกก่อนหน้านั้นพลันหายไป

“ยาของหลานเป็นยาวิเศษนะเนี่ย ช่วงเวลาที่ผ่านมาถูกพิษที่รุนแรงนี้ทรมานจนแทบจะทนไม่ไหว เวลานี้เมื่อได้ทายาวิเศษของหลานแล้ว ความเจ็บปวดหายไปสิ้น” ผู้อาวุโสหยางก็รู้สึกแปลกใจ

“นี่คือยาครีมหยกนิลร้อยพิษที่ข้าปรุงกลั่นขึ้นมาเอง หากเป็นยาพิษอื่นๆ ขอเพียงทายาครีมนี้ของข้าก็จะสลายได้ทันที่” หวงฉวนเวยกล่าวขึ้น

“พี่หวงถึงกับปรุงกลั่นครีมหยกนิลร้อยพิษได้รึ?” มู่หย่าหลันเองก็รู้สึกตกใจกับสิ่งนี้

เนื่องจากครีมหยกนิลร้อยพิษชนิดนี้ได้สาบสูญไปนานแล้ว ตำราที่หุบเขาอมตะมีอยู่ก็เป็นเพียงฉบับที่ไม่สมบูรณ์เท่านั้น เนื่องจากศิษย์ของหุบเขาอมตะในแต่ละยุคที่ผ่านมาก็ไม่ชำนาญเรื่องพิษ ดังนั้น จึงมีผู้ที่ได้ศึกษาพินิจพิเคราะห์น้อยมาก

“ถูกต้อง ข้าได้สืบค้นตำราโบราณมาทั้งหมด สุดท้าย จึงสามารถเสริมวิธีการปรุงกลั่นยาครีมหยกนิลร้อยพิษในครั้งนั้นจนครบถ้วนบริบูรณ์ ทำให้ข้าสามารถปรุงกลั่นครีมหยกนิลร้อยพิษมาได้กล่องหนึ่ง สามารถแก้สารพัดพิษได้” เมื่อหวงฉวนเวยมองเห็นท่าทีที่แสดงความตกใจของมู่หย่าหลันแล้ว รู้สึกในใจเป็นสุขยิ่งนัก ความฟุ้งเฟื้อภายในใจพลันรู้สึกอิ่มเอมยิ่งนัก

“วิชาพิษของพี่หวงนับว่าเป็นหนึ่งในหล้าโดยแท้” มู่หย่าหลันถึงกับกล่าวชื่นชมเบาๆ

“ไม่หรอก ที่ไหนได้ เทียบกับฝีมือแพทย์ของศิษย์น้องแล้ว นับว่าด้อยกว่ากันมากทีเดียว” ได้รับคำกล่าวชื่นชมจากมู่หย่าหลัน พลันทำให้หวงฉวนเวยรู้สึกตัวเบาหวิว มีจิตใจที่ชื่นมื่น

แม้จะเป็นเช่นนี้ก็ตาม ฝีมือด้านวิชาพิษของหวงฉวนเวยนับว่ายอดเยี่ยม มือของเขาไม่ได้ว่างเลย หยิบเอาเข็มเงินแต่ละเข็มปักลงไปตามชีพจรสำคัญของผู้อาวุโสหยางแต่ละแห่ง

“ขึ้นมา…” ในเวลานี้เอง หวงฉวนเวยร้องเสียงทุ้มต่ำขึ้นมา เข็มเงินของเขาเปล่งเป็นประกายขึ้นมา ภายใต้การขับเคลื่อนจากพลังที่แข็งแกร่งของเขา มองเห็นร่างกายของผู้อาวุโสหยางปรากฏเป็นเส้นสีดำขึ้นมาทั่วร่าง ซึ่งก็คือพิษรุนแรงที่ยังคงหลงเหลืออยู่ตามจุดสำคัญต่างๆ ทั่วร่างของผู้อาวุโสหยาง

เวลานี้ร่างกายของผู้อาวุโสหยางกระตุกไปทั่วทั้งร่าง ย่อมไม่ต้องสงสัยว่าเขาได้รับความเจ็บปวดมากจากขั้นตอนนี้ แต่ทว่าเขาก็รับกับมันได้ในที่สุดโดยไม่ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดแม้แต่แอะเดียว

ภายใต้การขับพิษด้วยพลังแข็งแกร่งของหวงฉวนเวย เส้นสีดำแต่ละเส้นได้ไปรวมตัวกันที่บริเวณหน้าอก ครั้นพิษที่หลงเหลือทั้งหมดเหล่านี้ถูกบีบให้ไปอยู่บริเวณหน้าอกแล้ว หวงฉวนเวยลงมือปานสายฟ้าแลบ เข็มเงินแต่ละเล่มได้ปักลงบนหน้าอกด้วยความแม่นยำ เข็มเงินแต่ละเล่มพลันจัดการล็อกเอาพิษเหล่านี้อยู่บนตำแหน่งบริเวณหน้าอกในพริบตาเดียว

ในเวลานี้ ยาครีมหยกนิลร้อยพิษที่หวงฉวนเวยได้ทาเอาไว้ที่บริเวณบาดแผลก็บังเกิดผล บาดแผลเริ่มกลายเป็นสีขาว และมีไอน้ำขึ้นมาเป็นสาย กำลังขจัดพิษที่อยู่บริเวณบาดแผล

ขณะนี้ ร่างกายของผู้อาวุโสหยางเปียกไปหมดทั้งตัว แต่กลับมีความรู้สึกสบายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ในเวลานี้เขารู้สึกเหมือนว่าพิษที่ตอกตึงอยู่ภายในร่างกายถูกถอนไปแล้วอย่างนั้น

“วิชาพิษของหลานนับว่ามีเพียงหนึ่งเดียวในหล้า นับถือ นับถือ พิษรุนแรงของข้าถูกขับออกไปอย่างง่ายดาย” ผู้อาวุโสหยางกล่าวด้วยความยินดีอย่างยิ่ง

ผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ในเวลานี้ความรู้สึกของเขาเหมือนว่าพิษร้ายแรงที่อยู่ภายในร่างกายถูกถอนไป

“ไม่ขนาดนั้นหรอก นี่เพียงแค่ถอนเอาพิษที่แฝงตัวอยู่ภายในร่างกายออกมาเท่านั้นเอง หากจะขจัดพิษของผู้อาวุโสยังต้องใช้ยาวิเศษอื่นๆ อีก” หวงฉวนเวยกล่าวถ่อมตนขึ้นมา แต่ท่าทางอดที่จะมีความลำพองใจอยู่สามส่วน

“การลงมือของหลานต้องยาถึงโรคหายอย่างแน่นอน” ท่าทางของผู้อาวุโสหยางยิ้มแก้มปริ พิษรุนแรงนี้ได้ทำให้เขาต้องทุกข์ทรมานมาระยะหนึ่งแล้ว เห็นอยู่แล้วว่าพิษรุนแรงกำลังจะได้รับการขจัดไป แล้วจะไม่ให้เขาต้องรู้สึกดีใจได้อย่างไร?

“ผู้อาวุโส อดทนอีกนิดหนึ่ง ขั้นตอนต่อไปเกรงว่าจะต้องเจ็บปวดมาก” เวลานี้หวงฉวนเวยได้หยิบเอายาออกมาขวดหนึ่ง

“ยาขวดนี้ของเจ้าใส่ลงไปล่ะก็ เกรงว่าจะเป็นการเอาชีวิตของเขา” จังหวะที่หวงฉวนเวยกำลังจะลงมือ หลี่ชิเย่ที่อยู่ข้างๆ ได้เอ่ยเตือนสติเขา

คำพูดของหลี่ชิเย่พลันทำให้สายตาของพวกหวงฉวนเวยที่จับจ้องเข้ามา แม้แต่มู่หย่าหลันก็จ้องมองตัวเขามากขึ้นเช่นกัน

“ฮึ พูดจาไร้ยางอาย ยาของข้าคือยาที่ใช้สำหรับแก้พิษร้ายแรงให้กับเขา ไหนเลยจะเอาชีวิตของเขา เจ้าอย่าใส่ความคนอื่น” หวงฉวนเวยพลันมีสีหน้าที่น่าเกรงขาม แววตาน่ากลัว ยกตนข่มท่าน

“หลานหวงทำเพื่อช่วยชีวิตข้า ไหนเลยจะเอาชีวิตข้า อย่าได้พูดพล่อยๆ” เวลานี้ผู้อาวุโสหยางก็ไม่พอใจขึ้นมาแล้ว ถ้าหากไม่เป็นเพราะหลี่ชิเย่คือศิษยลำดับที่หนึ่งที่ว่าล่ะก็ เขาคงออกปากตำหนินานแล้ว

“หมอไร้ฝีมือทำร้ายคนเท่านั้นเอง” หลี่ชิเย่กล่าวเรียบเฉยขึ้นมา

“พูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร?” มู่หย่าหลันจ้องเขม็งไปที่หลี่ชิเย่ทันทีและเอ่ยขึ้นช้าๆ