ตอนที่ 2251 ยิ้มละไมของสาวงาม

“แทะดินโคลน?” สำหรับคำพูดของหูชิงหนิวนั้น หลี่ชิเย่เพียงยิ้มเฉยเมยและกล่าวว่า “ถ้าเช่นนั้นข้าก็ต้องมีการเตรียมตัวกันบ้างล่ะ” กล่าวพลางก้าวเดินไปยังเรือใหญ่นั่น

“เจ้าคิดจะทำอะไร?” จางเหยียนถึงกับขมวดคิ้วทีหนึ่งและเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นหลี่ชิเย่จะก้าวขึ้นบนเรือ

หลี่ชิเย่ขึ้นมาบนเรือแล้วหัวเราะและกล่าวว่า “ในเมื่อพวกเจ้าจะเปิดการพนันขึ้นแล้ว ข้าจะเลอะโคลนทั้งตัวได้อย่างไรกัน ข้าย่อมต้องแต่งองค์ทรงเครื่องเข้าร่วมสิ”

“ลงไป ที่ตรงนี้หาใช่ที่ที่เจ้าควรจะมา” จางเหยียนสั่งการออกมาด้วยความไม่พอใจ

แม้ว่าคำพูดของจางเหยียนก่อนหน้าฟังดูเหมือนหวังดีต่อหลี่ชิเย่อย่างนั้น ความจริงแล้ว กล่าวสำหรับเขาแล้วหลี่ชิเย่เป็นเพียงเครื่องมือที่เขาอาศัยทำให้บรรยากาศมีความคึกคักเท่านั้นเอง ภายในใจของเขาไม่เคยมองหลี่ชิเย่ตรงๆ และไม่เคยถือเอาหลี่ชิเย่เป็นอะไร

เวลานี้ หลี่ชิเย่คิดจะขึ้นมาบนเรือ จางเหยียนย่อมไม่ชอบใจอยู่แล้ว ผู้เยาว์ที่ไร้ชื่อเสียงคนหนึ่งเช่นนี้ ไหนเลยจะมีสิทธิ์มานั่งเรือลำเดียวกันกับพวกเขาได้ ยิ่งไปกว่านั้นตัวเขาที่เปื้อนน้ำโคลนทั้งตัว เสมือนดั่งเป็นขอทานที่อย่ข้างถนน หากขึ้นมาบนเรือมิทำให้เรือต้องสกปรกไปด้วย

“อย่างนั้นรึ?” หลี่ชิเย่เพียงหัวเราะออกมาตามอารมณ์ และปีนขึ้นบนเรือเหยียบลงบนดาดฟ้าเรือ หลี่ชิเย่ที่เปื้อนน้ำโคลนทั้งตัวยามที่เหยียบลงบนดาดฟ้าเรือ ก็จะทิ้งร่องรอยเป็นรอยเท้าที่เป็นดินโคลนแต่ละข้างเอาไว้ และน้ำโคลนก็หยดลงบนดาดฟ้าเรือจนเกลื่อนไปทั่ว

“ลงไปเลย…” หูชิงหนิวเมื่อเห็นหลี่ชิเย่ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยดินโคลน เลอะเทอะเปรอะเปื้อน และทำให้ดาดฟ้าเรือต้องสกปรก รู้สึกสะอิดสะเอียน จึงส่งเสียงตวาดออกไปว่า “ที่ตรงนี้เจ้าไหนเลยมีสิทธิ์ขึ้นมาได้ ไสหัวลงไป”

“เจ้าลงไปเดี๋ยวนี้เลย” มีชายหนุ่มสองคนเสนอตัวออกมาขวางหลี่ชิเย่เอาไว้ ร้องเสียงดังว่า “หาไม่แล้วจะจับเจ้าโยนลงไป”

บรรดาชายหนุ่มที่อยู่บนเรือ มีอยู่จำนวนไม่น้อยที่เป็นอัจฉริยะบุคคล พวกเขาดูถูกพวกที่เป็นชนขั้นรากหญ้าและผู้บำเพ็ญตนไร้สังกัดอยู่แล้ว ในสายตาของพวกเขาบรรดาชนชันรากหญ้าและผู้บำเพ็ญตนไร้สังกัดก็แค่มดปลวกเท่านั้นเอง

เมื่อครู่ที่มีผู้คนจำนวนมากที่เข้าร่วมเกมการพนันด้วยความรู้สึกที่เร่าร้อนนั้น ก็แค่ต้องการเห็นความสนุกสนานของมู่หย่าหลัน และฉินซาวเย่าเท่านั้นเอง พวกเขาก็แค่ต้องการให้สาวงามชื่นชอบ ต้องการลุ้นให้สาวงามยิ้มละไมออกมาเท่านั้น

เวลานี้ หลี่ชิเย่ที่เป็นเพียงผู้เยาว์ที่ไร้ชื่อเสียงคนหนึ่ง และคนที่ทั้งเนื้อทั้งตัวเปื้อนน้ำโคลนถึงกับคิดขึ้นบนเรือและนั่งบนเรือร่วมกับพวกเขา เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่อนุญาตอยู่แล้ว มดปลวกประเภทนี้จะมามีสิทธิ์ร่วมนั่งบนเรือลำเดียวกันกับพวกเขาได้อย่างไรกันเล่า ยิ่งไปกว่านั้น น้ำโคลนที่อยู่บนตัวหลี่ชิเย่พวกเขาสะอิดสะเอียนแค่ได้เห็น

มู่หย่าหลัน และฉินซาวเย่าพวกนางสองคนยังไม่ทันได้เอ่ยปาก พวกของหูชิงหนิวก็ตัดสินใจโดยพละการ พลันทำให้พวกนางทั้งสองคนไม่ปลื้มนัก

“ต่อให้เป็นเกมการพนัน เจ้าก็เป็นเพียงเบี้ยตัวหนึ่งที่อยู่ในเกม ไหนเลยมีสิทธิ์ร่วมนั่งกับผู้เล่น ไสหัวลงไปเสีย อย่าให้เท้าเหม็นๆ ของเจ้าทำให้ดาดฟ้าเรือของเทพธิดาฉินต้องสกปรก” ชายหนุ่มอีกคนในสองคนรับไม้ต่อส่งเสียงดังขึ้นมา

หลี่ชิเย่ไม่สนใจชายหนุ่มทั้งสอง สั่งการต่อมู่หย่าหลัน และฉินซาวเย่าว่า “ทั้งตัวมีแต่ดินโคลน ช่วยจัดการให้ข้าที”

หลี่ชิเย่สั่งการต่อมู่หย่าหลัน และฉินซาวเย่าอย่างเต็มปากเต็มคำเช่นนี้ พลันทำให้สีหน้าของบรรดาผู้บำเพ็ญตน กลุ่มคนรุ่นใหม่ทั้งหมดที่อยู่ในเหตุการณ์เปลี่ยนไป ในสายตาของพวกเขามองว่าหมอเทวดาหญิงมู่และเทพธิดาฉินเป็นใครกัน ผู้เยาว์ที่ไร้ชื่อเสียงถึงกับหาญกล้าสั่งพวกนางเหมือนสาวใช้

“บังอาจ…” ในเวลานี้ ผู้บำเพ็ญตนกลุ่มคนรุ่นใหม่จำนวนไม่น้อยที่ออกปากตำหนิขึ้นมา

ยิ่งหูชิงหนิวและจางเหยียนด้วยแล้ว สีหน้าของพวกเขาแปรเปลี่ยนไปมากทีเดียว สีหน้าของหูชิงหนิวดูไม่เป็นมิตร เผยปณิธานการฆ่าออกมา กล่าวน่าครั่นคร้ามขึ้นมาว่า “เจ้าคนไม่รู้จักคำว่าตาย ถึงกับหาญกล้าสบประมาทเทพธิดา จะเอาชีวิตเจ้า…”

แต่ทว่า คำพูดของหูชิงหนิวพูดยังไม่ทันจบ ก็ต้องสะดุดลงดื้อๆ

เวลานี้ มองเห็นมู่หย่าหลันที่เย็นชาเหินห่างได้เข้าไปประคองมือข้างหนึ่งของหลี่ชิเย่เอาไว้ เหมือนเกรงว่าเขาจะลื่นตกอย่างนั้น ขณะที่ฉินซาวเย่าช่วยหลี่ชิเย่ถอดเอาชุดคลุมที่เปื้อนน้ำโคลนออกมา

ในเวลานี้มู่หย่าหลันและฉินซาวเย่าพวกนางสองคนไม่ได้สนใจเลยว่าดินโคลนที่อยู่บนตัวของหลี่ชิเย่จะทำให้เสื้อของพวกเขาต้องเปื้อน คล้ายดั่งเป็นสาวใช้ที่คอยจัดการให้กับหลี่ชิเย่อย่างนั้น

“ท่านเลอะขี้ดินทั้งตัว ต้องอาบน้ำแล้วล่ะ” ฉินซาวเย่าได้แต่เอ่ยขึ้นขณะมองดูตัวเขาที่เสื้อผ้าเต็มไปด้วยดินโคลน

“ข้าจะไปเตรียมการเรื่องของใช้สำหรับอาบน้ำ” มู่หย่าหลันไปจัดการทันที

ขณะที่ฉินซาวเย่าประคองหลี่ชิเย่เข้าไปภายในตัวเรือ และพูดบ่นออกมาว่า “ท่านหายตัวไปโดยกะทันหันหลายวัน ศิษย์พี่ถูกท่านทำให้ตกอกตกใจยกใหญ่”

“เดินเที่ยวไปตามอารมณ์เท่านั้นเอง” หลี่ชิเย่หัวเราะและกล่าวว่า “เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง ใยต้องกังวลใจถึงเพียงนี้ สามารถกวาดจนสิ้นซากตามอารมณ์เท่านั้น”

ระหว่างการสนทนาของคนทั้งสอง ได้หายเข้าไปภายในลำเรือ เหลือไว้แต่เพียงพวกที่ตกใจยืนแข็งทื่อดั่งหุ่นไก่เหล่านั้น

เวลานี้ผู้บำเพ็ญตนกลุ่มคนรุ่นใหม่ทั้งหมดที่อยู่บนเรือต่างอ้าปากกว้าง และไม่สามารถเรียกสติกลับมาได้ พวกเขาต่างงงงันกับภาพเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า

มู่หย่าหลันและฉินซาวเย่ามีชาติกำเนิดจากหุบเขาอมตะที่มีชื่อเสียงโด่งดังในยุคปัจจุบัน ฐานะสูงส่งยิ่งนัก ยิ่งไปกว่านั้นพวกนางมีรูปโฉมที่สวยหยาดเยิ้ม ไม่รู้ว่าได้ทำให้ผู้คนจำนวนเท่าไรต้องหลงใหล ในแนวความคิดของผู้คนจำนวนเท่าไรที่มองว่า พวกนางคือเทพธิดาที่สูงส่ง เป็นนางฟ้าที่ผู้คนทุ่มเทความรักให้

แต่ว่า ในเวลานี้พวกนางที่อยู่ข้างกายหลี่ชิเย่กลับเสมือนเป็นสาวใช้คนหนึ่งอย่างนั้น ช่างคล้อยตาม อ่อนโยน และเอาใจใส่อะไรอย่างนั้น โชคทางความรักเช่นนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาไม่มีโอกาสได้เสพตลอดไป

โดยเฉพาะคนที่ร้องกล่าวเสียงดังต่อหลี่ชิเย่นั้น ยิ่งรู้สึกถึงใบหน้าที่แสบร้อน และเก้อเขินยิ่งนัก

ในขณะนี้ แม้แต่อัจฉริยะบุคคลอย่างจางเหยียนและหูชิงหนิวก็พูดอะไรไม่ออก ท่าทางนั้นดูจะกลืนไม่เข้าคายไม่ออก พวกเขาคิดจะได้รับความนิยมชื่นชมจากสาวงาม คิดจะลุ้นให้สาวงามยิ้มสักนิดก็ยังยาก แต่กลับอ่อนโยนและคล้อยตามกับผู้ชายอีกคนถึงเพียงนี้

สิ่งที่ทำให้จางเหยียนและหูชิงหนิวรู้สึกหงุดหงิดและไม่สบอารมณ์ก็คือ ผู้ชายคนนี้หาใช่ผู้ยิ่งใหญ่ที่ยอดเยี่ยมแต่อย่างใด เป็นเพียงตัวเล็กๆ ที่ไม่มีชื่อเสียงเท่านั้นเอง แล้วจะไม่ทำให้พวกเขาต้องโมโหในใจได้อย่างไรเล่า