ตอนที่ 2260 สังหาร

ผู้คนจำนวนไม่น้อยต้องทอดถอนใจในใจเบาๆ มองดูเงาหลังที่หงอยเหงาของหูชิงหนิว คนอย่างหูชิงหนิวเป็นคนที่หยิ่งยโสมากเกินไป นิสัยแย่ๆ ที่เย็นชา โดดเดี่ยวยโสของเขามักจะทำให้ผู้อื่นรับไม่ได้อยู่เสมอๆ และไม่เป็นที่ชื่นชอบของผู้คนสักเท่าไร แต่ว่า สิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือวิชาแพทย์ของเขานับว่ายอดเยี่ยมยิ่งนัก อีกทั้งยังนับได้ว่าเป็นคนจริงคนหนึ่ง

หลังจากที่หูชิงหนิวไปไกลแล้ว หลี่ชิเย่ได้เดินเข้าไปหาหวงฉวนเวย หวงฉวนเวยซึ่งเพิ่งจะผ่านความเป็นความตายมา พลันที่มองเห็นหลี่ชิเย่เดินเข้ามาถึงกับหวาดกลัวจนขนลุกขนพองตระหนกตกใจจนวิญญาณแทบออกจากร่าง หลบหนีไปด้านหลังอย่างล้มลุกคลุกคลาน

แต่ทว่า หวงฉวนเวยยังหนีไปได้ไม่ถึงสองก้าวก็ถูกหลี่ชิเย่ขวางเอาไว้ มาคราวนี้ทำเอาหวงฉวนเวยตกใจจนใบหน้าซีดเผือด ก้าวถอยหลังติดต่อกันหลายก้าว

“เจ้า เจ้าคิดจะทำอะไร?” หวงฉวนเวยรู้สึกได้ว่าหนังหัวของตนแทบจะระเบิดออกมาแล้ว เมื่อมองเห็นหลี่ชิเย่ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมเท่านั้น ขาทั้งสองข้างถึงกับสั่นเทาขึ้นมาอย่างน่าผิดหวัง

“แล้วเจ้าคิดว่าล่ะ?” หลี่ชิเย่ยิ้มเฉยเมย กล่าวด้วยท่าทีเอ้อระเหยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นว่า “เมื่อไรที่มีคนยืนอยู่ตรงข้ามเป็นศัตรูกับข้า คนอย่างข้าชอบที่จะเข่นฆ่าไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว เจ้าว่าอย่างนั้นใช่หรือไม่”

“เจ้า เจ้า เจ้าอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ อย่าทำบุ่มบ่ามนะ ข้า ข้าน่ะเป็นศิษย์ของแคว้นว่านโซ่ว ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับข้านะ” หวงฉวนเวยตกใจจนใบหน้าขาวซีด ก้าวถอยหลังติดต่อกัน

“เทียบกับราชครูของพวกเจ้าแล้วเป็นอย่างไร?” หลี่ชิเย่พูดเอ้อระเหยขึ้นมาว่า “หากข้าจำไม่ผิดล่ะก็ ราชครูของพวกเจ้าก็ได้รับการให้ความสำคัญจากกษัตริย์ของพวกเจ้ามากเช่นกันกระมัง”

คำพูดลักษณะเช่นนี้ทำเอาหวงฉวนเวยหวาดกลัวจนขนลุกซู่ วิญญาณแทบออกจากร่าง

ทุกคนต่างจ้องมองดูภาพนี้เงียบๆ ในเวลานี้ไม่มีใครกล้าเข้าไปขัดขวาง และไม่มีใครกล้าก้าวก่าย ทุกคนล้วนแล้วแต่เข้าใจได้ว่า เกรงว่าสถานการณ์ระหว่างหุบเขาอมตะกับแคว้นว่านโซ่วคงไม่ตายไม่เลิกรา เวลานี้หลี่ชิเย่คนนี้ในฐานะศิษย์ลำดับที่หนึ่งของหุบเขาอมตะต้องการเอาชีวิตของหวงฉวนเวยก็เป็นที่เข้าใจกันได้

“กองทัพมังกรเงินของพวก พวกเราอยู่ที่เรือนโอสถนี่เอง ฝ่าบาทของพวก พวกเราก็เสด็จถึงเรือนโอสถแล้ว ยังมีระดับบรรพบุรุษจำนวนมากก็มาด้วยแล้ว นี่ นี่ นี่เป็นการเสด็จมาของพระองค์เอง เจ้า เจ้ากล้าทำบุ่มบ่ามล่ะก็ เกรง เกรงว่าจะไม่สามารถมีชีวิตออกไปจากเรือนโอสถ” หวงฉวนเวยที่แข็งนอกอ่อนในร้องกล่าวขึ้นมา

คำพูดของหวงฉวนเวยพลันเปิดเผยข่าวคราวมากมายเหลือเกิน ทำให้ผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างรู้สึกใจหายใจคว่ำ นี่เป็นการเสด็จปราบปรามด้วยพระองค์เองนะเนี่ย อีกทั้งยังมีระดับบรรพบุรุษจำนวนมากที่ร่วมตามเสด็จมาด้วย แคว้นว่านโซ่วต้องการทำจริงจัง เกรงว่าคงเป็นการแย่งชิงอำนาจอย่างแท้จริงแล้ว

“แล้วอย่างไรล่ะ พวกเขาก็ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้” หลี่ชิเย่ยิ้นกล่าวเฉยเมย

“ไป…” จังหวะที่ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายนั้น หวงฉวนเวยก็ไม่ยอมอยู่เฉยรอรับความตาย ในเสี้ยววินาทีนี้เองพลันเปิดถุงจักรวาลออกมาทันที

“โฮ่วว…” พลันที่ถุงจักรวาลถูกเปิดออก เสียงของมังกรเจียวหลงส่งเสียงคำรามออกมา มองเห็นมังกรเจียวหลงตัวหนึ่งที่พุ่งออกมาทันที โดยมังกรเจียวหลงตัวนี้มีสีดำดั่งหมึกมีหงอนพิษอยู่ใต้คาง

พลันที่มังกรเจียวหลงลักษณะเช่นนี้บินออกมา ได้ยินเสียงดังจี๊ด จี๊ด จี๊ดขึ้นมา ต้นไม้ดอกไม้ใบหญ้ารอบข้างพลันแห้งตายทันที มีพิษที่ร้ายแรงอย่างยิ่ง

“เหลือมมังกรพิษ…” สีหน้าของระดับผู้อาวุโสของตระกูลขุนนางโบราณเปลี่ยนไป เมื่อมองเห็นมังกรเจียวหลงพิษที่มีขนาดใหญ่โตเช่นนี้ ร้องเสียงดังขึ้นมาว่า “ระวัง เจ้ามังกรเจียวหลงนี้มีพิษร้ายแรงอย่างยิ่ง” กล่าวพลางล่าถอยออกห่างทันที

ผู้คนจำนวนไม่น้อยเมื่อได้ยินคำว่า ‘เหลือมมังกรพิษ’ แล้วก็ต้องตกใจเป็นอย่างยิ่ง ต่างทยอยกันถอยหลังดึงระยะห่างออกไป

เหลือมมังกรพิษตัวนี้เป็นสัตว์พิษที่หวงฉวนเวยเลี้ยงเอาไว้ ไม่เพียงแต่ตัวมันที่มีพิษร้ายแรงทั่วตัว ทั้งยังมีกำลังที่กล้าแข็งมาก ซึ่งก็เป็นการชดเชยจุดอ่อนด้านทักษะยุทธของหวงฉวนเวยได้ ทำให้หวงฉวนเวยมีความมั่นใจที่จะต่อสู้ชี้ขาดกับศัตรูที่มีความแข็งแกร่งกว่าเขา

ได้ยินเสียงดังฟู่วววดังขึ้น เหลือมมังกรพิษอ้าปากพ่นควันพิษออกมา ขณะที่ควันพิษถูกพ่นออกมานั้นได้ยินเสียงดังจี๊ด จี๊ด จี๊ดที่เป็นเสียงวัตถุหลอมละลายเกิดขึ้น ขอเพียงบริเวณที่ควันพิษลอยผ่านไป กระทั่งดินก็ยังละลาย บรรดาอาวุธดาบกระบี่ที่เป็นโลหะถูกกัดกร่อนหลอมละลายไปทันที เป็นที่สยองขวัญยิ่งนัก

ควันพิษที่มาเป็นระลอกพลันครอบคลุมร่างของหลี่ชิเย่เอาไว้ทั้งหมดจนจมมิดหายไป หวงฉวนเวยถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นหลี่ชิเย่ถูกปกคลุมด้วยควันพิษ เนื่องจากพิษของเหลือมมังกรพิษนั้นร้ายแรงและเหี้ยมโหด ผู้บำเพ็ญตนจำนวนมากที่ได้รับพิษจนตาย

แต่ว่า เพียงชั่วพริบตาเดียว มองเห็นร่างเงาสายหนึ่งก้าวออกมาจากควันพิษนั่น เป็นหลี่ชิเย่นั่นเอง เขาเดินอยู่ท่ามกลางควันพิษโดยไม่ได้รับอันตรายแต่อย่างใด และไม่ส่งผลกระทบต่อตัวเข้าแม้แต่น้อย

แม้แต่ทะเลวิบากหลี่ชิเย่ก็ยังรอดชีวิตมาได้ ลำพังแค่ควันพิษเช่นนี้กล่าวสำหรับเขาแล้วไม่ได้มีผลอะไรเลย

“ฮือ…” เหลือมมังกรพิษส่งเสียงคำรามขึ้นเมื่อเห็นหลี่ชิเย่ก้าวเดินออกมา กรงเล็บขนาดใหญ่ดั่งภูผาพลันตะปบเข้าหาหลี่ชิเย่ หวังจะตบให้หลี่ชิเย่กลายเป็นเนื้อบด

“หมอบลง!” ดวงตาทั้งสองของหลี่ชิเย่ส่งประกายเยือกเย็นออกมา ลึกเข้าไปภายในดวงตาทั้งสองเหมือนมีประกายแต่ละสายที่เบ่งบานอยู่

ได้ยินเสียงดังปังเสียงหนึ่ง มองเห็นเหลือมมังกรพิษที่เดิมกำลังใช้กรงเล็บตะปบใส่หลี่ชิเย่พลันทรุดตัวลงกับพื้นเหมือนงูน้อยๆ เชื่องๆ ตัวหนึ่ง ไม่กล้ากระทั่งขยับตัว

หลายคนต่างรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่อธิบายไม่ได้ เมื่อมองเห็นเหลือมมังกรพิษที่ดุดันเช่นนี้พลันหมอบอยู่กับพื้น รวมทั้วหวงฉวนเวยเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรเหลือมมังกรพิษที่ตนเองเลี้ยงมาถึงได้กลับกลายเป็นเชื่องได้ขนาดนี้ และเชื่อฟังหลี่ชิเย่ได้เพียงนี้