ตอนที่ 2308 กระบี่เดียวสังหารพันศัตรู

หนึ่งกระบี่สำแดงออกไป ฟ้าดินเสมือนหนึ่งเงียบสงัด วันเวลาคล้ายหยุดนิ่ง หมื่นยุคดุจดั่งจับแข็ง

พริบตาเดียวนี้เอง ไม่รู้ว่ามีศัตรูจำนวนเท่าไรที่ยังคงรักษาท่าทางในเสี้ยววินาทีนั้น บางคนกำลังบุกเข้ามา บางคนกระโดดขึ้น และบางคนสะบัดกระบี่เพื่อกัน…

จังหวะหนึ่งกระบี่ที่ฟาดฟันออกมานั้น ผู้ซึ่งดำรงอยู่ในระดับเทพแท้จริงรับรู้ถึงอันตรายและรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา สัญชาตญาณทำให้เขารู้ว่ามีอันตราย แต่ว่า ทุกอย่างยังคงช้าเกินไป ต่อให้สัญชาตญาณทำให้เขารู้ว่ามีอันตราย แต่ว่า ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว เนื่องจากหนึ่งกระบี่ของหลี่ชิเย่ได้ฟาดฟันออกมาแล้ว

หนึ่งกระบี่ที่ฟาดฟันออกมา ทุกสิ่งถูกกำหนดไว้แล้ว นี่เป็นกระบี่ที่รวดเร็วที่สุดในหล้า แซงล้ำหน้าทุกสิ่งทุกอย่าง ภายใต้หนึ่งกระบี่นี้กาลเวลาก็ดูเคลื่อนที่เชื่องช้าเหมือนหอยทากอย่างนั้น

ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ…แต่ละเสียงที่ดังขึ้น เห็นเพียงหัวแต่ละหัวที่กลิ้งตกลงพื้น หนึ่งกระบี่ที่ฟาดฟันออกไปพลันฟันศีรษะของศัตรู อีกทั้งกระบี่กระบวนท่านี้รวดเร็วเหลือเกิน ผู้ที่ถูกตัดคอไปแล้วยังคงไม่มีความรู้สึก ร่างกายของเขายังคงพุ่งไปข้างหน้าเหมือนเดิม หรือกระโดดขึ้นไป และหรือวาดกระบี่ออกมาเพื่อป้องกัน

ยามที่ศีรษะของพวกเขากลิ้งตกลงบนพื้นนั้น ในเวลานี้พวกเขายังสามารถมองเห็นร่างของตนที่พุ่งไปข้างหน้า หรือกำลังกระโดดเหินฟ้าขึ้นไป และหรือกำลังมองเห็นข้อเท้าของตนพอดี…

หนึ่งกระบี่รวดเร็วจนไม่สามารถเปรียบเปรยได้ ตัดคอศัตรูนับพันจนขาดในพริบตาเดียว พวกเขากระทั่งยังไม่รู้เลยว่ามันเรื่องอะไรกันแน่

“ไม่…” ในเวลานี้เอง ศีรษะที่ตกลงพื้นคิดจะต้องเสียงแหลมดังออกมา แต่พวกเขาได้แต่อ้าปากกว้างกลับไม่สามารถเปล่งเสียงออกมาได้แม้แต่นิดเดียว

ปัง ปัง ปัง…เสียงแต่ละเสียงที่ดังขึ้น ในที่สุดมองเห็นศพที่ไร้หัวแต่ละศพที่ร่วงลงกับพื้นทั้งหมด เลือดสดๆ ไหลนองจนพื้นดินแดงฉาน และไหลรวมกันจนเป็นเหมือนลำธาร

ทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไป กระทั่งกล่าวได้ว่าไม่มีใครมองเห็นได้ชัดเจนว่าหลี่ชิเย่ลงมือแบบไหน แต่ว่าด้วยกระบี่ไม้ไผ่ในมือของเขาที่ตวัดออกไป ก็สังหารศัตรูนับพันคน บรรดาผู้ที่ถูกสังหารไปนั้นมียอดฝีมือจากสุสานกระบี่ ยอดฝีมือจากแค้วนหวู่เซิ่น และยังมีระดับผู้อาวุโสสำนักเจ้าลัทธิที่ติดตามมากับโจวจื้อคุน…

ไม่ว่าพวกเขาจะมีศักยภาพระดับกษัตราแท้จริง หรือกระทั่งมีศักยภาพระดับเทพแท้จริงล้วนแล้วแต่ตายภายใต้หนึ่งกระบี่ของหลี่ชิเย่

ที่น่าสยองขวัญมากไปกว่านั้นก็คือ อาวุธที่อยู่ในมือของหลี่ชิเย่หาใช่สุดยอดอาวุธในหล้าแต่อย่างใด และไม่ใช่อาวุธบรรพบุรุษใดๆ มันเป็นเพียงกระบี่ไม้ไผ่เล่มหนึ่งเท่านั้น ด้วยกระบี่ไม้ไผ่ลักษณะเช่นนี้ ก็สามารถสังหารศัตรูรวดเดียวได้เป็นจำนวนมากเช่นนี้

ครั้นผู้คนจำนวนไม่น้อยได้สติคืนกลับมา ถึงกับหนาวสะท้านไปทั่วตัวและร่างสั่นเทิ้มทีหนึ่ง กระทั่งมีผู้ที่หลังจากได้สติกลับมาแล้วถึงกับอาเจียนออกมา และถูกกลิ่นคาวเลือดที่โชยมาแตะจมูกทำให้วิญญาณออกจากร่าง แม้แต่น้ำดียังสำรอกออกมา

ปัง…เสียงหนึ่งดังขึ้น พริบตาเดียวนี้เอง มองเห็นคุณชายผิงเฉิงที่หลังจากได้สังหารยอดฝีมือจำนวนมากของแคว้นหวู่เซิ่นแล้ว พลันเข้าโจมตีจนฮ่องแต้ของแคว้นหวู่เซิ่นไม่สามารถตอบโต้อะไรได้เลย

ตึง…กระบี่คำรามไม่หยุด ทันใดนั้นมองเห็นกระบี่ไม้ใผ่ที่อยู่ในมือของคุณชายผิงเฉิงส่งประกายกระบี่ที่ส่ว่างไสว และกลับกลายเป็นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์เล่มหนึ่งที่ส่งประกายศักดิ์สิทธิ์วูบวาบออกมา เรียบง่ายและโบราณ มีความศักดิ์สิทธิ์สูงสุดด้วยอำนาจศักดิ์สิทธิ์ที่เหนือสวรรค์

ฮ่องแต้แคว้นหวู่เซิ่นคำรามเสียงดังออกมาเมื่อต้องเผชิญกับกระบวนท่ากระบี่สังหารเด็ดขาด ลงมือเสกก่อเป็นกำแพงศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาด้านหนึ่งเพื่อขวางกระบี่กระบวนท่านี้ของคุณชายผิงเฉิงเอาไว้ แต่มันไร้ซึ่งประโยชน์

ได้ยินเสียงปังดังสนั่นขึ้นมาเสียงหนึ่ง หนึ่งกระบี่ของคุณชายผิงเฉิงพลันแทงทะลุกำแพงขนาดยักษ์ด้านนี้ หนึ่งกระบี่แทงทะลุลำคอของฮ่องแต้แคว้นหวู่เซิ่น

ดวงตาคู่นั้นของฮ่องแต้แคว้นหวู่เซิ่นเบิกโพลง เมื่อคุณชายผิงเฉิงชักกระบี่กลับไปนั้น ปุเลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาจากลำคอ ร่างของเขาหงายหลังล้มตึงลงกับพื้น

“ไม่ไหว ข้ายังคงฆ่าได้น้อยกว่า” เมื่อคุณชายผิงเฉิง หันหลังกลับไปดู เขาถึงกับต้องส่งเสียงจี๊ดจ๊ะออกมาเมื่อเห็นหลี่ชิเย่สังหารศัตรูได้มากมายถึงเพียงนี้ในหนึ่งกระบี่ เขาเสกเอารกระบี่ไม้ไผ่ออกมารวดเดียวเป็นจำนวนมาก แต่จำนวนคนที่ฆ่ายังไม่มากเท่ากับหลี่ชิเย่

“ข้ามาแล้ว…” คุณชายผิงเฉิงคำรามเสียงยาวขึ้นมา เหินฟ้าเข้าโจมตีองค์หญิงเซี่ยที่ยืนอยู่ห่างไกลออกไป แม้ว่าองค์หญิงเซี่ยจะสั่งการให้ยอดฝีมือของสุสานกระบี่ล้อมสังหารพวกของหลี่ชิเย่ แต่ตัวนางเองกลับเป็นผู้ที่ยืนอยู่ห่างจากสมรภูมิสู้รบไกลที่สุด

“ถอย…” ยอดฝีมือที่ทำหน้าที่คุ้มครองอยู่ข้ากายองค์หญิงเซี่ยร้องเสียงดังขึ้นมา เมื่อเห็นคุณชายผิงเฉิงที่เข้ามาโจมตี ทยอยกันลงมือหวังสกัดคุณชายผิงเฉิงเอาไว้

แต่ว่า คุณชายผิงเฉิงหัวเราะเสียงดังขึ้นมา มืออีกข้างหนึ่งที่กำกระบี่ไม้ไผ่เล่มหนึ่งและกวาดออกไป เสมือนหนึ่งกระบี่สวรรค์ที่ตกลงมา ทุกๆ กระบี่ล้วนแล้วแต่มีอำนาจที่อยู่เหนือสวรรค์

อ๊ากก อ๊ากก อ๊ากก…เสียงร้องที่น่าเวทนาแต่ละเสียงดังขึ้น ยอดฝีมือเหล่านี้ไม่สามารถต้านคุณชายผิงเฉิงได้อยู่แล้ว แค่หนึ่งกระบี่ก็แทงทะลุลำคอของพวกเขาแล้ว

องค์หญิงเซี่ยตกใจจนมีสีหน้าที่ขาวซีด รีบถอยหลังพร้อมกับร้องเสียงแหลมดังขึ้นมา “ศิษย์พี่ ช่วยข้าด้วย…”

ตึง…เสียงกระบี่คำรามดังขึ้น นาทีนี้เองเจี้ยนจุนที่ยืนอยู่ในที่ๆ ห่างไกลได้ลงมือแล้ว กระบี่ยาวของเขายังไม่ทันออกจากฝัก พลังกระบี่ยิ่งใหญ่กลับกลายเป็นกระบี่สวรรค์เล่มหนึ่ง ฉับพลันก้าวข้ามหมื่นลี้ฟันใส่คุณชายผิงเฉิง

“เจี้ยนจุน ข้าขอรับการชี้แนะสักหน่อย” คุณชายผิงเฉิงมีรอยยิ้มที่สดใสเมื่อเผชิญกับการลงมือของเจี้ยนจุน ใช้มือตบเข้าที่กระสอบป่าน ได้ยินเสียงกระบี่คำรามแต่ละเสียงตึง ตึง ตึงดังขึ้นมา พลันปรากฏกระบี่ไม้ไป่หลายร้อยเล่มที่พุ่งออกไป

“กระบี่กระเพื่อมครอบคลุมไร้ขอบเขต…” คุณชายผิงเฉิงคำรามเสียงยาวเสียงหนึ่ง เห็นกระบี่ไม้ไผ่แต่ละเล่มพลันกลายเป็นวงแหวนกระบี่ขนาดยักษ์ขึ้น และหมุนตัวเคลื่อนไปปิดกั้นทุกเขตขาม ต้านพลังกระบี่ของเจี้ยนจุนที่ฟาดฟันเข้ามา ได้ยินเสียงดังปังเสียงหนึ่ง พลังกระบี่กระจัดกระจายไปทุกทิศทุกทาง

จี๊ด…เสียงหนึ่งดังขึ้น เลือดสดๆ พุ่งออกมา หนึ่งกระบี่ของคุณชายผิงเฉิงได้ทะลุผ่านหน้าอกขององค์หญิงเซี่ย นัยน์ตาคู่นั้นของนางเบิกกว้าง และไม่อยากเชื่อเลยว่ากระทั่งเจี้ยนจุนศิษย์พี่ของนางลงมือก็ไม่สามารถช่วยชีวิตนางเอาไว้ได้