ตอนที่ 2316 คชสารหอมข้ามแม่น้ำ หนึ่งในสิบสองกระบวนท่าหวู่จู่

เสียงตูม…ดังสนั่น ในเวลานี้เองกระแสน้ำท่วมกลืนไปทั่ว คลื่นสาดซัดถึงเก้าชั้นฟ้า พริบตาเดียวนั่นเอง ปรากฏแม่น้ำที่ยิ่งใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตพาดผ่านท้องฟ้าเข้ามา

แม่น้ำที่ยิ่งใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตพลันขยายตัวบดบังไปทั่วฟ้าดิน ท่วมมิดหมื่นอาณาจักร แค่ฟองคลื่นที่สาดซัดก็สามารถสอยเอาดวงดาวบนทางช้างเผือกที่อยู่สูงขึ้นไปในจักรวาลลงมา

แม่น้ำที่ยิ่งใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตเช่นนี้เสมือนหนึ่งคือแม่น้ำอันดับหนึ่งของหมื่นแดน ไม่ว่าใครก็ตามใช้พยายามชั่วชีวิตก็ไม่สามารถก้าวข้ามมันไปได้ แม่น้ำใหญ่ขนาดนี้พลันตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่าง

ท่ามกลางแม่น้ำที่ยิ่งใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตเช่นนี้ ไม่ว่าใครก็ตามล้วนแล้วแต่รู้สึกว่าตนเองนั้นช่างเล็กจิ๋วอย่างยิ่ง แม้ว่าจะเป็นเพียงคลื่นขนาดเล็กที่โหมสาดซัดเข้ามา ก็สามารถท่วมตนเองจนจมมิดได้ทันที และท่วมโลกของตนเองจนมิด ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไรก็ไร้ผล ต่อให้เป็นระดับเทพแท้จริง ท่ามกลางคลื่นลักษณะเช่นนี้ก็ไม่นับเป็นอะไรได้ ถูกท่วมจมมิดและหายไปอย่างไร้ร่องรอย

นี่คืออะไรกันแน่…ผู้คนจำนวนไม่น้อยต่างรู้สึกตกใจอย่างยิ่ง เมื่อมองเห็นแม่น้ำที่ยิ่งใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขตเช่นนี้ ท่ามกลางโลกที่ถูกแม่น้ำใหญ่เช่นนี้ท่วมจนมิด ไม่ว่าใครก็ต้องรู้สึกขนลุกซู่ในใจ ขอเพียงแม่น้ำเช่นนี้มีการม้วนตัว แม้เพียงคลื่นขนาดเล็กก็สามารถกลืนเอากองทัพนับล้านเข้าไป และถูกท่วมจนจมน้ำตายทั้งกองทัพในทันที

แปร๋น…ในเวลานี้เอง เสียงร้องของสัตว์ดังขึ้น เสียงนี้ดังก้องไปหมื่นอาณาจักร ดังก้องไปเก้าชั้นฟ้าสิบแดนดิน ภายใต้เสียงร้องเสียงนี้ กลุ่มดวงดาวที่อยู่บนจักรวาลต่างพากันสั่นเทา เหมือนหนึ่งพร้อมจะตกลงมาได้ทุกเวลา

ในเวลานี้เอง มองเห็นร่างเงาที่ใหญ่โตมากปรากฏขึ้นท่ามกลางแม่น้ำ เสียงน้ำที่ดังช่าาา ช่าาาขึ้นมา มองเห็นร่างเงาที่ใหญ่โตยิ่งนี้เริ่มก้าวข้ามทะเลมาแล้ว

ร่างเงาที่ใหญ่โตยิ่งเป็นช้างเชือกหนึ่ง ช้างเชือกนี้มีลำตัวสีขาวทั้งตัวเหมือนสีของฟัน และเปล่งประกายที่ศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งลวดลายบนตัวของมันนั้นมีลักษณะของประกายดาวที่เจิดจ้า เสมือนดั่งร่างกายของมันประกอบขึ้นมาจากดวงดาวภาคสวรรค์อย่างนั้น

แม้ว่าแม่น้ำจะท่วมฟ้าดินและท่วมโลกจนจมมิด แม้ว่าคลื่นที่โหมสาดซัดสามารถสาดซัดจนดวงตะวันต้องดับลง ทำลายดวงดาวจนแหลกละเอียด แต่ทว่าช้างยักษ์เชือกนี้ยังคงข้ามน้ำข้ามทะเลมาได้ ไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำที่ยิ่งใหญ่ไพศาล หรือว่าคลื่นยักษ์ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อมัน

ช้างยักษ์ก้าวเดินมาทีละก้าวๆ มั่นคงดั่งหินผา อีกทั้งการก้าวเดินแต่ละก้าวของมัน ผู้คนเสมือนหนึ่งได้ยินเสียงตึง ตึง ตึงดังขึ้นมา เหมือนว่าทุกๆ ก้ายของช้างยักษ์ล้วนเปี่ยมด้วยพลังน้ำหนักที่ไร้ขีดจำกัดอย่างนั้น ภายใต้น้ำหนักที่ไร้ขีดจำกัดเช่นนี้ ไม่เพียงสามารถเหยียบทุกสิ่งทุกอย่างจนแหลกละเอียดเท่านั้น ยังสามามรถสยบทุกสิ่งบนโลก ด้วยน้ำหนักขนาดนี้ไม่มีสิ่งใด และหรือผู้ดำรงอยู่ในสถานะใดสามารถแบกรับมันได้อยู่แล้ว

“คชสารหอมข้ามแม่น้ำ!” มีระดับผู้อาวุโสสำนักเจ้าลัทธิร้องเสียงแหลมดังขึ้นมาเมื่อได้มองเห็นภาพนี้แล้ว และกล่าวว่า “นี่คือหนี่งในสิบสองกระบวนท่าหวู่จู่!”

‘คชสารหอมข้ามแม่น้ำ สิบสองกระบวนท่าหวู่จู่!’ ผู้คนจำนวนมากต่างรู้สึกใจหายใจคว่ำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งภายใต้การสยบจากน้ำหนักที่ไร้ขีดจำกัด ทุกคนล้วนแล้วแต่หายใจลำบาก และนาทีนี้เองทุกคนรู้สึกว่าบนบ่าของตนถูกกดทับและสยบโดยภูเขานับแสนลูกอย่างนั้น ต้องการกดทับกระดูกสันหลังของตนให้หักอย่างนั้น อีกทั้งที่น่ากลัวมากกว่านี้ก็คือ น้ำหนักขนาดนี้พวกเขาไม่สามารถต่อต้านและรองรับกับมันได้

คชสารหอมข้ามแม่น้ำ หนึ่งในสิบสองกระบวนท่าหวู่จู่ ผู้ที่คุ้นเคยกับจูเซียงหวู่ถิงต่างเคยได้ยิน ‘สิบสองกระบวนท่าหวู่จู่’ มาก่อน มันคือเคล็ดวิชาที่ทรงพลังปราศจากผู้ต่อกรมากที่สุดของจูเซียงหวู่ถิง คิดค้นขึ้นโดยหวู่จู่ เล่าลือกันว่ามันคือสุดยอดวิชาขั้นสูงสุดตลอดชีวิตของหวู่จู่

ในช่วงเวลาที่ผ่านมาอย่างยาวไกล ‘สิบสองกระบวนท่าหวู่จู่’ ของจูเซียงหวู่ถิงเคยเกรียงไกรไปทั่วเก้าชั้นฟ้าสิยแดนดิน ผู้คนจำนวนมากไม่สามารถรับได้ระทั่งกระบวนท่าเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าจะรับมือสิบสองกระบวนท่าอีกเลย

ต่อมาภายหลัง ‘สิบสองกระบวนท่าหวู่จู่’ ของจูเซียงหวู่ถิงได้หายสาบสูญไป เหลืออยู่เพียงแค่ห้ากระบวนท่าเท่านั้น อีกทั้งผู้ที่สามารถฝึกห้ากระบวนท่านี้ในจูเซียงหวู่ถิงมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ขณะที่ยายเฒ่าเทวะล่าวายุเป็นหนึ่งในห้าที่มีสิทธิ์ได้ฝึกเคล็ดวิชานี้

‘คชสารหอมข้ามแม่น้ำ’ แม้แต่ระดับบรรพบุรุษเจ้าสำนักก็มีโอกาสได้เห็น ‘คชสารหอมข้ามแม่น้ำ’ ที่อยู่ใน ‘สิบสองกระบวนท่าหวู่จู่’ เป็นครั้งแรก เมื่อได้เห็นอานุภาพของ ‘คชสารหอมข้ามแม่น้ำ’ แล้ว พวกเขาเองก็ถูกทำให้ต้องหวั่นไหวเช่นกัน ‘สิบสองกระบวนท่าหวู่จู่’ ใช่จะมีเพียงชื่อเสียงจอมปลอม ย่อมเป็นที่น่ากลัวอย่างแท้จริง

โดยเฉพาะกระบวนท่าลักษณะเช่นนี้เมื่อสำแดงออกมาโดยเทพแท้จริงขั้นสวรรค์ชั้นแปดแล้ว ก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้นและน่ากลัวยิ่งขึ้น

ปัง…เสียงหนึ่งดังขึ้น คชสารหอมยกเท้ากระทืบลงมา เสมือนดั่งเป็นผู้ดำรงอยู่ในฐานะสูงสุดผู้หนึ่งที่กระทืบลงมาอย่างนั้น ได้ยินเสียงดังคร๊ากกกที่เป็นเสียงแตกละเอียด ผืนแผ่นดินปรากฏรอยร้าวเป็นริ้วๆ ขึ้นมา ภายใต้เท้าข้างหนึ่งที่เหยียบลงมา ทุกอย่างล้วนแล้วแต่กลับกลายเป็นเปราะบางอะไรอย่างนั้น ต่อให้เป็นระดับเทพแท้จริงก็ต้องกลายเป็นเนื้อบดโดยพลันเมื่อถูกเท้าข้างนี้ที่เหยียบเข้ามา

ในเวลานี้ทุกคนต่างหวาดผวาจนขนลุกซู่ เมื่อเห็นคชสารหอมข้ามแม่น้ำมา ทุกคนอดที่จะมองไปที่หลี่ชิเย่ ด้วยพลังเช่นนี้เกรงว่าหลี่ชิเย่จะแบกรับไม่ไหว

“เสียดาย เรียนได้แค่ผิวเผินเท่านั้นเอง” หลี่ชิเย่ยิ้มนิดหนึ่ง พริบตาเดียวนั่นเองดวงตาทั้งสองของเขากลับกลายเป็นเจิดจ้ายิ่งนัก ดวงตาคู่นั้นเสมือนหนึ่งกลายเป็นดวงดาวที่ไม่มีสิ้นสุดส่งประกายแวบวับอยู่ สามารถส่องสว่างช่องว่างจำนวนนับไม่ถ้วน

พลังสูงสุด…ในพริบตาเดียวนั่นเอง หลี่ชิเย่ท่องคาถาออกมา เปล่งเป็นประกายขึ้นมา ในพริบตาเดียวนั่นเอง ทุกคนเหมือนหนึ่งได้ยินเสียงหัวใจเต้นตึงทีหนึ่ง เหมือนว่ามีจิตแห่งการบำเพ็ญเพียรดวงหนึ่งเต้นทีหนึ่งเท่านั้น

แค่เต้นแบบนี้ทีหนึ่งเท่านั้นแหละนับว่าเพียงพอแล้ว ท่ามกลางเสียงหัวใจเต้นตึงทีหนึ่ง เหมือนว่าทุกอย่างล้วนกลายเป็นเถ้าธุลีไป เหมือนว่าทุกอย่างไม่คงอยู่อีกต่อไป

นี่เป็นโลกที่ใหม่ทั้งหมดโลกหนึ่ง เป็นโลกที่เลียนแบบขึ้นมาโลกหนึ่ง ฟ้าดินเพิ่งจะแยกออกเป็นสอง สรรพชีวิตเพิ่งจะถือกำเนิดขึ้น

พริบตาเดียวนั่นเอง สุดปลายทางของโลกใบนี้ปรากฏร่างเงาที่มีฐานะสูงสุดขึ้นมาคนหนึ่ง ร่างเงานี้ได้ก้มมองดูสรรพสิ่ง ควบคุมจักรวาล มองเห็นท่าทางที่คล่องแคล่วปราศจากผู้เทียบเทียม ท่วงท่าแฝงไว้ซึ่งปณิธานต่อสู้สูงสุด ทุกย่างก้าวที่ก้าวออกไปตามอารมณ์ ก็คือวิชาการต่อสู้ที่สูงสุด ทุกๆ การเคลื่อนไหวก็เป็นท่วงทำนองของวิชาต่อสู้ที่สุดยอดในหล้าปราศจากผู้ต่อกร ณ ที่ตรงนี้ เขานี่แหละที่เป็นผู้ดำรงอยู่ในฐานะสูงสุด

“หวู่จู่…” ยายเฒ่าเทวะล่าวายุถึงกับร้องเสียงหลงออกมา เมื่อมองเห็นร่างเงาที่มีอำนาจสูงสุดร่างนี้

ทุกคนล้วนแล้วแต่รู้สึกตกใจยิ่งนักเมื่อได้ยินคำพูดของยายเฒ่าเทวะล่าวายุ ฐานะของหวู่จู่นั้นดำรงอยู่ในสถานะเช่นใด เขาคือปฐมบรรพบุรุษของจูเซียงหวู่ถิง คือผู้ปราศจากผู้ต่อกรที่แท้จริง เขาจะมาปรากฏตัวขึ้นที่นี่ได้อย่างไรกัน