ตอนที่ 2480 ใครกันที่ฝึกเคล็ดวิชาจิ่วมี่ได้

เมื่อถูกคำพูดเช่นนี้ของหลี่ชิเย่อัดเข้าไป ทำให้ชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานถึงกับต้องหัวเราะเจื่อนๆ จากนั้นได้แต่พูดขึ้นมาว่า “ตาเฒ่ามีคำร้องขอเล็กๆ น้อยๆ เรื่องหนึ่งเท่านั้นเอง นั่นก็คือ เวลาที่ฝ่าบาทลงมือขอโปรดเพลาๆ ลงบ้างสักเล็กน้อย จะอย่างไรเสียเขาจิ่วเหลียนซานเป็นเพียงสถานที่เล็กๆ เท่านั้นเอง ไม่อาจรองรับความไร้เทียมทานของฝ่าบาทได้ เกิดทำให้ผืนแผ่นดินแตกละเอียดไป บรรดาลูกศิษย์หลานศิษย์ของเขาจิ่วเหลียนซานก็ต้องบ้านแตกสาแหรกขาดแล้วล่ะ”

“เขาจิ่วเหลียนซานแห่งนี้ยังนับเป็นสถานที่เล็กๆ นะเนี่ย” หลี่ชิเย่ถึงกับหัวเราะขึ้นมา ส่ายหน้าเบาๆ และกล่าวว่า “พื้นที่ที่กว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ได้ยึดครองพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิจิ่วมี่แล้ว”

“นั่นมันก็แค่คำกล่าวสำหรับมนุษย์ปุถุชนธรรมดา” ชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานยิ้มกล่าวว่า “สำหรับฝ่าบาทแล้ว สถานที่แห่งนี้เป็นเพียงพื้นที่ที่ทุระกันดารเท่านั้น ธรรมดาคับแคบไม่คู่ควรจะกล่าวถึง ลำพังแค่พื้นที่เล็กๆ เช่นนี้ ไหนเลยรองรับกับความไร้เทียมทานของฝ่าบาทได้เล่า”

“ต่อให้ฝ่าบาทไม่เห็นแก่ศิษย์ของเขาจิ่วเหลียนซานที่จะต้องบ้านแตกสาแหรกขาด ก็ขอให้เห็นแก่อาณาประชาราษฎร์ใต้หล้า เวลาลงมือช่วยเพลาลงสักนิดหนึ่ง ขอเพียงฝ่าบาทยั้งมือนิดก็สามารถละเว้นให้กับระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิจิ่วมี่ มิฉะนั้นล่ะก็ หากหนึ่งหมัดของฝ่าบาทที่ซัดลงมา เกรงว่าระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิจิ่วมี่จะถูกโจมตีจนทะลุ และระบบถ่ายทอดความคิดทางด้านลัทธิๆ หนึ่งก็ต้องล่มสลายนับแต่นี้เป็นต้นไป”

คำพูดของชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานหาได้พูดเกินเลยไป ที่เขาพูดมานั้นล้วนแล้วแต่เป็นความจริง เมื่อไรที่ผู้ซึ่งดำรงอยู่ในฐานะเริ่มต้นที่ระดับปฐมบรรพบุรุษแดนลัทธิเซียน ย่อมมีความสยองขวัญยากจะหาผู้ใดเทียม การที่จะทำลายระบบถ่ายทอดความคิดทางด้านลัทธิๆ หนึ่งนั้นไม่ต้องพูดถึง ดีไม่ดีแค่การโจมตีเพียงครั้งเดียวก็สามารถทำลายระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิจิ่วมี่จนแหลกละเอียด

“ในเมื่อเจ้าพูดมาเช่นนี้แล้ว ข้ายังจะทำเช่นนั้นได้อยู่อีกรึ? ” หลี่ชิเย่หัวเราะส่ายหน้า และกล่าวว่า “วางใจเถอะ เขาจิ่วเหลียนซานพวกเจ้าจะต้องปลอดภัย ไม่มีการสูญเสียแขนขาอะไรไปอยู่แล้ว คนอย่างข้าทำอะไรมักจะมีความเมตตายิ่งตลอดมาอยู่แล้ว และคำนึงถึงอาณาประชาราษฎร์ใต้หล้าเป็นสำคัญ”

“ตาเฒ่าก็ขอขอบพระทัยในความเมตตากรุณาของฝ่าบาทแทนอาณาประชาราษฎร์ทั่วหล้า” ชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานลุกขึ้นมาและแสดงคารวะแบบจีนต่อหลี่ชิเย่ในทันที

ขณะที่หลิ่วชูฉิงซึ่งอยู่ข้างกายหลี่ชิเย่ตลอดเวลาไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

“ถูกแล้ว แผ่นป้ายแผ่นนั้นที่อยู่ประตูทางเข้าสำนักแผ่นนั้นให้ข้าได้หรือไม่? ” ในขณะนี้ หลี่ชิเย่ได้เอ่ยขึ้นมาตามอารมณ์

เอิกกก…คำพูดที่หลี่ชิเย่พูดขึ้นมาตามอารมณ์ พลันทำให้ชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานตอบไม่ถูก เขาหัวเราะเจื่อนๆ และกล่าวว่า “ฝ่าบาทหัวเราะเยาะแล้ว แผ่นป้ายแผ่นนั้นสืบทอดมาจากปฐมบรรพบุรุษ ตาเฒ่าก็ไม่สามารถตัดสินใจได้”

“อย่างนี้นี่เอง” หลี่ชิเย่หัวเราะและกล่าวว่า “คนอย่างข้าน่ะไม่มีอะไรหรอกนะ สรรพสิ่งบนโลกมันก็แค่ของไร้ค่า แต่ว่า เจ้าเด็กโง่คนนี้ข้าชื่นชอบอย่างยิ่ง ในเมื่อเจ้าจะเข้าเยี่ยมคารวะข้าอยู่แล้ว สมควรมอบของขวัญแรกพบอะไรบ้างใช่หรือไม่อย่างไร”

เรื่องนี้…ชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานหัวเราะเจื่อนๆ และกล่าวว่า “สิ่งที่ตาเฒ่าเอาออกมาเกรงว่าจะไม่เข้าตาฝ่าบาท ทำให้ฝ่าบาทหัวเราะเยาะ สิ่งของที่เป็นประเภทพื้นๆ ของมนุษย์ปุถุชนก็ไม่คู่ควรต่อชาวสวรรค์อย่างพระนาง”

หลิ่วชูฉิงรู้สึกเอียงอายจนต้องก้มหน้าลงต่ำเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ สำหรับนางแล้ว คำว่า ‘พระนาง’ คำเดียวก็เพียงพอสำหรับนางแล้ว สิ่งนี้เป็นการยืนยันในฐานะของนางแล้ว

“ถ้าเช่นนั้นก็มอบจิ่วมี่อะไรนั่นให้ก็แล้วกัน” หลี่ชิเย่เอ่ยขึ้นมาตามอารมณ์

พลันที่คำๆ นี้ถูกพูดออกมา แม้แต่หลิ่วชูฉิงก็ยังเหม่อลอย เคล็ดวิชาจิ่วมี่คือสิ่งล้ำค่าที่ประเมินไม่ได้ ในโลกนี้มีใครเล่าที่สามารถรวบรวมได้ครบถ้วน เวลานี้หลี่ชิเย่พูดออกมาตามอารมณ์ต้องการให้ผู้อื่นมอบเคล็ดวิชาจิ่วมี่ให้ เมื่อเคล็ดวิชาจิ่วมี่ออกจากปากของหลี่ชิเย่ก็คล้ายดั่งเป็นผักกาดขาวอย่างนั้น

“ฝ่าบาททำให้ตาเฒ่าต้องลำบากใจแล้ว” ชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานหัวเราะเจื่อนๆ และกล่าวว่า “ตาเฒ่าก็แค่ฝึกปรือมาได้เล็กน้อยเท่านั้นเอง คิดจะฝึกให้ได้ครบทั้งเคล็ดวิชาทั้งเก้าใช่จะง่ายดายเพียงนั้น ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสำเร็จโดยสมบูรณ์แล้ว”

แต่ ‘เคล็ดวิชาเฉียนมี่’ ของเจ้าสมบูรณ์แล้ว” หลี่ชิเย่กล่าวด้วยท่าทีเอ้อระเหยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ทุกเรื่องราวบนโลกล้วนแล้วแต่ไม่รอดพ้นจากสายตาของฝ่าบาท” ชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซาพูดออกมาจากใจ และทอดถอนใจว่า “ไม่ขอปิดบังฝ่าบาท เคล็ดวิชาดังกล่าวข้าเองก็อาศัยความพยายามมาชั่วชีวิตจึงได้ประสบความสำเร็จเช่นนี้ ตาเฒ่าอย่างข้าโง่เขลา สติปัญญาไม่ดี เกรงว่าชาตินี้ไม่สามารถฝึกเคล็ดวิชาจิ่วมี่ได้ครบทั้งเก้าแล้วล่ะ เท่าที่ข้าทราบ มีเพียงราชันแท้จริงจิ่วหนิงเท่านั้นที่ฝึกได้ครบทั้งเก้าเคล็ดวิชา”

“ราชันแท้จริงจิ่วหนิงได้ฝึกเคล็ดวิชาจิ่วมี่จริงรึ? ” หลิ่วชูฉิงรู้สึกแปลกใจเมื่อได้ยินคำพูดของชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซาน

“เรียนพระนาง เท่าที่ตาเฒ่ารู้มาเป็นเช่นนั้น” ชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานพยักหน้าเบาๆ และกล่าวว่า “ครั้งนั้นราชันแท้จริงจิ่วหนิงเคยบรรลุ ‘เคล็ดวิชาเจียมี่ และเคล็ดวิชาเลียดมี่’ สองเคล็ดวิชาที่วัดจิ้งเหลียนกวาน และได้ฝึกปรือ ‘เคล็ดวิชาโต่วมี่ และเคล็ดวิชาเจ่อมี่’ สองเคล็ดวิชาของราชวงศ์โต่วเซิ่น จึงทำให้นางสามารถบรรลุเคล็ดวิชาอื่นๆ อีกห้าที่เขาจิ่วเหลียนซาน ฝึกปรือครบทั้งเก้าเคล็ดวิชาจิ่วมี่”

“แค่ฝึกปรือจนครบเท่านั้นเอง แม้แต่ราชันแท้จริงจิ่วหนิงหากต้องการสำเร็จโดยสมบูรณ์ ยังคงมีเส้นทางที่ต้องก้าวเดินอีกไกล ภายหลังนางได้ขึ้นไปยังแดนลัทธิเซียน ผลเป็นอย่างไรไม่เป็นที่ทราบ” ชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานถึงกับมองไปยังที่ที่ห่างไกล และเหม่อลอยอยู่บ้างเมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้

“เล่าลือกันว่า เจิ้นตี้ก็ได้ฝึกปรือเคล็ดวิชาจิ่วมี่จนครบถ้วนมิใช่รึ? ” หลิ่วชูฉิงถามด้วยความแปลกใจ

ชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานส่ายหน้าเบาๆ และกล่าวว่า “หาใช่เป็นเช่นนั้นไม่ เจิ้นตี้ไม่ได้ฝึกปรือจนครบ บางทีอาศัยท่วงท่าที่ยอดเยี่ยมของเจิ้นตี้มีความเป็นไปได้ที่เขาไปบรรลุมันได้ เพียงแต่เขามีความปราดเปรื่องน่าทึ่ง จึงได้บุกเบิกเส้นทางที่ใหม่ทั้งหมด ดังนั้นจึงได้คิดค้นและเขียนสุดยอดเคล็ดวิชาลับขึ้นมา นั่นก็คือ ‘คัมภีร์ไท่ชิงตัน’ ซึ่งทำให้เจิ้นตี้หลุดพ้นจากอาณาเขตของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิจิ่วมี่นับจากนั้นเป็นต้นมา”

“ที่แท้เป็นเช่นนี้นี่เอง” หลังจากที่หลิ่วชูฉิงได้ฟังคำบอกเล่าจากชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานแล้ว ถึงกับพึมพำขึ้นมาว่า “ราชันแท้จริงจิ่วหนิงคือหนึ่งเดียวต่อจากปฐมบรรพบุรุษที่สามารถฝึกปรือเคล็ดวิชาจิ่วมี่จนครบถ้วนแล้ว”

“ณ ตอนนี้เป็นเช่นนั้นจรง” ชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานพยักหน้าช้าๆ แบะกล่าวว่า “อนาคตไม่ทราบ” เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้แล้ว เขาอดที่จะจ้องมองไปที่หลี่ชิเย่แวบหนึ่ง

“เคล็ดวิชาจิ่วมี่เท่านั้นเอง” หลี่ชิเย่เพียงยิ้มนิดหนึ่ง และกล่าวว่า “คนอย่างข้ากลับไม่ได้สนใจในเคล็ดวิชาจิ่วมี่สักเท่าไร แต่ว่า สำหรับสิ่งที่อยู่ใต้พื้นดินของเขาจิ่วเหลียนซาน เป็นต้นว่าสิ่งที่อยู่ข้างใต้ทะเลสาบแห่งนี้ ข้ากลับมีความสนใจอยู่บ้าง”

ฝ่าบาทพูดเล่นแล้ว…สีหน้าของชายตัดฟืนแห่งเขาหนานซานพลันเปลี่ยนไปมากทีเดียวเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ของหลี่ชิเย่

“ข้าไม่ได้พูดเล่น” หลี่ชิเย่กล่าวเรียบเฉย แม้ว่าเอ้อระเหยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ท่าทีนั้นชัดเจนมากแล้ว