ตอนที่ 2541 เจรจาเงื่อนไข

ตอนที่ 2541 เจรจาเงื่อนไข หลี่ชิเย่อดหัวเราะต่อสิ่งนี้ไม่ได้ และกล่าวว่า “ตายอยู่ที่ตรงนี้ ใครบอกว่าข้าต้องการตายอยู่ที่นี่? ถ้าหากจะต้องตาย เกรงว่าก็จะเป็นพวกเจ้าที่ตายอยู่ที่นี่”

“หรือเจ้าสามารถออกไปได้อย่างนั้นรึ?” เทพไฉไลหงส์พิษอดที่ร้องกล่าวออกมาไม่ได้ และไม่ค่อยอยากจะเชื่อนัก

“แค่ออกไปเท่านั้นเองจะไปยากอะไร?” หลี่ชิเย่ยิ้มเรียบเฉย และกล่าวว่า “หรือว่าข้าเบื่อที่จะมีชีวิตแล้วจริงๆ? คิดว่าข้ามารนหาที่ตายจริงรึ? พวกเจ้าเป็นเพียงผู้ถูกจับโยนเข้ามา ขณะที่ข้านั้น ข้าเดินเข้ามาด้วยตนเองนะ”

คำพูดเช่นนี้ของหลี่ชิเย่พลันทำให้พวกของปิ้งจวินสะดุ้ง การลงมือเมื่อครู่ก็รับรู้แล้วว่าหลี่ชิเย่นั้นแข็งแกร่งและน่ากลัว น่ากลัวจนปราศจากผู้ใดเทียม

หลี่ชิเย่นั้นแตกต่างจากพวกเขา พวกเขาถูกฮ่องเต้ไท่ชิงจับเป็นแล้วโยนเข้ามาในคุกหลวงดึกดำบรรพ์ ขณะที่หลี่ชิเย่นั้นเดินเข้ามาด้วยตนเอง ผู้ที่แข็งแกร่งเช่นหลี่ชิเย่ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเสียสติ

รู้ทั้งรู้ว่าคุกหลวงดึกดำบรรพ์เป็นคุกสำหรับนักโทษประหาร ไปแล้วไปลับ แต่ทว่า หลี่ชิเย่ยังคงเข้ามาจนได้

เมื่อพวกของปิ้งจวินนึกถึงข้อนี้แล้วต่างรู้สึกหวั่นไหวในใจ ในเมื่อหลี่ชิเย่ที่แข็งแกร่งจนปราศจากผู้ต่อกรกล้าเข้ามา ย่อมเป็นการบ่งบอกว่าเขาก็ต้องกลับออกไปได้ อย่างน้อยที่สุดเขาต้องรู้วิธีที่จะออกไป เขาจึงกล้าเสี่ยงภัยมากมายเพียงนี้เพื่อเข้ามาในคุกหลวงดึกดำบรรพ์อยู่แล้ว หาไม่แล้วเขาจะเข้ามาเพื่ออะไร? หรือจะมารนหาที่ตายอย่างนั้นรึ?

“นี่มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว” มังกรทองแปดแขนร้องเสียงดังออกมา และกล่าวว่า “คุกหลวงดึกดำบรรพ์คือคุกสำหรับนักโทษประหาร เข้าได้ออกไม่ได้ เข้ามาแล้วก็มีแต่ความตาย ไม่สามารถออกไปได้อยู่แล้ว”

มังกรทองแปดแขนยากที่จะเชื่อคำพูดเช่นนี้ของหลี่ชิเย่ จะอย่างไรเสียพวกเขาถูกกักขังอยู่ในนี้นานมาก ไม่ว่าจะเป็นวิธีอะไรพวกเขาทดลองมาหมดแล้วแต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ มันไม่สามารถออกไปได้อยู่แล้ว อย่าว่าแต่พวกเขาเลย คนที่เข้ามาก่อนหน้าก็ไม่สามารถออกไปได้ ทั้งหมดล้วนแล้วแต่ตายอนาถอยู่ในนี้ทั้งสิ้น

เวลานี้หลี่ชิเย่กลับบอกว่าสามารถออกไปได้ จะให้มังกรทองแปดแขนเชื่อได้อย่างไรกันเล่า

“นั่นเป็นพวกเจ้าเท่านั้นเอง” หลี่ชิเย่ยิ้มเรียบเฉย และกล่าวว่า “ที่ไม่สามารถออกไปได้ บอกได้แต่เพียงจิตแห่งการบำเพ็ญเพียรของพวกเจ้าไม่แกร่งพอ”

“สามารถออกไปได้จริงๆ รึ?” แม้แต่อวี่เหยียนเซินก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ของหลี่ชิเย่ จะอย่างไรเสียพวกเขาได้ทดลองมาแล้วทุกวิธี แต่ยังคงทำไม่สำเร็จ

กระทั่งกล่าวได้ว่า พวกเขาไม่พบร่องรอยแม้แต่นิดเดียว ที่ตรงนี้คือพื้นที่แห่งความตาย เข้ามาแล้วอย่าว่าแต่ออกไปเลย มันไม่ได้มีทางออกอยู่แล้ว พวกเขาคลำหามาเป็นเวลานานมาก ยังคงไม่พบเบาะแสใดๆ ที่จะออกไปได้ หรือบางทีมันก็คือคุกสำหรับนักโทษประหารที่ไม่มีทางออกอยู่แล้ว

“เชื่อหรือไม่แล้วแต่พวกเจ้า” หลี่ชิเย่ยิ้มออกมาตามอารมณ์ ท่าทางเอ้อระเหยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“นี่ นี่เป็นไปได้อย่างไร?” ในเวลานี้ ปิ้งจวินผู้ซึ่งแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาพวกเขายังอดที่จะมีจิตสั่นไหวไม่ได้ แต่ยังคงมีความรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อ เอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า “ตามบันทึกของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิจิ่วมี่ ไม่เคยมีใครสามารถมีชีวิตกลับออกมาจากคุกหลวงดึกดำบรรพ์ได้ ตายไปแล้วก็ออกไปไม่ได้”

ปิ้งจวินมีชาติกำเนิดมาจากราชวงศ์โต่วเซิ่น และเป็นอัจฉริยะบุคคลที่ยอดเยี่ยมของราชวงศ์โต่วเซิ่น เขามีความเข้าใจในระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิจิ่วมี่เป็นอย่างยิ่ง เขาเคยอ่านบันทึกที่เกี่ยวกับคุกหลวงดึกดำบรรพ์มาทั้งหมด

ความจริงแล้ว ใช่ว่าในยุคของฮ่องเต้ไท่ชิงจึงมีการจับนักโทษโยนเข้าไป ในช่วงต้นของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิจิ่วมี่ ปรัชญาเมธีของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิจิ่วมี่ก็เคยนำเอานักโทษประหารจำนวนไม่น้อยโยนเข้าไปในคุกหลวงดึกดำบรรพ์ กระทั่งมีผู้ที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าปิ้งจวินเสียอีก แต่ทว่า พวกเขาล้วนแล้วแต่ไม่สามารถมีชีวิตไปจากคุกหลวงดึกดำบรรพ์ได้ ท้ายสุดแล้วต้องตายอยู่ในนี้ทั้งหมด

“ช่างเถอะ นั่นมันเรื่องของพวกเจ้า” หลี่ชิเย่ยิ้มเฉยเมยและกล่าวว่า “ข้าก็จะไม่ฆ่าพวกเจ้า จะอย่างไรเสียพวกเจ้าอยู่ที่นี่ก็มีแต่ความตายเท่านั้น” กล่าวจบหันหลังจากไป

ในเวลานี้ พวกของปิ้งจวินถึงกับมองหน้าซึ่งกันและกัน เมื่อเห็นหลี่ชิเย่หันหลังเดินจากไป พวกเขาล้วนแล้วแต่ทำอะไรไม่ถูก

พวกเขาถูกขังเอาไว้ในสถานที่ที่ไม่มีใครอยากจะมาเป็นเวลาหนึ่งยุคสมัยแล้ว หลังจากผ่านการทดลองจำนวนนับไม่ถ้วนแล้ว พวกเขาต่างรู้ดีว่าสถานที่แห่งนี้ไม่สามารถออกไปได้ พวกเขาได้แต่รอความตายอยู่ที่ตรงนี้ ดังนั้นสภาพจิตของพวกเขาก็สงบลงมากแล้ว จะอย่างไรเสียก็ยากจะหนีความตายไปได้พ้น พวกเขายังจะมีสิ่งใดต้องการมากมาย? ได้แต่รอความตายมาเยือนเท่านั้น

แต่ว่า การมาถึงของหลี่ชิเย่ในเวลานี้ ได้ทำลายความสงบของที่นี่ไป โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าหลี่ชิเย่ถึงกับมีวิธีที่จะไปจากที่ตรงนี้ได้ ยิ่งทำให้ความสงบที่มีอยู่ภายในใจถูกทำลาย พลันทำให้พวกเขาไม่สามารถควบคุมได้

มดปลวกยังรักชีวิต ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคน พวกเขาต่างก็เคยเป็นบุคคลที่ดำรงอยู่ในฐานะยิ่งใหญ่น่าเกรงขามบงการสถานการณ์ใต้หล้าได้ ย่อมต่องการมีชีวิตไปจากที่นี้ สิ่งนี้กล่าวสำหรับพวกเขาแล้ว ถ้าหากสามารถมีชีวิตไปจากที่นี่เท่ากับได้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกครั้ง เสมือนหนึ่งได้เกิดใหม่อย่างนั้น

“นี่ เจ้า เจ้า เจ้ารอนิดหนึ่ง” ในขณะนี้อวี่เหยียนเซินอดที่จะส่งเสียงเรียกออกมา เรียกตัวหลี่ชิเย่เอาไว้

หลี่ชิเย่หยุดก้าวเดินและหันหลังกลับมา มองดูพวกเขาทีหนึ่งและยิ้มกล่าวเฉยเมยว่า “ยังมีเรื่องอะไรรึ? ข้ากำลังจะรีบเดินทางนะเนี่ย”

ในเวลานี้เอง พวกอวี่เหยียนเซินห้าคนอดที่จะมองตากันและกัน สุดท้ายเป็นอวี่เหยียนเซินที่ทำท่าลังเลนิดหนึ่ง เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งและกล่าวว่า “เจ้า เจ้าสามารถออกไปได้จริงๆ รึ?”

“พวกเจ้าคิดว่าข้าจำเป็นต้องโกหกพวกเจ้าอย่างนั้นรึ? ข้าจะเอาชีวิตพวกเจ้ามันง่ายยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือเสียอีก ฆ่าพวกเจ้าเหมือนดั่งบี้มดตาย” หลี่ชิเย่ยิ้มตามอารมณ์

คำพูดของหลี่ชิเย่พลันทำให้พวกปิ้งจวินล้วนแล้วแต่แทบหายใจไม่ออก พวกเขาต่างก็เป็นบุคคลที่ดำรงอยู่ในฐานะยิ่งใหญ่น่าเกรงขามบงการสถานการณ์ใต้หล้าได้ ในแดนลัทธิราชันพวกเขาแค่กระทืบเท้าทีหนึ่งก็ทำให้พสุธาต้องสั่นสะเทือนสามครั้ง เวลานี้กลับถูกหลี่ชิเย่มองว่าเป็นมดปลวก