ตอนที่ 2695 สัจธรรมไหนเลยง่ายดาย

ตอนที่ 2695 สัจธรรมไหนเลยง่ายดาย

แผ่นดินเงียบสงัด หลี่ชิเย่ก็รักที่จะอยู่เงียบๆ มองดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและทรงพลานุภาพ ด้วยความสบายอกสบายใจ

เวลานี้ ระบบถ่ายทอดความคิดทางด้านลัทธิจิ่วมี่ก็ดี เรื่องราวของแผ่นดินก็ช่าง หลี่ชิเย่ล้วนแล้วแต่ไม่ใส่ใจทั้งสิ้น อีกทั้งเวลานี้แผ่นดินสงบร่มเย็น ทุกอย่างล้วนแล้วแต่สงบสุข ยิ่งไม่ต้องให้หลี่ชิเย่ต้องกังวล

เอนตัวนอนอยู่ในอุทยานหลวง มองดูท้องฟ้าสีคราม กลิ่นหอมบุปผาทำให้เคลิบเคลิ้มหลงใหล สายลมอบอุ่นโชยมาเป็นระลอก เรียกได้ว่ามีความเป็นอิสระเสรีและสบายใจอย่างบอกไม่ถูก เวลานี้นาทีนี้ให้ความรู้สึกถึงความสงบเงียบและงดงามสำหรับผู้ที่มีใจชื่นชอบในสภาพแวดล้อมเช่นนี้

การเอนนอนอยู่ตรงนั้นเสมือนดั่งนอนหลับไปแล้ว และเสมือนดั่งเป็นเนื้อเดียวกันกับฟ้าดินอย่างนั้น

ไม่รู้ว่าเวลาได้ผ่านไปนานเท่าใดแล้ว ปรากฏกลิ่นหอมที่เย็นชุ่มชื่นลอยเข้ามา ปรากฏเทพธิดาในสายตา เป็นราชันแท้จริงจิ่วหนิงนั่นเอง

นับตั้งแต่กลับมาแล้ว ราชันแท้จริงจิ่วหนิงก็ไม่ได้จากไปไหน นางพักอยู่ในระบบถ่ายทอดความคิดทางด้านลัทธิจิ่วมี่นี่เอง แม้ว่าในขณะนี้เป็นหลี่ชิเย่ที่ครองอำนาจใต้หล้า มีหลี่ชิเย่เป็นผู้ปกครองดูแลระบบถ่ายทอดความคิดทางด้านลัทธิจิ่วมี่ทั้งหมด

แต่ว่า ราชันแท้จริงจิ่วหนิงยังคงอิสระเสรีสบายอกสบายใจ ยังคงพักอาศัยอยู่ที่นี่ดั่งเป็นบ้านของตน ความจริงแล้ว เป็นความจริงที่ที่ตรงนี้เป็นบ้านของนาง นางเองก็เติบโตที่ระบบถ่ายทอดความคิดทางด้านลัทธิจิ่วมี่

แม้ว่าหลี่ชิเย่กับฮ่องเต้ไท่ชิงมีบุญคุณความแค้นต่อกัน แต่ว่า ภายในใจของราชันแท้จริงจิ่วหนิงกลับไม่ได้มองหน้ากันไม่ติดแม้แต่น้อย ระหว่างนางกับหลี่ชิเย่ช่างสบายอกสบายใจและเป็นธรรมชาติอะไรอย่างนั้น เหมือนหนึ่งเป็นสหายเก่าที่ได้มาพบกันอย่างนั้น

ราชันแท้จริงจิ่วหนิงนั่งลงข้างกายของหลี่ชิเย่ เพียงยิ้มจางๆ ขณะมองดูหลี่ชิเย่ที่เอนตัวนอน นางที่งดงามดั่งเทพธิดาบนสวรรค์ เพียงยิ้มจางๆ เรียกได้ว่างามล่มเมืองเลยทีเดียว ทำให้สุริยันจันทรายังต้องสลดและอับแสง

“ท่านมีความในใจ” ฝ่ามือของราชันแท้จริงจิ่วหนิงแตะเบาๆ บนศีรษะของหลี่ชิเย่ มือนุ่มนวลของนางที่อบอุ่นแฝงด้วยความเย็น เมื่อฝ่ามือแตะอยู่บนหน้าผากปรากฎความเย็นสายหนึ่งที่ไหลริน ทำให้รู้สึกสบายไปทั่วร่าง

หลี่ชิเย่ลืมตาทั้งสองขึ้น มองดูใบหน้างดงามที่มีเพียงหนึ่งไม่มีสองของราชันแท้จริงจิ่วหนิง ยิ้มกล่าวเรียบเฉยว่า “สถานการณ์หมื่นยุคเป็นเพียงสิ่งที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วเท่านั้น ไม่ถึงขั้นเป็นความในใจอะไร”

“สำหรับท่านแล้ว สถานการณ์หมื่นยุคอาจเป็นเพียงสิ่งที่เอ้อระเหยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ สิ่งที่ทำให้ผู้คนบนโลกมนุษย์ทิ้งไม่ลงมากที่สุดคงไม่พ้นคำว่า ‘ความรัก’ ความรักที่เป็นมิตรภาพ ความรักระหว่างเครือญาติ ความรักชายหญิง ความรักระหว่างญาติพี่น้องผู้ร่วมงาน…มีมากมายหลายหลากบนโลก จะให้ทำอย่างใดกับคำว่า ‘ความรัก’” ราชันแท้จริงจิ่วหนิงหลุดพ้นจากกิเลสอยู่เหนือมนุษย์ปุถุชนธรรมดา งดงามจนทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก

หลี่ชิเย่ยิ้มเรียบเฉย และพยักหน้า ทอดสายตามองไกลไปบนท้องฟ้าสีคราม สุดท้าย เอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า “เรียกว่าเป็นการยากหรือไม่ กับการขึ้นไปยังแดนลัทธิเซียนคนเดียว?”

“สัจธรรมไร้ขอบเขต ไม่มีคำว่าง่ายดายแต่เดิมอยู่แล้ว” ความงดงามที่สงบเงียบดั่งบุปผาที่เบ่งบานและร่วงโรยของราชันแท้จริงจิ่วหนิง นับว่าเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนโดยแท้ พลันที่ได้เห็นก็จารึกอยู่ในใจไม่อาจลืมเลือน

“พูดได้ดีมาก เป็นความจริงที่สัจธรรมไร้ขอบเขตไม่มีคำว่าง่ายดายสองคำนั่น” หลี่ชิเย่ถึงกับถูมือและหัวเราะ กล่าวว่า “หากต้องการคำว่าง่ายดายสองคำ ใยต้องฝึกปรือสัจธรรมด้วยความยากลำบากเล่า ไปเป็นอ๋องที่มีความอิสระไม่มีผู้ใดมาบังคับก็แล้วกัน”

“สำหรับผู้คนบนโลกไม่มีคำว่าง่ายดายสำหรับสัจธรรม สำหรับท่านแล้ว สัจธรรมไร้ขอบเขตมีเพียงคำว่าลำบาก” ราชันแท้จริงจิ่วหนิงจ้องมองหลี่ชิเย่ เหมือนว่าได้มองลึกเข้าไปภายในดวงตาของหลี่ชิเย่

หลี่ชิเย่สยบใต้หล้า ประชาชนในเก้าชั้นฟ้าสิบแดนดินล้วนแล้วแต่สั่นเทาภายใต้อำนาจสูงสุดของเขา บนโลกนี้จะมีสักกี่คนที่กล้าจ้องตากับเขาเล่า แต่ว่า นาทีนี้เวลานี้ ขณะราชันแท้จริงจิ่วหนิงจ้องมองหลี่ชิเย่นั้นคล้ายต้องการเข้าไปยังส่วนที่ลึกเข้าไปภายในจิตใจอย่างนั้น

หลี่ชิเย่ไม่ได้พูดอะไรออกมา มองดูท้องฟ้าสีคราม หลังจากผ่านไปนานมากแล้วจึงค่อยยิ้มๆ และกล่าวว่า “ทุกยุคสมัยล้วนยากเข็ญแล้วอย่างไร ไม่ผ่านความยากเย็นมากมาย จะเอ้อระเหยเหมือนเดินเล่นอยู่ในสวนหลังบ้าน ก้าวเดินไปช้าๆ อย่างมีความสุขได้อย่างไร”

“ปราศจากผู้ต่อกร สมควรเป็นเช่นนี้” ราชันแท้จริงจิ่วหนิงถึงกับชื่นชมเบาๆ ท่วงท่าที่งดงามของนาง นับว่าเพียงพอที่จะให้จิตใจของผู้คนบนโลกต้องเคลิบเคลิ้มหลงใหล นางกล่าวชื่นชมว่า “ปราศจากผู้ต่อกรไม่เพียงหมายถึงสัจะรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งหมายถึงจิตแห่งการบำเพ็ญเพียร โลกนี้ไหนเลยมีผู้ที่ไม่เคยพ่ายแพ้ตลอดชีวิตกันเล่า กองทัพแพ้พ่ายแก่ผู้อื่นไม่ได้น่ากลัว มีเพียงจิตที่ไม่แพ้ สักวันหนึ่งก็จะไม่แพ้”

หลี่ชิเย่เพียงยิ้มๆ เท่านั้นสำหรับการชื่นชมของราชันแท้จริงจิ่วหนิง และไม่ได้กล่าวตอบ เพียงมองดูท้องฟ้าสีคราม

“ไม่ทราบว่าสิ่งที่พี่ท่านปรารถนาคือสิ่งใด?” หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เสมือนดั่งกาลเวลานั้นชื่นชอบในสภาพแวดล้อมที่สงบเงียบและงดงาม ราชันแท้จริงจิ่วหนิงเอนนอนกระทบไหล่กับหลี่ชิเย่ และมีความเป็นอิสระเสรีและสบายอกสบายใจอย่างยิ่ง ทั้งสองคนเสมือนดั่งมีความสัมพันธ์เป็นสหายเก่ามาร้อยยุคอย่างนั้น

“เจ้าคิดว่าสิ่งที่ข้าปรารถนาคือสิ่งใด?” หลี่ชิเย่ยิ้มเรียบเฉย

“ไม่ทราบ” ราชันแท้จริงจิ่วหนิงส่ายหัวเบาๆ และกล่าวขึ้นช้าๆ ว่า “ผู้ที่ปราศจากผู้ต่อกรในหล้าข้าพบเห็นมามากมาย มีผู้ที่มุ่งหวังอายุวัฒนะ มีผู้ต้องการปราศจากผู้ต่อกร มีผู้ที่ต้องการก้าวขึ้นจุดสูงสุด และมีผู้ที่ต้องการความสบายใจ…”

ครั้นราชันแท้จริงจิ่วหนิงเอ่ยมาถึงตรงนี้แล้วได้หยุดนิดหนึ่ง นางส่ายหัวเบาๆ และกล่าวว่า “สำหรับพี่ท่านข้าไม่ทราบ ข้ามองว่าสิ่งที่พี่ท่านต้องการไม่ใช่อายุวัฒนะ และไม่ใช่ปราศจากผู้ต่อกร และไม่ใช้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด เนื่องจากพี่ท่านเคยปราศจากผู้ต่อกรไปแล้ว และเคยยืนอยู่บนจุดสูงสุดแล้ว สิ่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่ไม่ใช่สิ่งที่พี่ท่านต้องการ แต่ ภายในใจของพี่ท่านมีความปรารถนา เพียงแต่ข้าเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาพื้นๆ คนหนึ่งเท่านั้น ไม่สามารถศึกษาถึงความต้องการของพี่ท่าน”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า…” หลี่ชิเย่ถึงกับหัวเราะขึ้นมา และปัดเส้นผมที่อยู่บนบ่าของราชันแท้จริงจิ่วหนิงเบาๆ ยิ้มกล่าวว่า “ถ้าหากแม้แต่เจ้ายังเป็นมนุษย์ธรรมดาพื้นๆ เช่นนั้นแล้วผู้คนในโลกคงหยาบจนรับไม่ได้ ธรรมดาจนไม่เข้าตา”