ตอนที่ 2699 ออกเดินทาง

ตอนที่ 2699 ออกเดินทาง

กำลังจะออกเดินทาง ขณะที่หลี่ชิเย่ไปจากมีคนรู้น้อยมาก มีเพียงพวกหลิ่วชูฉิงไม่กี่คนที่มาส่ง

ขณะจะจากไป หลิ่วชูฉิงจ้องมองอยู่ที่หลี่ชิเย่ตลอดเวลา นัยน์ตาทั้งสองไม่ต้องการเลื่อนไปที่อื่นเลย นางเพียงหวังว่าในช่วงเวลาสุดท้ายสามารถจ้องมองดูหลี่ชิเย่ให้มาก สามารถมองดูเขาอีกหลายครั้ง

แม้ว่าการแสดงออกของหลิ่วชูฉิงจเรียบเฉยมาก แต่ทว่า บรรยากาศกลับตลบอบอวลไปด้วยไม่อยากจากไป และความเศร้าของการพลัดพราก

หลี่ชิเย่ถึงกับทอดถอนภายในใจเบาๆ การพลัดพรากเป็นเรื่องที่ทำให้หนักอึ้งภายในใจตลอดมา ไม่ว่าจะเป็นการพลัดพรากจากกันที่ไม่มีโอกาสพบกันอีก หรือจากลาไกลสุดหล้าฟ้าเขียวไม่มีวันพบกันอีก ล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งทีทำให้รู้สึกเสียใจทั้งสิ้น

“กลับไปเถอะ ส่งกันพันลี้ยังคงต้องจากกัน” สุดท้าย หลี่ชิเย่ลูบไล้เส้นผมของหลิ่วชูฉิงและเอ่ยขึ้นเบาๆ

ภายในใจของหลิ่วชูฉิงถึงกับสั่นเทาทีหนึ่ง ในที่สุดก็ต้องจากกันแล้ว ในขณะนี้หัวใจของนางเหมือนถูกจับฉีกไปทีหนึ่ง ในพริบตาเดียวนั่นเอง ทำให้รู้สึกว่าการจากลาครั้งนี้ก็คือห่างกันสุดหล้าฟ้าเขียว เกรงว่าไม่สามารถพบกันได้อีกแล้ว

สุดท้าย หลิ่วชูฉิงได้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง เอื้อมมือไปสวมกอดหลี่ชิเย่เอาไว้ สวมกอดอย่างนั้นอยู่นานมาก ท้ายที่สุด นางได้คลายมือทั้งสองและก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว

ในเวลานี้ เด็กสาวที่อยู่ตรงหน้ากลับกลายเป็นเข้มแข็งอะไรอย่างนั้น นัยน์ตาของนางจ้องมองดูหลี่ชิเย่ ดวงตาทั้งสองเปี่ยมด้วยความละมุนละไมดั่งสายน้ำ แต่ก็มีความเข้มแข็งอะไรอย่างนั้น

“ขอให้ท่านประสบความสำเร็จทันทีที่ลงมือทำ ไร้เทียมทาน” หลิงชูฉิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ทีหนึ่ง มองดูหลี่ชิเย่ด้วยความเข้มแข็ง และกล่าวขึ้นช้าๆ ว่า “ข้าอยู่ตรงนี้ รอคอยการกลับมาของท่าน รอท่านตลอดไป”

หลี่ชิเย่ถึงกับสวมกอดหลิ่วชูฉิงเอาไว้ และจุมพิตบนเส้นผมของนางอย่างลึกซึ้ง สุดท้ายกล่าวว่า “เด็กโง่ กลับไปเถอะ ข้ารู้ ข้าจะมีชีวิตกลับมาอยู่แล้ว ไม่ว่าฟ้าดินจะกว้างไกลขนาดไหนก็ตาม”

“ข้าจะมองดูเจ้าจากไป” สุดท้าย หลิ่วชูฉิงเอ่ยขึ้นเบาๆ นางมีความนุ่มนวลยิ่งนัก

เมื่อเปรียบเทียบกับผู้หญิงคนอื่นๆ แล้ว นางไม่ได้มีความปราดเปรื่องน่าทึ่ง และนางก็ไม่ได้ยอดเยี่ยมที่มีเพียงหนึ่งไม่มีสอง แต่ว่า นางเสมือนดั่งแม่ศรีเรือนอย่างนั้น มักจะทำให้ผู้คนต้องกังวลใจอยู่เสมอ

สุดท้าย หลี่ชิเย่ได้กอดหลิ่วชูฉิงอย่างลึกซึ้งทีหนึ่ง พยักหน้าเบาๆ และกล่าวว่า “ก็ได้ ลาก่อน นังหนู” สุดท้ายหันหลังจากไปโดยไม่เหลียวหลังกลับมาอีก

ราชันแท้จริงจิ่วหนิงเดินทางไปด้วยกัน หายไปท่ามกลางท้องฟ้านั่น

หลิ่วชูฉิงมองดูหลี่ชิเย่ที่จากไปไกล มองส่งด้วยสายตาจนเขาไปไกล กระทั่งหายไปบนเส้นขอบฟ้า แม้ว่าไม่สามารถมองเห็นร่างเงาของหลี่ชิเย่อีกแล้ว นางยังคงเหม่อมองไปยังทิศทางที่หลี่ชิเย่หายตัวไป ยืนอยู่ที่ตรงนั้นตลอด มองไปยังระยะที่ห่างไกล เสมือนหนึ่งแข็งกลายเป็นรูปแกะสลักหินอย่างนั้น

นางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ไหวติง ไม่รู้ว่าน้ำตาได้ไหลมาอาบแก้มของนางจนเปียกตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ว่า นางกลับไม่ได้ส่งเสียงร้องไห้ออกมา นางที่ไม่ส่งเสียงร้องไห้ออกมา นางเองก็ไม่ต้องการให้คนรักของตนได้ยินเสียงร้องไห้ของตน

“ฝ่าบาท เชิญเสด็จกลับได้แล้ว” ในเวลานี้ เทพไฉไลหงส์พิษได้กล่าวขึ้นมาเบาๆ

หลิ่วชูฉิงยังคงยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ หลังจากผ่านไปนานมาก นางจึงเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า “เทพไฉไล ยังสามารถพบกับเขาอีกไหม?”

เทพไฉไลหงส์พิษนิ่งเงียบทีหนึ่ง สุดท้ายได้เอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า “แน่นอน คุณชายเป็นผู้ที่รักษาคำพูด วันหน้าจะต้องได้รบัชัยชนะกลับมาแน่นอน”

“ข้ารู้” ในเวลานี้ หลิ่วชูฉิงมีความเข้มแข็งอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน พยักหน้าเบาๆ และกล่าวว่า “ข้าแค่เป็นห่วงเขา ห่วงว่าเขาจะสู้รบจนตายในแดนไกล…” เมื่อนางเอ่ยมาถึงตรงนี้แล้ว ร่างกายของนางถึงกับสั่นเทาทีหนึ่ง และไม่กล้าพูดต่อ นางไม่กล้าไปจินตนาการ เนื่องจากนางเกรงว่าเรนื่อเช่นนี้จะเกิดขึ้นจริง

แม้ว่าหลิ่วชูฉิงจะไม่รู้ว่าคนรักของตนต้องการไปทำอะไร แม้ว่านางไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาต้องการไล่ตามคือสิ่งใด แต่ว่า ในใจของนางสามารถตระหนักได้ว่า อนาคตเขาจะต้องเผชิญกับศัตรูที่กล้าแข็งจนไม่สามารถจินตนาการได้

ดังนั้น นี่แหละคือสิ่งที่นางรู้สึกกังวลใจมากที่สุด นางเชื่อว่าเขาพูดได้ทำได้จริง เพียงแต่เป็นกังวลว่าสักวันในอนาคตเขาจะต้องสู้รบจนตัวตาในแดนไกล…

เมื่อหลิ่วชูฉิงนึกถึงตรงนี้แล้วไม่กล้าไปจินตนาการต่อ และนางก็ไม่กล้าไปคาดการณ์ถึงเรื่องในอนาคต

“ฝ่าบาทโปรดวางพระทัย” เวลานี้ปิ้งจวินได้กล่าวปลอบว่ “ความแข็งแกร่งของคุณชาย ปราศจากผู้เทียบเทียมในหล้า สิบสามลัคนานั้นมีเพียงหนึ่งเดียวเป็นนิรันดร์ ทั่วโลกไม่มีใครสามารถต่อกรกับคุณชายได้อีกแล้ว เชื่อว่าอนาคตคุณชายจะต้องได้ชัยกลับมาแน่นอน”

หลี่ชิเย่รั้งพวกเขาทั้งห้าเอาไว้ พวกเขาทั้งห้าก็ติดตามหลิ่วชูฉิงด้วยความซื่อสัตย์และจงรักภักดี

หลิ่วชูฉิงพยักหน้าเงียบๆ ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไรแล้ว น้ำตาบนใบหน้าได้แห้งไปแล้ว นางมองดูร่างเงาหลี่ชิเย่ที่ไปไกล อดที่จะเอ่ยขึ้นเบาๆ ว่า “ลาก่อน ข้าจะรอคอยการกลับมาของท่าน แม้จะต้องเป็นตลอดกาล”

สุดท้าย นางจึงหันหลังจากไป

หลี่ชิเย่และราชันแท้จริงจิ่วหนิงเดินทางไกลไปตลอดทาง พวกเขาหนึ่งก้าวหนึ่งฟ้าดิน ความเร็วนั้นสุดจะจินตนาการ ภายในระยะเวลาอันสั้นก็ก้าวข้ามแดนลัทธิราชัน เข้าสู่ดินแดนที่รกร้างแตกหัก หลังจากที่ก้าวเข้าไปยังผืนแผ่นดินแห่งนี้ก็ไม่เห็นผู้คนอีกแล้ว แม้แต่ยอดฝีมือผู้บำเพ็ญตน ที่ผ่านไปผ่านมาบริเวณนี้ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น