ตอนที่ 2741 เมืองวัฏสงสารเมืองบนเขา

ตอนที่ 2741 เมืองวัฏสงสารเมืองบนเขา

เมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาคือเมืองโบราณที่มีขนาดใหญ่ที่สุดของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมาร พื้นที่ของเมืองบนเขาทั้งหมดมีนับล้านลี้กระทั่งมีดินแดนที่กว้างใหญ่ไพศาลมากกว่านี้

พื้นที่ของเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาทั้งหมดแทนที่จะเรียกว่าเป็นเมืองๆ หนึ่ง มิสู้เรียกว่าเป็นแคว้นๆ หนึ่งน่าจะเหมาะสมกว่า

แต่ว่า เมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาแตกต่างจากแคว้นก็คือ มันถูกกกสร้างอยู่บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์ลูกแล้วลูกเล่า ดังนั้น เมื่อยืนอยู่ด้านนอกของเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาแล้วมองไกลไปยังเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาทั้งหมดก็จะพบว่า ภูเขาศักดิ์สิทธิ์สูงตระหง่าน ตำหนักโบราณดั่งดวงดาวที่ตั้งอยู่บนยอดเขาของภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่สูงตระหง่านทุกๆ ลูก

เนื่องจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่สูงตระหง่านเสียดฟ้าโดยตรง ทำให้ตำหนักโบราณจำนวนมากที่ถูกสร้างขึ้นบนภูเขาศักดิ์สิทธิ์เสมือนดั่งเป็นบ้านที่อยู่บนสวรรค์อย่างนั้น การมาอาศัยอยู่บนเมืองบนเขาแต่ละลูกก็เปรียบเสมือนดั่งอาศัยอยู่บนสวรรค์อย่างนั้น เต็มไปด้วยสีสันแห่งความลึกลับ

เมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาทั้งหมดมีพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาลนับล้านลี้ ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ที่นี่ก็มีจำนวนนับหมื่นลูก ขณะที่กำแพงเมืองและตำหนักโบราณที่สร้างขึ้นบนยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ก็มีนับหมื่นแห่งเช่นกัน กระทั่งมีจำนวนนับแสนแห่ง แต่ว่า เมืองบนเขาที่มีขนาดใหญ่ที่สุด มีชื่อเสียงมากที่สุดก็มีอยู่เพียงไม่กี่แห่งนั่นเอง

ขณะมองดูเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาจากระยะห่างไกลนั้น จะพบว่ามีรุ้งกินน้ำแต่ละสายที่เหมือนโครงค้ำยันทรงโค้งพาดอยู่บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์แต่ละลูก ค้ำยันขึ้นลงสลับระหว่างเมืองโบราณแต่ละแห่ง เหมือนเป็นโลกแห่งรุ้งกินน้ำ เสมือนดั่งเป็นท้องฟ้าปลอดโปร่งหลังฝนตก งดงามยิ่งนัก ดุจดั่งเป็นดินแดนสวรรค์อย่างนั้น

ความจริงแล้ว รุ้งกินน้ำแต่ละสายที่เห็นหาใช่เป็นรุ้งกินน้ำ แต่เป็นสะพานศักดิ์สิทธิ์แต่ละสะพาน สะพานศักดิ์สิทธิ์แต่ละสะพานทอดเชื่อมภูเขาศักดิ์สิทธิ์แต่ละลูกของเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขา และเชื่อมถึงกันกับเมืองบนเขาแต่ละเมือง

เมืองวัฏสงสารเมืองบนเขามีประชาชนอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก และมียอดฝีมือผู้บำเพ็ญตนจำนวนนับพันนับหมื่นที่อาศัยอยู่ และมีสำนักเจ้าลัทธิจำนวนมากของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมารที่มีจุดแวะพักชั่วคราวตั้งอยู่ที่ตรงนี้

เมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาดำรงอยู่ในฐานะที่พิเศษมากของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมาร และเป็นสถานที่ที่มีเพียงหนึ่งไม่มีสอง โดยเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาทั้งหมดไม่ได้ขึ้นอยู่กับสำนักใดสำนักหนึ่งของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมาร และไม่ขึ้นอยู่กับขั้วอำนาจใดๆ

ไม่มีสำนักหนึ่งสำนักใด คนหนึ่งคนใดสามารถปกครองเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาได้โดยตรง มันอยู่ในความครอบครองของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมารทั้งหมด มันเป็นของศิษย์ระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมารทุกๆ คน

ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นสำนักใดๆ ศิษย์คนใดก็ตามล้วนแล้วแต่สามารถผ่านเข้าออกได้ สามารถอาศัยอยู่ได้ตลอดเวลา และจะอาศัยอยู่นานเท่าไรก็ได้

เมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาปกครองดูแลโดยวิหารอมตะร่วมกับสำนักต่างๆ ทุกๆ สำนักในระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมาร ไม่มีสำนักใดๆ สามารถตัดสินโดยลำพังได้เพียงสำนักเดียว

ด้วยเหตุนี้เอง ในระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมาร การขัดแย้ง หรือบุญคุณความแค้นระหว่างสำนักใดสำนักหนึ่ง หรือยอดฝีมือผู้บำเพ็ญตนด้วยกัน เมื่อก้าวเข้าไปยังเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาแล้ว ขอเพียงมีฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดยุติการต่อสู้ล่ะก็ อีกฝ่ายหนึ่งจะต้องยุติโดยไม่มีเงื่อนไข

เว้นแต่ทั้งสองฝ่ายยังคงต้องการให้ความขัดแย้งหรือการต่อสู้ดำเนินการต่อไป และหรือออกไปจากเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขา

ถ้าหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งประกาศยุติความขัดแย้ง อีกฝ่ายหนึ่งยังคงตามล่าสังหารต่อไปภายในบริเวณเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาล่ะก็ จะต้องถูกลงโทษโดยผู้ที่อยู่ในระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมารทั้งหมด

ด้วยสาเหตุนี้เอง เมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาจึงกลายเป็นสถานที่ที่บรรดาศิษย์ทั้งหมดของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมารมองว่า เป็นที่ที่สำหรับหนีเอาชีวิตรอด และรักษาชีวิตตลอดเวลาที่ผ่านมา

ดังนั้น มักจะมีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเสมอๆ เมื่อสองสำนักเกิดความขัดแย้งขึ้น หากมีสำนักใดสำนักหนึ่งถูกฆ่าล้างสำนัก ศิษย์ของสำนักดังกล่าวมักจะหนีเข้าไปยังเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาเพื่อรับการคุ้มครอง

ด้วยเหตุนี้เอง ในเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาจึงมีศิษย์ผู้บำเพ็ญตน ของจำนักที่ถูกทำลาย และหรือผู้ที่ไร้บ้านมาอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก

ในเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขารอบพันล้านปีที่ผ่านมาจึงไม่เคยมีใครทำลายกฎระเบียบที่ฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดสามารถยุติการต่อสู้ได้ และไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนกฎข้อนี้

เหตุผลนั้นง่ายมาก ส่วนที่เป็นเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาทั้งหมดถูกสร้างขึ้นโดยผู้เฒ่าอมตะผู้เป็นปฐมบรรพบุรุษ ตำหนักโบราณ และภูเขาศักดิ์สิทธิ์แต่ละลูกที่โผล่ทะลุพื้นดินตั้งตระหง่าน แต่ละตำหนักของเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขา ล้วนแล้วแต่สร้างขึ้นมาด้วยมือของผู้เฒ่าอมตะ

กล่าวสำหรับระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมารแล้ว กฎระเบียบที่ผู้เฒ่าอมตะกำหนดขึ้นมาก็คือกฎเหล็กที่สูงสุด ใครก็ตามหากกล้าฝ่าฝืนก็คือการหักหลังสำนักทรยศบรรพบุรุษ ต้องถูกขับออกจากระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมาร ไม่ว่าใครก็ช่วยเขาไม่ได้

การที่มีตำหนักโบราณแต่ละลำหนักที่สร้างขึ้นบนยอดเขาศักดิ์สิทธิ์ของเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขา ได้สร้างความแปลกใจให้กับผู้คนจำนวนมาก เช่นนั้นแล้วบริเวณเชิงเขาของเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขา ด้านล่างของภูเขาศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นผืนแผ่นดินที่กว้างใหญ่ไพศาล ที่ตรงนั้นมีหุบเขาที่ลึกและเงียบอยู่นับไม่ถ้วน มีที่ราบลุ่มที่กว้างขวาง ยิ่งกว่านั้นยังมีหน้าผาที่สูงชันแต่ละแห่ง หรือว่าที่ตรงนี้ไม่เหมาะให้ผู้คนอาศัยอยู่รึ?

ความจริงแล้ว ด้านล่างของเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขา และด้านล่างของภูเขาศักดิ์สิทธิ์มันคือสมรภูมิรบโบราณแต่ละแห่ง

ขณะที่สมรภูมิรบโบราณแห่งแล้วแห่งเล่าเหล่านี้ คือสถานที่สำหรับศิษย์ผู้บำเพ็ญตนทุกคนของระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมารให้ในการขัดเกลาที่ดีที่สุด ศิษย์ที่มีความสามารถและอยู่ในเงื่อนไขจำนวนมากก็จะมาฝึกที่สมรภูมิรบโบราณที่ตั้งอยู่ด้านล่างของเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขา การมาฝึกปรือที่ตรงนี้มักจะลงแรงน้อยแต่ได้ผลตอบแทนมาก เมื่อเทียบการการฝึกปรือที่อื่นอยู่เสมอๆ

ชนรุ่นหลังไม่มีใครสามารถบอกได้อย่างชัดเจนเกี่ยวกับประวัติความเป็นมาของสมรภูมิรบโบราณ ตามตำนานเล่าว่า ผู้เฒ่าอมตะได้ลากเอาสมรภูมิรบโบราณแต่ละแห่งจากบริเวณที่ห่างไกลไม่มีสิ้นสุดบนท้องฟ้าของแดนลัทธิเซียน ทำพิธีปลุกเสกเข้าไปอยู่ในระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิ ขณะที่ทำการหลอมกลั่นระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธิเซียนมารทั้งหมดขึ้นมา สุดท้ายจึงได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขา

เมื่อพวกของเฉินเหวยเจิ้งมาถึงด้านนอกของเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขานั้น เฉินเหวยเจิ้งอดที่จะมองดูเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาจากระยะห่างไกล มองดูตำหนักโบราณแต่ละตำหนัก และกำแพงเมืองแต่ละด้านบนท้องฟ้า รู้สึกทอดถอนใจด้วยความหดหู่พรั่งพรูในใจ

“หวนนึกถึงครั้งนั้น นิกายหู้ซานจงของพวกเราก็มีที่นั่งในเมืองวัฏสงสารเมืองบนเขาอยู่หลายที่ และเคยมีตึกและจวนที่กว้างขวางใหญ่โต” เฉินเหวยเจิ้งได้กล่าวทอดถอนใจด้วยความหดหู่ต่อพวกของหลี่เจี้ยนคุนที่เป็นรุ่นเยาว์เหล่านั้น