ตอนที่ 2747 ตบกระเด็นในหนึ่งฝ่ามือ

ตอนที่ 2747 ตบกระเด็นในหนึ่งฝ่ามือ

เมื่อโจวจือฉิงได้ยินคำพูดของเฉินเหวยเจิ้งแล้ว มองดูหลี่ชิเย่ทีหนึ่งด้วยความเหยียดหยาม และกล่าวว่า “ระยะหลังนี้ หมูหมากาไก่ที่ไหนสักคนหนึ่งก็สามารถเป็นปรมาจารย์ได้ สำนักเล็กๆ ย่อมเป็นสำนักเล็กๆ ไม่สามารถหาคนที่ยอดเยี่ยมได้ แค่คนพิการคนหนึ่งก็เอามาปะปนเพื่อแอบอ้างได้”

คำพูดที่ดูถูกเหยียดหยามเช่นนี้ของโจวจือฉิงพลันทำให้สีหน้าของเฉินเหวยเจิ้งเปลี่ยนไปมากทีเดียว ท่าทางไม่พอใจกล่าวเสียงเย็นชาขึ้นว่า “แม่นางโจว ระวังคำพูดของท่านด้วย!”

แม้ว่าเฉินเหวยเจิ้งไม่คิดจะมีเรื่องมีราว และไม่ต้องการล่วงเกินต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์ภาคกลาง แต่ว่า เมื่อได้ฟังคำพูดของโจวจือฉิงที่กล่าวลบหลู่ปรมาจารย์ของตนแล้ว ย่อมไม่สามารถกล้ำกลืนความอัปยศนี้ไว้ได้ ต่อให้เป็นผู้ที่มีนิสัยอ่อนโยนเช่นใดก็ต้องมีอารมณ์ของตนเอง

กล่าวสำหรับผู้บำเพ็ญตนจำนวนมากแล้ว ศักดิ์ศรีกระทั่งสำคัญยิ่งกว่าชีวิตเสียอีก

“แล้วอย่างไร?” ท่าทางโจวจือฉิงตามอารมณ์ไม่ได้ใส่ใจอยู่แล้ว ยังคงกล่าวด้วยท่าทีเหยียดหยามว่า “ข้าไม่ระวังคำพูดแล้วเจ้าจะทำอะไร? นิกายหู้ซานจงของพวกเจ้าเป็นเพียงสำนักขนาดเล็กเท่านั้นเอง กล้าเป็นศัตรูกับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ภาคกลางพวกเรา ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ภาคกลางแค่อาศัยนิ้วมือนิ้วเดียวก็สามารถทำลายล้างพวกเจ้าได้แล้ว”

ครั้นกล่าวมาถึงตรงนี้แล้ว นางส่งเสียงฮึเย็นชาออกมา เชิดหน้าสูง เมินใส่คำเตือนของเฉินเหวยเจิ้ง กระทั่งกล่าวได้ว่า ท่าทางของนางคือ ‘ข้าลดตัวพูดกับเจ้า ก็คือเกียรติของเจ้า’ อย่างนั้น

“เจ้านิกายเฉิน หากรู้จักกาลเทศะล่ะก็ ให้ศิษย์นิกายหู้ซานจงของเจ้ามอบมงกุฎปราชญ์ออกมา และออกมาให้ศิษย์พี่โจวลงโทษแต่โดยดี มิฉะนั้นล่ะก็ เป็นการรนหาที่ตายเองของนิกายหู้ซานจงพวกเจ้า” ศิษย์ผู้บำเพ็ญตนกลุ่มคนรุ่นใหม่ที่เป็นชายซึ่งติดตามโจวจือฉิงมายิ้มเยาะทีหนึ่ง นับเป็นการเตือนด้วยความหวังดี

เฉินเหวยเจิ้งปรากฏเพลิงความโกรธลุกโชนภายในใจ ถึงกับส่งเสียงฮึเย็นชาขึ้นมา

“อาจารย์ของเจ้าเป็นใครกันรึ?” หลี่ชิเย่ไม่ได้แสดงอาการโกรธ และนั่งอยู่ตรงนั้นท่าทางเหมือนมีลมหายใจแต่ไร้เรี่ยวแรง ไม่ได้เลิกกระทั่งหนังตาด้วยซ้ำ ท่าทางเช่นนี้ของเขาดูไปแล้วอ่อนแออย่างยิ่ง

“อาจารย์ของข้า?” โจวจือฉิงจ้องมองหลี่ชิเย่แวบหนึ่งด้วยความเย้ยหยัน ยิ้มเยาะและกล่าวว่า “อาศัยแค่สวะอย่างเจ้าก็คู่ควรถามว่าอาจารย์ของข้าเป็นใคร? ต่อให้เจ้าเป็นปรมาจารย์ของนิกายหู้ซานจงจริงๆ ก็ไม่มีสิทธิ์มาถามว่าอาจารย์ของข้าเป็นใคร เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใครกัน? นิกายหู้ซานจงของพวกเจ้านับเป็นตัวอะไร…”

เพี๊ยะ…เสียงหนึ่งดังขึ้น โจวจือฉิงพูดยังไม่ทันขาดคำ หนึ่งฝ่ามือของหลี่ชิเย่ได้ซัดเข้าไปจนโจวจือฉิงถูกตบปลิวไปตามแรง พุ่งตกลงบนพื้นอย่างแรง โจวจือฉิงกระอักเลือดออกมาอย่างแรง นางถ่มเอาฟันออกมาเป็นกอง

หลี่ชิเย่อาศัยหนึ่งฝ่ามือก็จัดการตบนางจนฟันร่วงหมดปาก ทำให้โครงหน้าของนางเปลี่ยนไปยับเยินยิ่งนัก พลันกลับกลายเป็นขี้ริ้วขี้เหร่ไปทันที

“ข้าแค่สั่งสอนแทนอาจารย์ของเจ้าเท่านั้นเอง” หลี่ชิเย่ยังคงนั่งอยู่ตรงหน้า ไม่ได้มองหน้าของนางเสียด้วยซ้ำ แม้แต่หนังตายังไม่ได้เลิกสักครั้ง

เฉกเช่นผู้ดำรงอยู่ในฐานะอย่างโจวจือฉิงนั้น ในสายตาของหลี่ชิเย่มันก็แค่ยุงตัวหนึ่งเท่านั้น

“เจ้ากล้าตบข้า…” โจวจือฉิงร้องเสียงแหลมขึ้นมา พลันลุกขึ้นยืนทันที และร้องเสียงดังขึ้นมาว่า “ข้าจะฆ่าเจ้า…” ภายใต้การร้องเสียงดังนางได้ยิงถล่มด้วยกระบี่วิเศษรวดเดียวกว่าสิบเล่มออกไป

ได้ยินเสียงตึง ตึง ตึงที่ดังขึ้น กระบี่วิเศษสิบกว่าเล่มได้พุ่งเข้าสังหารหลี่ชิเย่ในทันที ท่าทีโหดเหี้ยมอย่างยิ่ง ต้องการสับหลี่ชิเย่ให้เละจนกลายเป็นเนื้อบด

เสียงปังดังขึ้นมาเสียงหนึ่ง หลี่ชิเย่ไม่ได้มองดูสักแวบด้วยซ้ำ เพียงแค่ดีดนิ้วมือเบาๆ ทีหนึ่ง กระบี่วิเศษสิบกว่าเล่มพลันแตกละเอียด เห็นเพียงมือขนาดใหญ่ของหลี่ชิเย่ที่ตบเข้าไปตามอารมณ์ ได้ยินเสียงปังที่ดังสนั่นหวั่นไหว โจวจือฉิงพลันถูกตบจนล้มลงนอนกับพื้น

โจวจือฉิงถูกตบอย่างแรงจนล้มลงนอนกับพื้น ได้ยินเสียงกระดูกแตกละเอียดดังคร๊ากกก เลือดสดๆ ที่กระอักออกมาอย่างแรง ย้อมเสื้อผ้าของนางจนแดงฉาน ร่างทั้งร่างมีเลือดสดๆ ที่ไหลรินลงมา

“หยุด…” ผู้บำเพ็ญตนชายหญิงกลุ่มคนรุ่นใหม่หลายสิบคนที่ติดตามนางมาได้ส่งเสียงทุ้มต่ำขึ้นมา พวกเขาต่างลงมือพร้อมกัน กระบี่ศักดิ์สิทธิ์ ดาบยาว เจดีย์วิเศษได้พุ่งโจมตีเข้าใส่หลี่ชิเย่

ปังเสียงหนึ่งดังขึ้น หลี่ชิเย่ไม่ได้ไปมองหน้าพวกเขามากมาย อาวุธต่างๆ ทยอยกันแตกละเอียด ชายหญิงทั้งหมดหลายสิบคนพลันถูกซัดจนปลิวออกไป

ในพริบตาเดียวนั่นเอง โจวจือฉิงและพวกของเขาทุกคนล้วนแล้วแต่ถูกสยบอยู่บนพื้น ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อยู่แล้ว

ในเวลานี้เองหลี่ชิเย่จึงได้มองดูพวกเขาด้วยท่าทีเหนื่อยหน่ายแวบหนึ่ง จากนั้นเอ่ยเรียบเฉยขึ้นมาว่า “แค่มดปลวกกลุ่มหนึ่งเท่านั้น ฆ่าพวกเจ้าก็เปื้อนมือข้าเปล่าๆ”

“เจ้า เจ้ากล้าทำร้ายข้า ข้า ข้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ภาคกลางจะไม่ปล่อยเจ้าเอาไว้แน่ คุณหนูของข้าคือธิดาศักดิ์สิทธิ์ของดินแดนศักดิ์สิทธิ์ภาคกลาง ฮองเฮาในอนาคตของแคว้นโบราณยันต์แปดทิศ เจ้า เจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่เส้นขน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ภาคกลางและแคว้นโบราณยันต์แปดทิศของข้าจะต้องสับเจ้าเป็นหมื่นๆ ชิ้น!”

ขณะที่โจวจือฉิงพูดยังไม่ทันจบ หลี่ชิเย่จัดการตบหน้านางอย่างแรงไปสิบกว่าที พลันทำให้ใบหน้าของโจวจือฉิงถูกตบจนเลือดสดๆ ไหลรินลงมาเป็นทาง โครงหน้าทั้งหน้าถูกตบจนผิดรูปไป

นี่คือการยั้งมือของหลี่ชิเย่เป็นพิเศษแล้ว มิฉะนั้นล่ะก็ แค่นิ้วมือนิ้วเดียวของเขาก็สามารถบดขยี้โจวจือฉิงจนกลายเป็นหมอกเลือด

“ข้าไม่ฆ่าเจ้า ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่สามารถทำให้เจ้าตายทั้งเป็นได้” หลี่ชิเย่กล่าวท่าทีเรียบเฉยว่า “เจ้าเชื่อหรือไม่ว่า ข้าจะถอดเสื้อผ้าของเจ้าออกจนหมดแล้วแขวนเอาไว้บนกำแพงเมือง ดูสิว่าเจ้าจะหยิ่งผยองได้สักแค่ไหน!”

คำพูดลักษณะเช่นนี้พลันทำให้โจวจือฉิงถึงกับหวาดหวั่นพรั่นพรึง รู้สึกหวาดกลัวจนหนาวสะท้าน และไม่กล้าพูดอะไรออกมาสักคำ