ตอนที่ 2832 ความสว่างก็เป็นบาปอย่างหนึ่ง

ตอนที่ 2832 ความสว่างก็เป็นบาปอย่างหนึ่ง

รุ่นพี่นักศึกษาจำนวนไม่น้อยรู้สึกว่ามีเหตุผล เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์จากนักศึกษารุ่นพี่ผู้นั้น มีนักศึกษาผู้หนึ่งพยักหน้า และกล่าวว่า “เช่นนี้ดูไปแล้ว พลังของเขามาจากกระบี่ล้างบาปน่ะสิ แต่ว่า อาวุธย่อมเป็นอาวุธ อาวุธคือสิ่งไม่มีชีวิต คนเป็นสิ่งมีชีวิต ต่อให้กระบี่ล้างบาปทรงพลังมากไปกว่านี้ ก็ใช่ว่าทำได้ทุกอย่าง…”

“…แม้แต่ราชันแท้จริงก็ไม่แน่ว่าสามารถเก็บผลสูงศักดิ์ได้ ถ้าหากหลี่ชิเย่คนนี้คิดจะอาศัยกระบี่ล้างบาปไปเก็บผลสูงศักดิ์ล่ะก็ เกรงว่าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้” ย่อมไม่ต้องสงสัยว่า นักศึกษาจำนวนมากก็ไม่ได้มั่นใจในตัวของหลี่ชิเย่

จะอย่างไรเสีย หลี่ชิเย่ที่เป็นนักศึกษาสถาบันศึกษาล้างบาปคนหนึ่ง ไร้ชื่อไร้เสียง ไม่สามารถเทียบเคียงได้กับราชันแท้จริง เทพแท้จริงขั้นอมตะ ชั้นคงความอมตะตลอดกาลของสี่สถาบันศึกษาใหญ่ได้อยู่แล้ว

“ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ตาม ข้ารู้สึกว่าหลี่ชิเย่คนนี้ยังคงมีความเป็นไปได้อยู่” นักศึกษาผู้นี้ที่ให้การสนับสนุนหลี่ชิเย่ตลอดมา ยังคงคิดว่าหลี่ชิเย่นั้นไม่ธรรมดา

“แค่กระบี่ล้างบาปเล่มหนึ่งเท่านั้นเอง ต่อให้แข็งแกร่งมากกว่านี้ก็มีขีดจำกัด” นักศึกษาอื่นๆ ไม่เห็นด้วยกับทัศนะเช่นนี้ ส่ายหน้า และกล่าวว่า “กี่ปีมาแล้ว สถาบันศึกษาล้างบาปไม่เคยกำเนิดบุคคลที่โดดเด่นอะไร กระทั่งในรอบพันล้านปีที่ผ่านมาก็ไม่เคยมีราชันแท้จริงคนไหนที่มีชาติกำเนิดมาจากสถาบันศึกษาล้างบาปเลย…”

“…เกรงว่าชาตินี้ก็คงเป็นเช่นนี้ นักศึกษาสถาบันศึกษาล้างบาปล้วนแล้วแต่เป็นทายาทรุ่นหลังของนักโทษโหดร้าย บนตัวมีสายเลือดสกปรกไหลรินอยู่ พวกเขาถูกลิขิตไว้แล้วว่าจะต้องถูกสวรรค์ทอดทิ้ง ถูกสรรพสัตว์ทั้งหลายสาปแช่ง พวกเขาไม่สามารถให้กำเนิดบุคคลที่โดดเด่นได้อยู่แล้ว” ครั้นเอ่ยมาถึงตรงนี้ ท่าทีของเขาเผยให้เห็นถึงความหยามเหยียด

แม้ว่านักศึกษาทั้งหมดล้วนแล้วแต่ไม่คิดว่าหลี่ชิเย่จะมีอะไรดีนักหนา แต่ว่า นักศึกษาผู้นี้ยังคงคิดว่าหลี่ชิเย่นั้นเต็มไปด้วยความน่าจะเป็นไร้ขีดจำกัด จะอย่างไรเสียกระบี่ล้างบาปคือกระบี่ประจำกายของปฐมบรรพบุรุษ มันจะไม่ยอมรับใครสักคนมาเป็นนายของมันง่ายๆ ตามอารมณ์เช่นนี้

แน่นอนที่สุด หลี่ชิเย่ไม่รู้ว่าตัวเองได้กลายเป็นเป้าหมายสนทนาของผู้อื่น เขากับพวกของตู้เหวินรุ่ยได้เดินทางลึกเข้าไปในสวนผลไม้ศักดิ์สิทธิ์แล้ว

ในเวลานี้ ตู้เหวินรุ่ยกำลังอบรมสั่งสอนพวกของจ้าวชิวสือในการแยกแยะผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ประเภทต่างๆ ภายในสวนผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ และมีความอดทนในการบรรยายถึงสรรพคุณและความมหัศจรรย์ของผลไม้ศักดิ์สิทธิ์แต่ละชนิด เมื่อมีการพูดถึงผลไม้ศักดิ์สิทธิ์แต่ละชนิด ล้วนแล้วแต่มีความคล่องเสมือนดั่งนับสมบัติในบ้านของตน

ขณะที่หลี่ชิเย่นั่งอยู่บนง่ามไม้ของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ต้นหนึ่ง แกว่งขาไปมา มองดูตู้เหวินรุ่ยที่กำลังอบรมสั่งสอนศิษย์ เขาถึงกับหัวเราะและกล่าวว่า “ผลสูงศักดิ์กินแล้วเป็นอย่างไร?”

ตู้เหวินรุ่ยมีท่าทีหยุดลงนิดหนึ่ง นักศึกษาทั้งหมดต่างทยอยกันมองไปที่เขา ความจริงแล้ว พวกจ้าวชิวสือก็อยากจะรู้มากว่ารสชาติของผลสูงศักดิ์เมื่อกินเข้าไปแล้วจะเป็นอย่างไร

จะอย่างไรเสีย ในบรรดาผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดที่เก็บได้ยากที่สุดก็คือผลสูงศักดิ์แล้ว กล่าวได้ว่า ผลสูงศักดิ์คือมีไว้สำหรับราชันแท้จริง และเทพแท้จริงชั้นคงความเป็นอมตะตลอดกาลโดยเฉพาะ คนอื่นๆ ก็อย่าได้ฝันจะเก็บมันได้อยู่แล้ว

“เรื่องนี้รึ ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน” ตู้เหวินรุ่ยหัวเราะเจื่อนๆ ทีหนึ่ง ส่ายหน้าเบาๆ และกล่าวว่า “ข้าเองก็ไม่เคยได้กินผลสูงศักดิ์ ถ้าหากอนาคตข้ามีโอกาสได้กินผลสูงศักดิ์ จะบอกพวกเจ้าแน่นอน”

พวกของจ้าวชิวสือรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างเมื่อได้ยินคำพูดของตู้เหวินรุ่ย จะอย่างไรเสียภายในใจของพวกเขาอยากรู้จริงๆ ว่าผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่ดีที่สุดในโลกเวลากินจะมีรสชาติอย่างไรกันเล่า

แต่ว่า พวกเขาก็รู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะฝืนใจคนอื่นให้ทำในสิ่งที่ทำไม่ได้อยู่บ้าง ผลสูงศักดิ์เป็นสิ่งที่ระดับราชันแท้จริงเท่านั้นที่สามารถเก็บได้ อธิการบดีของพวกเขาหาใช่ราชันแท้จริง เป็นไปได้อย่างไรที่จะเก็บผลสูงศักดิ์ได้เล่า? เมื่อเก็บผลสูงศักดิ์ไม่ได้ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้ว่าผลสูงศักดิ์นั้นมีรสชาติเป็นอย่างไร

หลี่ชิเย่ถึงกับหัวเราะขึ้นมา กลับไม่ได้พูดอะไร ขณะที่ตู้เหวินรุ่ยดูเอ้อระเหยไม่สะทกสะท้าน เหมือนไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของหลี่ชิเย่อย่างนั้น

“ท่านอธิการ แม้ว่าพวกเราไม่สามารถเก็บผลไม้ศักดิ์สิทธิ์ได้อีกแล้ว แต่ เพราะอะไรหลังจากที่ข้ามาถึงตรงนี้แล้ว รู้สึกว่าต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ที่นี่ปีนได้ยากขึ้น เวลาปีนเหมือนเปลืองพลังมากอย่างนั้น” ในเวลานี้ มีนักศึกษาผู้หนึ่งเกิดความฉงนขึ้นในใจ

หลังจากที่นักศึกษาได้พูดความฉงนในใจออกมาแล้ว พวกจ้าวชิวสือก็ทยอยกันพยักหน้า แรกทีเดียวพวกเขายังเข้าใจว่าเป็นตัวพวกเขาคนเดียวที่มีความรู้สึกเช่นนี้ ไม่นึกเลยว่าทุกคนต่างก็รับรู้เช่นนี้เหมือนกัน

“สิ่งนี้หาใช่เป็นเพราะต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ปีนได้ยากมากขึ้น เป็นเพราะยิ่งลึกเข้าไปด้านในมากขึ้น ก็จะได้รับการจำกัดมากยิ่งขึ้น” ตู้เหวินรุ่ยกล่าวขึ้น

“เป็นการได้รับจำกัดจากสิ่งใดเล่า?” มีนักศึกษารู้สึกแปลกใจ

ตู้เหวินรุ่ยหัวเราะและกล่าวว่า “บางทีสิ่งนี้อาจเป็นเพราะปฐมบรรพบุรุษกำลังทดสอบชนรุ่นหลังกระมัง นี่คือการสยบของพลังจรัสอย่างหนึ่งกระมัง ยิ่งเดินทางลึกเข้าไปข้างในมากขึ้น พลังจรัสก็ยิ่งมาก ด้วยเหตุนี้เอง นักศึกษาหลี่จึงได้มารับการทดสอบที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ให้ใต้เท้าเซิ่นตู๋เชื่อว่าภายในใจของนักศึกษาหลี่ไม่ได้มีความมืด ท่ามกลางความจรัส ความมืดทุกอย่างล้วนแล้วแต่ไม่สามารถหลบซ่อนตัวได้”

“ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง” พวกของจ้าวชิวสือพลันเข้าใจในทันที ทยอยกันพยักหน้าเมื่อได้ฟังคำของตู้เหวินรุ่ยแล้ว

“พวกท่านที่เป็นผู้อาวุโสล้วนแล้วแต่ใช้วิธีนี้ทำให้ปฐมบรรพบุรุษดูงดงามอย่างนั้นรึ?” หลี่ชิเย่ไม่คิดว่าเป็นเช่นนี้สำหรับวิธีการพูดของตู้เหวินรุ่ย หัวเราะเสียงดังและกล่าวว่า “เรื่องบางอย่างไม่มีความจำเป็นต้องไปปิดบังอะไร ขณะที่พวกเขาแข็งแกร่งจนถึงระดับหนึ่งแล้ว ย่อมจะเข้าใจเอง”