ตอนที่ 2864 คลังสมบัติกระดูกขาว

ตอนที่ 2864 คลังสมบัติกระดูกขาว

สถานที่แห่งนี้คือโลกของกระดูกขาว ขอเพียงที่ที่มองเห็นได้ก็สามารถมองเห็นกระดูกขาว เหมือนว่าการมาอยู่ ณ ที่ตรงนี้ เว้นแต่กระดูกขาวแล้วก็จะไม่มีสิ่งอื่นใดอีกเลย

อย่างไรก็ตาม ในโลกของกระดูกขาวนี่ กระดูกขาวทุกๆ โครงล้วนแล้วแต่มีขนาดที่ใหญ่โตมาก ถ้าหากจะมีกระดูกขาวสักโครงมีขนาดเท่าภูเขาลูกหนึ่งล่ะก็ เมื่ออยู่ในโลกของกระดูกขาวแล้ว บอกได้แต่เพียงว่าเป็นแค่จุดเล็กๆ จุดหนึ่งเท่านั้น

โลกแห่งกระดูกขาวเช่นนี้ มีจำนวนกระดูกขาวนับไม่ถ้วนที่ทอดยาวไปนับพันนับหมื่นลี้ เมื่อมองเห็นโครงกระดูกขนาดยักษ์เช่นนี้แล้ว ย่อมสามารถจินตนาการได้อย่างสิ้นเชิงว่า บรรดาสิ่งมีชีวิตสัตว์ยักษ์เหล่านี้ขณะมีชีวิตอยู่นั้นใหญ่โตมโหฬารขนาดไหน เป็นสิ่งที่มีขนาดใหญ่โตเพียงใด

ก่อนหน้านี้ พวกของจ้าวชิวสือได้เคยเห็นสัตว์ยักษ์เหล่านี้ในสวนดึกดำบรรพ์มาแล้ว บรรดาสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่เก่าแก่โบราณเหล่านั้น แต่ว่า เมื่อเทียบกับกระดูกขาวที่อยู่ตรงหน้า บรรดาสัตว์ยักษ์ในสวนดึกดำบรรพ์ดูเหมือนจะเล็กไปนิดหนึ่ง

แค่โครงกระดูกที่มีขนาดใหญ่โตมโหฬารก็สร้างความหวั่นไหวต่อจิตใจผู้คนมากเหลือเกิน ขณะที่เห็นอยู่ตรงหน้าคือโครงกระดูกจำนวนนับพันนับหมื่นชิ้น ช่างมีความอลังการเพียงใด และสร้างความสะเทือนหวั่นไหวจิตใจผู้คนเช่นใดเล่า

นักศึกษาสถาบันศึกษาล้างบาปไม่เคยพบเห็นสถานการณ์เช่นนี้มาก่อน ไม่เคยได้เห็นภาพที่สร้างความสะเทือนหวั่นไหวได้เพียงนี้ กล่าวได้ว่า พวกเขาต่างถูกทำให้ตกใจเมื่อได้เห็นภาพที่อยู่ตรงหน้านี้

ในเวลานี้นักศึกษาของสถาบันศึกษาล้างบาปถึงกับอ้าปากค้าง ไม่สามารถเรียกสติกลับมาได้เป็นเวลานาน

นี่ นี่ นี่คือสถานที่อะไร หลังจากผ่านไปนานมากแล้ว มีนักศึกษาได้สติกลับมารู้สึกเสียวและถึงกับร่างสั่นเทา ยิ่งนักศึกษาที่ใจเสาะถึงกับทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น

หลี่ชิเย่กลับไม่ได้พูดอะไรขณะมองดูกระดูกขาวที่อยู่ตรงหน้า สายตาดูลึกล้ำยิ่งนัก เหมือนว่าสามารถมองทะลุผ่านทุกสิ่งทุกอย่าง

“สถานที่อะไร?” เจ้ากระบือดำขนาดใหญ่หัวเราะแหะแหะและกล่าวว่า “ที่ตรงนี้ยังจะเป็นที่ไหนได้ ย่อมต้องเป็นสวนสัตว์ศักดิ์สิทธิ์น่ะสิ ที่ตรงนี้ย่อมเป็นที่พักพิงสุดท้ายของบรรพาสัตว์ศักดิ์สิทธิ์”

“เจ้า เจ้าหมายความว่า สัตว์ขนาดยักษ์ของสวนสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ล้วนแล้วแต่มาตายอยู่ที่ตรงนี้รึ? ก่อนที่พวกมันจะตายก็จะเดินเข้ามาอยู่ในนี้รึ?” นักศึกษาอีกผู้หนึ่งเอ่ยถามขึ้นมา

“แหะแหะไหนเลยจะง่ายดายปานนั้น” เจ้ากระบือดำขนาดใหญ่หัวเราะแหะแหะและกล่าวว่า “เจ้าดูนี่สิ มีโครงกระดูกของพวกสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ขนาดเล็กหรือไม่? ประเภทหมูป่า แรดอะไรทำนองนั้น พวกมันมาตายอยู่ที่นี่หรือไม่?”

พวกจ้าวชิวสือมองไปรอบๆ เป็นจริงดังว่าที่ตรงนี้ไม่ได้มีโครงกระดูกของหมูป่า หรือแรด เมื่อทอดสายตามองออกไป กระดูกที่มีขนาดใหญ่โตมโหฬารล้วนแล้วแต่เป็นโครงกระดูกขนาดใหญ่ทั้งสิ้น

“นี่เขาเรียกว่าเมื่อผลสุกงอมขั้วย่อมจะหลุด” เจ้ากระบือดำขนาดใหญ่หัวเราะแหะแหะว่า “ใช่ว่าใครก็มีสิทธิ์มาตายอยู่ที่ตรงนี้ เหมือนพวกเจ้าไปจับปลาในบ่อปลาอย่างนั้น เจ้าจะจับปลาตัวเล็กมารึ? แน่นอนต้องเป็นปลาตัวใหญ่จึงจะจับมาตุ๋นกิน”

“เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้” มีนักศึกษาที่ไม่เชื่อ และกล่าวว่า “สัตว์ขนาดยักษ์เหล่านี้ล้วนแล้วแต่แข็งแกร่งมากขณะมีชีวิตอยู่ ใครสามารถจับพวกมันมาตุ๋นกินได้”

“แหะข้าแค่เปรียบเทียบเท่านั้นเอง แต่ว่าก็ใกล้เคียง” กระบือดำขนาดใหญ่หัวเราะแหะแหะ

“พวกเขายังไม่ถึงระดับความสูงเช่นนั้น เจ้าไม่ต้องไปขู่พวกเขาให้ตกใจกลัว” หลี่ชิเย่ละสายตากลับมา ส่ายหัวและยิ้มกล่าวขึ้นมา

เจ้ากระบือดำขนาดใหญ่ยักไหล่และกล่าวว่า “กระบือสุดหล่ออย่างข้าเพียงต้องการบอกพวกเขาว่า ใจคนน่ากลัวและอันตราย โลกนี้ไม่มีพระเจ้าช่วยโลก แหะดังนั้นจึงให้พวกเขาได้เรียนรู้ก่อน”

บรรดานักศึกษาอย่างจ้าวชิวสือต่างมองตากันและกัน พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะพูดอะไรดี

จะอย่างไรเสีย การที่สถานที่ตรงนี้ปรากฏโลกของกระดูกขาวขึ้นมา ทำให้ภายในใจของพวกเขารู้สึกแปลกๆชอบกล จะอย่างไรเสีย หอจรัสศักดิ์สิทธิ์ของพวกเขาคือสถานที่ที่รัศมีแสงส่องสว่างทั่วหล้าอย่างเสมอภาค โปรดเวไนยสัตว์ให้หลุดพ้นจากห้วงแห่งความทุกข์โดยทั่วกัน เป็นสวนสนุกของสิ่งมีชีวิตทั่วฟ้าดิน เวลานี้ที่ตรงนี้ปรากฏโลกของกระดูกขาวที่มีขนาดใหญ่โตมโหฬารเช่นนี้ ทำให้ภายในใจของพวกเขามีอะไรที่บอกไม่ถูกอย่างหนึ่ง

หลี่ชิเย่หัวเราะทีหนึ่ง ก้าวเดินต่อไปข้างหน้าไปตามอารมณ์ เพียงแต่ จ้องมองดูท้องฟ้าเป็นระยะๆ เท่านั้นเอง

“ดูสิ รีบมาดูกัน ข้าเก็บมุกวิเศษได้เม็ดหนึ่ง” ในเวลานี้เอง นักศึกษาของสถาบันศึกษาล้างบาปก็ติดตามอยู่ด้านหลังของหลี่ชิเย่ พวกเขาเดินไปพลาง เที่ยวเล่นไปพลาง ในเวลานี้ มีนักศึกษาผู้หนึ่งเก็บมุกวิเศษจากซอกกระดูกขาวมาได้เม็ดหนึ่ง

มุกวิเศษเม็ดนี้มีขนาดพอๆ กับกำปั้นของผู้ใหญ่ มันเปล่งประกายสีแดงเพลิงออกมา หลังจากที่นักศึกษาผู้นี้เก็บมุกวิเศษเม็ดนี้ได้แล้ว ได้บอกต่อเพื่อนนักศึกษาคนอื่นๆ ด้วยความดีใจอย่างยิ่ง

หลี่ชิเย่เพียงมองดูแวบหนึ่ง มองดูโครงกระดูกที่มีขนาดเขื่องและยาวมากโครงนั้น และกล่าวว่า “นี่คืองูเกล็ดไฟ ขณะที่มีชีวิตอยู่ก็นับเป็นพันธุ์ประหลาด เมื่อเข้ามาอยู่ในนี้แล้ว ได้รับแสงสว่าง ได้บำเพ็ญเพียร จึงบังเกิดเป็นมุกขึ้นที่กระดูกสันหลัง เจ้าสามารถพลิกกระดูกสันหลังข้อที่สิบแปดถึงสามสิบหก จะได้พบมุกวิเศษชนิดนี้จำนวนไม่น้อยทีเดียว”

“จริงหรือ?” นักศึกษาของสถาบันศึกษาล้างบาปต่างตื่นเต้นดีใจขึ้นมาเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนี้ของหลี่ชิเย่ ต่างทยอยกันวิ่งเข้าไป พวกเขาต่างร่วมแรงร่วมใจกันขนย้ายกระดูกขาวแต่ละชิ้นที่มีขนาดใหญ่กว่าภูเขาเสียอีก

“ว้าวจริงด้วย มุกวิเศษมากเหลือเกิน” เมื่อนักศึกษาของสถาบันศึกษาล้างบาปได้ยกเอากระดูกท่อนหนึ่งออกไปแล้ว พลันปรากฏประกายไฟที่เต้นวูบวาบ เป็นความจริงที่ข้างใต้ของกระดูกท่อนนั้นเต็มไปด้วยมุกวิเศษสีแดงเพลิง

“พวกเราพลิกขึ้นมาให้หมด” ในเวลานี้นักศึกษาของสถาบันศึกษาล้างบาปต่างรู้สึกตื่นเต้นดีใจ ทำตามคำพูดของหลี่ชิเย่ ทยอยกันเคลื่อนย้ายกระดูกข้อเหล่านี้ ในขณะนี้เอง บรรดากระดูกข้อเหล่านี้ได้เผยประกายแสงออกมา มุกวิเศษได้ปรากฏตรงหน้าพวกเขาเต็มไปหมด

“รวยแล้ว” ในเวลานี้ นักศึกษาของสถาบันศึกษาล้างบาปได้หยิบเอามุกวิเศษเหล่านี้ขึ้นมาทั้งหมด พวกเขาต่างยิ้มหน้าบานกันเลยทีเดียว

ครั้นนักศึกษาเหล่านี้ได้หยิบเอามุกวิเศษเหล่านี้ขึ้นมาได้ทั้งหมดแล้ว ได้นำไปมอบให้กับหลี่ชิเย่ จะอย่างไรเสีย เป็นเพราะได้รับการชี้แนะจากหลี่ชิเย่พวกเขาจึงสามารถค้นพบ จึงไม่กล้าเก็บเอาไว้เอง