ตอนที่ 2906 มรดกของปราชญ์ไกลกันดาร

ตอนที่ 2906 มรดกของปราชญ์ไกลกันดาร

ไม่ว่าปราชญ์ไกลกันดารจะคิดอย่างไรก็ตาม แต่ว่า ตอนนั้นเขาได้ทิ้งความรู้แจ้งของตนเอาไว้จริงๆ ทิ้งหัวใจแห่งแสงสว่างดวงนี้เอาไว้

นี่เป็นการกระทำที่บริสุทธิ์ยิ่ง ณ ที่ตรงนี้ ไม่ได้มีทางหนีทีไล่ใดๆ จริงๆ และหรือจะบอกว่าไม่มีแผนการชั่วร้ายใดๆ

การที่ปราชญ์ไกลกันดารได้ทิ้งความรู้แจ้งเช่นนี้เอาไว้ ทิ้งหัวใจแห่งแสงสว่างเช่นนี้เอาไว้ เขาทำเพื่อระบบถ่ายทอดทางความคิดด้านลัทธินี้โดยแท้จริง และหรือสิ่งนี้ก็คือมรดกเพียงสิ่งเดียวที่เขาสามารถทิ้งเอาไว้ให้กับชนรุ่นหลัง

ไม่ว่ากลอุบายของปราชญ์ไกลกันดารเป็นเช่นใด เฉกเช่นคำพูดของผู้เฒ่าสลักหินที่ได้พูดเอาไว้อย่างนั้น เป็นวิธีการที่ไม่ปรกติ แต่ว่า สามารถมั่นใจได้ก็คือ ขณะที่เขาทิ้งหัวใจแห่งแสงสว่างดวงนี้ไว้นั้น เขามีใจในกุศลกรรมอย่างแท้จริง ที่เขาทำเช่นนี้ไม่ได้ทำเพื่อตนเอง และไม่ได้ทำเพื่อสามารถย้อนกลับมาได้อีกในชาติใดชาติหนึ่ง

แม้จะกล่าวว่า เป็นความจริงที่ปราชญ์ไกลกันดารได้ทิ้งทางหนีทีไล่เอาไว้ และมีเจตนาที่เห็นแก่ตัวเอาไว้ในตำหนักใหญ่ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวนั้น

แต่ว่า ในต้นกำเนิดสัจธรรมที่แข็งแกร่งปราศจากผู้เทียบเทีมของหอจรัสศักดิ์สิทธิ์ เป็นความจริงที่ปราชญ์ไกลกันดารไม่ได้มีเจตนาที่เห็นแก่ตัว ไม่ได้ทิ้งทางหนีทีไล่เอาไว้ เพื่อยึดครองพลังจรัสที่สั่งสมกันมาทุกยุคทุกสมัยมาเป็นของตน

“มนุษย์แรกกำเนิดมานั้น บริสุทธิ์โดยเนื้อแท้? บางที่อาจใช่ บางทีอานจไม่ใช่ แต่ว่า อย่างน้อยที่สุดเขาเคยทำดีมาก่อน” หลี่ชิเย่ทอดถอนใจนิดหนึ่ง และกล่าวว่า “เฉกเช่นในโลกมนุษย์อย่างนั้น ใครๆ ล้วนแล้วแต่เคยคิดที่จะเป็นคนดีคนหนึ่ง แต่ว่า สุดท้ายแล้วกลับเลือกที่จะเป็นคนชั่ว เพียงแต่ ก่อนที่จะเป็นคนชั่วนั้น ได้ทิ้งมรดกของตนเอาไว้บางส่วน”

แน่นอน ไม่สามารถอาศัยคนดีคนชั่วไปเปรียบเทียบบุคคลอย่างปราชญ์ไกลกันดารได้ แต่ว่า อย่างน้อยที่สุดบนเส้นทางสายนี้เขาเคยทดลองมาแล้ว เหมือนดั่งมนุษย์ปุถุชนธรรมดาอย่างนั้น ไม่ว่าใครก็เคยดิ้นรนเพื่อเป็นคนดี แต่ ท้ายที่สุดแล้วยังคงละทิ้งมันไป

สุดท้าย สายตาของหลี่ชิเย่ตกอยู่บนพลังความมืดที่หมุนรอบตัวเองสายนั้นที่หมุนรอบหัวใจแห่งแสงสว่างนั่น

ถ้าหากเคยเห็นพลังความมืดสายนี้มาก่อน ต้องตู้สึกได้ว่าพลังความมืดสายนี้ดูคุ้นเคยมาก พลังความมืดสายนี้ก็คือพลังความมืดสายนั้นที่หนีออกจากสถาบันศึกษาล้างบาปนั่น พลังความมืดสายนี้เคยถูกสยบเอาไว้ภายในรูปแกะสลักของปราชญ์ไกลกันดาร และก็คือถูกสยบเอาไว้โดยกระบี่ล้างบาป

เพียงแต่ขณะหลี่ชิเย่หยิบเอากระบี่ล้างบาปไป พลังความมืดสายนี้จึงได้หลบหนีออกมาจากด้านใน

ขณะแวบแรกที่มองเห็น พลังความมืดสายนี้เปี่ยมด้วยความมืด แต่ว่า เมื่อมองดูให้ละเอียด จะพบว่า พลังความมืดสายนี้ได้สืบทอดสิ่งต่างๆ เอาไว้มากมาย เพียงแต่ไม่ได้มีกำลังความสามารถที่แข็งแกร่งมากแบบนั้นแล้ว ไม่สามารถเข้าใจและซาบซึ้งถึงสิ่งที่พลังความมืดสายนี้ได้สืบทอดเอาไว้

ในเวลานี้ สายตาของหลี่ชิเย่ได้ล็อกเป้าหมายที่พลังความมืดสายนี้เอาไว้ สุดท้ายมือขนาดใหญ่ได้ยื่นไปคว้าจับพลังความมืดสายนี้ แม้ว่าพลังความมืดสายนี้จะมีพลังที่แกร่งมาก แต่ว่า มื่อมือของหลี่ชิเย่ที่ยื่นเข้าไปจับ แม้พลังความมืดสายนี้คิดจะหนีก็หนีไม่พ้น พลันถูกมือของหลี่ชิเย่จับตัวเอาไว้แน่น

ในเวลานี้ หลังจากที่พลังความมืดถูกหลี่ชิเย่จับเอาไว้แล้ว มันก็หยุดการหมุนเคลื่อนที่เช่นกัน

ในเวลานี้ ตาทั้งสองข้างของหลี่ชิเย่เพ่งไปข้างหน้า พลันทะลุผ่านพลังความมืดสายนี้ ได้มีการพิจารณาอย่างละเอียดถึงสิ่งที่มีการสืบทอดอยู่ภายในพลังความมืดสายนี้

ในพริบตาเดียวนั่นเอง สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาให้เห็นจากพลังความมืดสายนี้มีมากมายเหลือเกิน ความจริงแล้ว เมื่อเข้าไปพิจารณาอย่างละเอียดแล้วก็จะพบว่า สิ่งนี้หาใช่พลังความมืดที่แท้จริง ที่ถูกต้องยิ่งกว่าต้องบอกว่า สิ่งนี้คืออารมณ์ความรู้สึกที่เป็นด้านลบ เป็นบันทึกความมืด

ข้างในนั้นได้สืบทอดความเศร้าโศกเสียใจมากเหลือเกิน สืบทอดความพลัดพรากมากเหลือเกิน

นี่คือความทรงจำที่สืบทอดมาจากพลังด้านลบ ข้างในนั้นมีความทรงจำที่เก็บเอาไว้มากมายเหลือเกิน ท้ายสุดได้กลายเป็นความมืด

ท่ามกลางความมืดนี้สามารถมองออกได้ว่า แรกทีเดียว บางทีไม่ว่าใครก็ตามปรารถนาดั้งเดิมล้วนแล้วแต่ดีทั้งนั้น ไม่ว่าใครก็เคยคิดปกป้องคนข้างกายของตน ไม่ว่าใครก็เคยคิดเฝ้าปกป้องโลกของตน

แต่ว่า จากความหวาดกลัวต่อสิ่งที่ทราบในอนาคต หวาดกลัวต่อความตาย หวาดกลัวต่อการทำลายพินาศย่อยยับ…ความโลภลโมบได้กัดกร่อนหัวใจดวงหนึ่ง กัดกร่อนคนๆ หนึ่งอย่างช้าๆ

ในขณะที่อยู่ในช่วงวัยรุ่น เคยคิดที่จะให้ตนเองนั้นกลายเป็นผู้แข็งแกร่ง เพื่อไปปกป้องคนในครอบครัว ปกป้องคนที่ตนรัก ปกป้องบ้านเมืองของตน…

ดังนั้น จึงไปต่อสู้อย่างสุดชีวิต ไปฟันฝ่า แต่ทว่า เมื่อตัวเองมีความแข็งแกร่งมากขึ้นๆ เรื่อยๆ สิ่งที่ต้องการก็จะเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ อำนาจ ชื่อเสียง ความไร้ผู้ต่อกร…

ขณะที่ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดจึงได้พบว่า ทุกสิ่งล้วนเล็กจิ๋วอะไรขนาดนั้น ทุกสิ่งล้วนแล้วแต่เป็นเพียงมดปลวกเท่านั้นเอง

เวลานี้ ก็จะพบว่า สิ่งที่เคยพยายามเอาไว้ สิ่งที่เคยฟันฝ่าเอาไว้ ก่อนที่ภัยพิบัติจะมาถึง ล้วนแล้วแต่หายวับไปกับตาในพริบตาเดียว

ในเวลานี้เอง กำลังดิ้นรน กำลังต่อสู้อย่างสุดชีวิต แต่ว่า เมื่อความพยายามทุกอย่าง การต่อสู้อย่างสุดชีวิตล้วนแล้วแต่ไร้ประโยชน์ บางทีขณะที่ภายใต้พลังซึ่งแข็งแกร่งยิ่งกว่ากำลังยั่วยวนเจ้าอยู่ จิตแห่งการบำเพ็ญเพียรค่อยๆ เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น แนวความคิดที่ยึดถือในครั้งนั้นก็เริ่มสั่นคลอน

แรกเริ่มเดิมที บางทีเจ้าคิดจะปกป้องอะไรบางอย่าง แต่ว่า เมื่อเผชิญหน้ากับความตาย เผชิญกับความพินาศย่อยยับ เผชิญกับสิ่งที่ไม่รู้ ทุกสิ่งล้วนทำให้สั่นคลอน และมีพลังที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าคอยเย้ายวนเจ้าอยู่

นาทีนี้ สิ่งที่เจ้าต้องการคือ ให้ตนเองมีชีวิตอยู่ต่อไป เนื่องจากตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อไป จึงจะมีความเป็นไปได้ที่จะไปสู้เอาชนะความพินาศย่อยยับ ไปเอาชนะความไม่รู้…บางที เมื่อเจ้าก้าวเท้าก้าวนั้นออกไป เจ้าก็จะพบว่า ทุกสิ่งในโลกล้วนแล้วแต่กลับกลายเป็นเล็กน้อยไม่คู่ควรจะกล่าวถึง เมื่ออยู่ต่อหน้าอายุวัฒนะ

เวลานี้ มีความคิดที่โลภละโมบยิ่งกว่ากำลังดึงดูดเจ้า ทำให้ตกลงสู่ความมืดอย่างแท้จริง