ตอนที่ 2938 ม้าหัวคน ขอขี่หน่อย

ตอนที่ 2938 ม้าหัวคน ขอขี่หน่อย

เสียงปัง ปัง ปังดังสลับขึ้นมาไม่ขาดสาย ยอดฝีมือหลายร้อยคนของระบบถ่ายทอดความคิดทางด้านลัทธิจิ้งเฉ่าพลันถูกหางของกระบือดำขนาดใหญ่ฟาดจนลอยไปสิ้น

แม้ว่ากว่านหวินเผิงจะมีกำลังความสามารถที่แข็งแกร่งมาก แต่ทว่า เมื่อได้เห็นภาพนี้ก็เกิดความหวาดเสียวขึ้นในใจ หันหลังวิ่งหนีไปทันที

“คิดจะหนีรึ สายไปแล้ว” กระบือดำขนาดใหญ่ร้องเสียงประหลาดขึ้นมาและไล่ตามไปทันที

เปิด…กว่านหวินเผิงรู้สึกหวาดผวา เสกเอาของวิเศษออกมา แต่ว่าทั้งหมดล้วนแล้วแต่ไร้ประโยชน์ ความแข็งแกร่งของกระบือดำขนาดใหญ่หาใช่สิ่งที่เขาสามารถต้านทานเอาไว้ได้อยู่แล้ว

ได้ยินเสียงปังดังสนั่น กระบือดำขนาดใหญ่ใช้หัวพุ่งชนเข้าไป พลันเล่นเอากว่านหวินเผิงตัวลอย ถูกชนจนกระอักเลือดออกมาอย่างแรง

กว่านหวินเผิงเพิ่งจะลุกขึ้นมาได้ ปรากฏว่าถูกกีบเท้าของกระบือดำขนาดใหญ่ที่กระแทกเข้าไป ท่ามกลางเสียงปังที่ดังขึ้น กว่านหวินเผิงถูกกีบกระแทกจนไปกองกับพื้น กระอักเลือดออกมาอย่างแรง มองเห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้า

คุ้มครองนายน้อย…ในเวลานี้เอง ระดับเทพแท้จริงขั้นอมตะหลายคนนั่นลุกขึ้นมาได้ ร้องกล่าวเสียงดัง หมายจะเข้าไปช่วยเหลือกว่านหวินเผิง

ปัง…ระดับเทพแท้จริงขั้นอมตะหลายคนนั่นยังไม่ทันได้ลงมือ ก็ถูกหลี่ชิเย่ใช้เท้าเหยียบเข้าไป จัดการเหยียบพวกเขาเหล่านั้นจนลงไปนอนอยู่กับพื้นโดยตรง

ได้ยินเสียงกระดูกแตกหักดังคร๊ากกกขึ้น กระดูกซี่โครงบริเวณอกของพวกเขาพลันถูกเหยียบจนแตกละเอียด กระอักเลือดออกมาอย่างแรง

“นอนอยู่ตรงนั้นเสียดีๆ ”หลังจากที่หลี่ชิเย่ใช้เท้าเหยียบลงไปแล้ว บรรดาระดับเทพแท้จริงขั้นอมตะเหล่านั้นก็ได้แต่นอนอยู่กับพื้นแต่โดยดีไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อยู่แล้ว แค่เท้าข้างหนึ่งของหลี่ชิเย่ที่เหยียบลงไปบนตัวของพวกเขาตามอารมณ์ เสมือนหนึ่งภูเขานับล้านล้านลูกที่กดทับอยู่บนตัวของพวกเขาอย่างนั้น

ในเวลานี้ ไม่ง่ายนักกว่ากว่านหวินเผิงที่ถูกกระแทกเข้าจนกองกับพื้นจะลุกขึ้นมาได้ ในขณะนี้สภาพของเขาดูกระเซอะกระเซิงย่ำแย่สุดๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยเลือด

“พวก พวก พวกเจ้าตายแน่” ในเวลานี้กว่านหวินเผิงถึงกับร้องเสียงแหลมขึ้นมา “ข้า ข้า ข้าจะสังหารพวกเจ้าทั้งตระกูล ไม่สิ สังหารพวกเจ้าเก้าชั่วโคตร”

กว่านหวินเผิงท่องมาทั่วหล้าเคยต้องเสียเปรียบใครมาตั้งแต่เมื่อไหร่ เคยต้องกระเซอะกระเซิงดูย่ำแย่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ไม่ว่าจะก้าวเดินไปถึงไหนทุกคนล้วนแล้วแต่ให้ความเคารพเขาอยู่สามส่วน อ่อนข้อให้เขาสามส่วน

เวลานี้ตนเองถึงกับถูกกระบือตัวหนึ่งเล่นงานจนกองอยู่กับพื้นต่อหน้าผู้คนทั่วหล้า พลันทำให้เขาไม่หลงเหลือศักดิ์ศรีอีกเลย

ฆ่าแม่งของเจ้า…กระบือดำขนาดใหญ่ยกเท้าขึ้น ปังเสียงหนึ่งดังขึ้น ฟาดใส่ศีรษะของกว่านหวินเผิงพร้อมกับร้องกล่าวเสียงดังว่า “ยืนให้มันดีๆ กระบือสุดหล่ออย่างข้าจะขี่เจ้าแล้ว”

ท่ามกลางเสียงปังที่ดังขึ้น กว่านหวินเผิงพลันถูกเคาะจนมองเห็นดาวเต็มไปหมด ขณะที่เขายังไม่ทันจะมีปฏิกิริยาตอบโต้ก็ถูกกระบือดำขนาดใหญ่สยบเอาไว้แล้ว

ในเวลานี้ กว่านหวินเผิงไม่เป็นตัวของตัวเอง ตัวของเขาก้มโค้งลงโดยมือทั้งสองยันอยู่กับพื้น แขนขาทั้งสี่แตะพื้นเสมือนหนึ่งสัตว์ที่ยืนด้วยเท้าทั้งสี่อย่างนั้น

จังหวะที่กว่านหวินเผิงยังไม่ทันมีปฏิกิริยาใดๆ กระบือดำขนาดใหญ่ก็ได้เหยียบลงบนหลังของเขาแล้ว เท้าทั้งสี่ที่เหยียบลงบนตัวของเขา ด้วยน้ำหนักที่หนักอึ้งทำให้เขาถูกกดทับจนหายใจแทบไม่ออก กระดูกทั้งตัวดังกรอบแกรบ แต่ว่ากว่านหวินเผิงกลับไม่สามารถกระดิกตัวได้

“ช่า ช่า ช่าม้าหัวคนวิ่งเร็วเข้า วิ่งเร็วเข้า” ในเวลานี้เอง กระบือดำขนาดใหญ่ได้ยกเท้าขึ้นและถีบไปที่ก้นของกว่านหวินเผิงอย่างแรง

เสียงปังดังขึ้น ขณะที่เท้าของกระบือดำขนาดใหญ่ถีบไปที่ก้นของกว่านหวินเผิงนั้น กว่านหวินเผิงถึงกับไม่เป็นตัวของตัวเอง อาศัยมือและเท้าคลานอยู่กับพื้น

ภาพนี้ดูไปแล้วช่างไร้เหตุผลสิ้นดี และช่างตลกเหลือเกิน มองเห็นกระบือดำขนาดใหญ่ตัวหนึ่งขี่บนหลังของชายหนุ่มคนหนึ่ง โดยที่ชายหนุ่มมีแขนขาทั้งสี่แตะพื้นคลานอยู่บนพื้นโดยใช้ทั้งมือและเท้า

นี่คือกระบือขี่คนโดยแท้จริง เจ้ากระบือดำขนาดใหญ่พูดแล้วทำได้

“ช่า ช่า ช่าม้าหัวคนวิ่งเร็วเข้า วิ่งเร็วเข้า วิ่งเร็วๆ เข้า” เท้าของกระบือดำขนาดใหญ่ถีบไปที่ก้นของกว่านหวินเผิงครั้งแล้วครั้งเล่า ขณะที่กระบือดำขนาดใหญ่ถีบเร็วขึ้นเรื่อยๆ กว่านหวินเผิงก็อาศัยมือและเท้าคลานได้เร็วยิ่งขึ้น

เพียงชั่วพริบตาเดียว กระบือดำขนาดใหญ่ก็ได้ขี่กว่านหวินเผิงวิ่งไปตามถนนไปมาหลายรอบ

ม้าหัวคน…ผู้คนจำนวนมากอยากจะหัวเราะออกมา เมื่อได้ยินกระบือดำขนาดใหญ่ตั้งฉายาเช่นนี้ให้กับกว่านหวินเผิง แต่ว่า ไม่สะดวกที่จะหัวเราะออกมา

ข้า ข้า ข้าจะฆ่าเจ้า…กว่านหวินเผิงร้องเสียบแหลมขึ้นมา เขาเคยได้รับความอัปยศเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ร้องเสียงแหลมขึ้นมาว่า “ข้าจะถลกหนังเจ้า ดื่มเลือดเจ้า กินเนื้อเจ้า…

ปัง…ปัง…ปัง…เสียงหนึ่งดังขึ้น กว่านหวินเผิงพูดยังไม่ทันจบ เท้าของกระบือดำขนาดใหญ่ก็คล้ายดั่งเป็นลูกเห็บที่กระหน่ำลงบนศีรษะของเขาอย่างหนักหน่วง พลันทำให้ศีรษะของกว่านหวินเผิงถูกซัดจนปูดขึ้นมาเต็มศีรษะ ทำเอากว่านหวินเผิงรู้สึกปวดหัวอย่างยิ่ง และมองเห็นดวงดาวเต็มไปหมด

“ฆ่าแม่งเจ้าสิ! ” เวลานี้เจ้าคือพาหนะของกระบือสุดหล่อ ไม่มีสิทธิ์ในการขี่! ” กระบือดำขนาดใหญ่ร้องเสียงประหลาดขึ้นมา ท่าทางกำเริบเสิบสานอย่างยิ่ง

“ช่า ช่า ช่าม้าหัวคนวิ่งเร็วเข้า” กระบือดำขนาดใหญ่ขี่กว่านหวินเผิงไปพลาง ร้องเสียงดังไม่หยุด

ทุกคนต่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูกเมื่อได้เห็นภาพนี้ เป็นครั้งแรกที่ทุกคนได้เห็นภาพของกระบือขี่คน และคนที่ถูกขี่ยังเป็นถึงนายน้อยที่มีประวัติความเป็นมาที่สะเทือนเลื่อนลั่นอย่างกว่านหวินเผิงอีกด้วย

“จะเกิดเรื่องใหญ่แล้วล่ะ” มีผู้ที่ถึงกับส่ายหน้าเมื่อได้เห็นภาพนี้ และกล่าวว่า “ไม่ว่าจะเป็นตระกูลกว่าน หรือระบบถ่ายทอดความคิดทางด้านลัทธิจิ้งเฉ่าต้องไม่ยอมเลิกราอย่างเด็ดขาดอยู่แล้ว”