ตอนที่ 2945 ใบไม้หลายใบนั่น

ตอนที่ 2945 ใบไม้หลายใบนั่น

“ขายบัตรผ่านประตู ขายบัตรผ่านประตู รีบๆ เร่เข้ามาซื้อบัตรผ่านประตู เหลือเพียงหนึ่งร้อยใบสุดท้ายแล้ว มีเพียงหนึ่งร้อยใบเท่านั้น ถ้าหากพลาดจะไม่มีอีกแล้ว” ในเวลานี้ เสียงตะโกนร้องที่คุ้นเคยดังขึ้น

พวกของหลี่ชิเย่เพิ่งจะเดินทางถึงหน้าประตูทางเข้างานประมูลของห้างเจียวเหิง ก็ได้ยินเสียงร้องขายเช่นนี้มาแต่ไกล

“ทางนี้ เข้ามา” เมื่อหลี่ชิเย่ได้ยินเสียงตะโกนที่คุ้นเคย จึงกวักมือเรียก

“นายท่าน ท่านต้องการซื้อบัตรผ่านประตูอีกรึ?” เมื่อหลิวซันเฉียงที่กำลังขายบัตรผ่านประตูอยู่ด้านหน้าประตูเห็นมีคนกวักมือเรียก จึงรีบวิ่งเข้าไปหา

เอิกกก…หลิวซันเฉียงที่กำลังวิ่งเข้ามาหยุดลงทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นหลี่ชิเย่ โดยเฉพาะเมื่อมองเห็นข้างกายของหลี่ชิเย่ยังมีกระบือสีดำขนาดใหญ่อีกตัวหนึ่ง ยิ่งทำให้เขาต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว ในเวลานี้เขาคระหนักแล้วว่าหลี่ชิเย่จะทำอะไรแล้ว

“ทำไมรึ เห็นหน้าข้าแล้วไม่ดีใจรึ?” หลี่ชิเย่ยิ้มกล่าวขณะมองดูหลิวซันเฉียงด้วยท่าทีเอ้อระเหย

“ดีใจ ดีใจ ดีใจอย่างยิ่ง นายท่าน ยินดีต้อนรับท่านมาที่งานประมูลห้างเจียวเหิงของพวกเรา ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับอย่างอบอุ่น” หลิวซันเฉียงเผยรอยยิ้มขึ้นมาทันที แต่ทว่า ดูน่าเกลียดยิ่งกว่าต้อนร้องไห้เสียอีก

“ในเมื่อยินดีต้อนรับ ยังไม่รีบเข้ามาอีก” หลี่ชิเย่กล่าวยิ้มแต้ขึ้นมา

หลิวซันเฉียงจนด้วยเกล้า ได้แต่กัดฟันเดินเข้าไปหา โค้งคำนับทีหนึ่งและกล่าวว่า “นายท่าน ท่านมีอะไรจะสั่งการ มีอะไรให้ข้าน้อยรับใช้”

“ไม่มีอะไรสั่งการ แค่ขาดบัตรผ่านประตูใบหนึ่งเท่านั้น” หลี่ชิเย่ยิ้มบางๆ และดึงบัตรผ่านประตูใบหนึ่งจากมือของหลิวซันเฉียง

“นายท่าน ข้าน้อยเพิ่งจะเริ่มทำการค้าแต่เช้ามายังไม่ได้อะไรเลย ท่าน ท่าน ท่านผู้อาวุโสก็ทำให้ข้าขาดทุนบัตรผ่านประตูราคาห้าสิบไปใบหนึ่งแล้ว” หลิวซันเฉียงพลันทำหน้าอมทุกข์ ร้องฟูมฟายขึ้นเมื่อหลี่ชิเย่ใช้กำลังดึงเอาบัตรผ่านประตูใบหนึ่งของตนไป

“อ้อข้าจำได้ ตอนนั้นเจ้าจะขายข้าเท่าไรแล้วนะ?” หลี่ชิเย่มองดูหลิวซันเฉียงด้วยท่าทีเอ้อระเหย

“นายท่าน ท่านเข้าใจผิดแล้ว ท่านเข้าใจผิดแล้ว” หลิวซันเฉียงรีบเผยรอยยิ้มบนใบหน้าและพูดขึ้นมาทันทีว่า “ข้าน้อยก็ต้องเลี้ยงครอบครัวประทังชีวิตน่ะ ข้าน้อยเบื้องบนมีผู้เฒ่า เบื้องล่างมีเด็กน้อย วันๆ หนึ่งข้าขายบัตรผ่านประตูได้แค่หนึ่งถึงสองใบเท่านั้นเอง จะประทังชีวิตก็ยังยาก เช้านี้ตื่นขึ้นมาข้าน้อยยังขายบัตรไม่ได้สักใบ ภรรยาที่บ้านกำลังรอให้ข้าซื้อข้าวสารกลับไปกรอกหม้อยู่เลย มารดาที่แก่เฒ่าไม่ได้กินข้าวต้มมาหลายวันแล้ว…”

“เบื้องล่างแม่ง…” หลิวซันเฉียงพูดยังไม่ทันจบ ได้ยินเสียงปังดังขึ้น เจ้ากระบือดำขนาดใหญ่ยกเท้าขึ้นฟาดใส่ศีรษะของหลิวซันเฉียงอย่างแรง พลันทุบจนหลิวซันเฉียงมองเห็นดวงดาวเต็มไปหมด หัวปูดขึ้นมา

“ท่านปู่กระบือ ท่านตีข้าทำไม ข้าน้อยไม่ได้ล่วงเกินท่านผู้อาวุโสสักหน่อย” หลิวซันเฉียงถูกเท้าของกระบือดำขนาดใหญ่ทุบเข้าให้จนแยกเหนือใต้ออกตกไม่ได้ และร้องหาความเป็นธรรมขึ้นมา

“ไม่ได้อัดตระกูลหลิวพวกเจ้าจนตาย ถือเป็นความเมตตากรุณาของข้าแล้ว” กระบือดำขนาดใหญ่ยืนขึ้น เอาเท้าหน้าไพล่เอาไว้ข้างหลัง จ้องมองหลิวซันเฉียงทีหนึ่งอย่างหยิ่งยโส

“ท่านปูกระบือ ตระกูลหลิวของข้าไม่ได้ล่วงเกินท่านผู้อาวุโสกระมัง” หลิวซันเฉียงทำหน้าอมทุกข์และกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสคือสุดยอดกระบือศักดิ์สิทธิ์ ยากจะหาผู้ใดเทียมในหล้า มีเพียงหนึ่งเดียวตั้งแต่อดีตถึงปัจจุบัน…”

ปัง…เสียงหนึ่งดังขึ้น กระบือดำขนาดใหญ่ได้ใช้เท้าทุบลงบริเวณหน้าผากของหลิวซันเฉียง ทำให้หน้าผากของเขานูนขึ้นมาทันที

“ตบตูดม้า (ประจบสอพลอ) แม่งสิ ยังกล้ามาหลอกกระบือสุดหล่ออย่างข้า” กระบือดำขนาดใหญ่มองหน้าหลิวซันเฉียงอย่างดูแคลน และกล่าวว่า “ไม่ดูเสียก่อนว่ากระบี่สุดหล่อเช่นข้าเป็นใคร แม่งปูของเจ้ามาทำลับๆ ล่อๆ ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ก็ช่างเถอะ พ่อเจ้าก็มาทำลับๆ ล่อๆ ที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ เด็กเปรตอย่างเจ้าก็กล้ามาทำลับๆ ล่อๆ งี่เง่า เชื่อหรือไม่ว่ากระบือสุดหล่ออย่างข้าจะไปรื้อตระกูลหลิวของเจ้าเสีย!”

“มันคือตบตูดกระบือ” จังหวะที่กระบือดำขนาดใหญ่กำลังด่าสาดเสียเทเสียอยู่นั้น หลี่ชิเย่ได้แก้ไขคำให้ถูกต้อง

ไป่จินหนิงอยากจะหัวเราะออกมา แต่ก็ไม่กล้าได้แต่กล้ำกลืนเอาไว้ เมื่อได้ยินหลี่ชิเย่ที่พูดแก้ไขเช่นนี้

“ไม่มี ไม่มี ไม่มี ไม่มีอย่างแน่นอน” แม้ว่าหลิวซันเฉียงจะโดนกระบือดำขนาดใหญ่ใช้เท้าทุบเข้าให้สองที แต่ว่า เขายังคงไม่เป็นอะไร แค่บนหัวปูดขึ้นมาสองแห่งเท่านั้นเอง

หลิวซันเฉียงกล่าวสาบานว่า “ท่านปู่กระบือ ข้าน้อยไม่มีเด็ดขาด ข้าน้อยไม่เคยได้ไปที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ แต่ว่า ข้าน้อยได้ยินชื่อเสียงของท่านปู่กระบือมานาน ก้องอยู่ในรูหู ให้ความเคารพเลื่อมใสท่านปู่กระบือมาตั้งแต่เด็ก ดั่งน้ำในแม่น้ำที่ไหลไม่ขาดสาย ข้าน้อยเคยได้ยินผู้อาวุโสพูดว่าท่านปู่กระบือที่อยู่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์คืออันดับหนึ่งในหล้า เทียบกับท่านปู่ต้นไม้แล้ว ไม่รู้แข็งแกร่งกว่ากันเท่าไร…”

“อืมมค่อยเหมือนภาษาคนหน่อย” กระบือดำขนาดใหญ่รู้สึกดูแคลนสำหรับคำพูดประจบสอพลอก่อนหน้า แต่ว่า ประโยคหลังที่บอกว่า เทียบกับท่านปู่ต้นไม้แล้วไม่รู้ว่าแข็งแกร่งมากกว่ากันเท่าไร คำพูดคำนี้ทำให้กระบือดำขนาดใหญ่สุขใจอย่างยิ่ง

กระบือดำขนาดใหญ่กับปีศาจต้นไม้เฒ่าเรียกได้ว่าเป็นเพื่อนบ้านเก่าแก่ เป็นคู่รักคู่แค้นเก่าแก่ เขาเป็นศัตรูกับปีศาจต้นไม้เฒ่าตลอดมา ทว่าก็ทำอะไรปีศาจต้นไม้เฒ่าไม่ได้ เนื่องจากรากฐานของปีศาจต้นไม้เฒ่าลึกมากเหลือเกิน

เวลานี้หลิวซันเฉียงประจบสอพลอกระบือดำขนาดใหญ่ บอกว่าเขาเหนือกว่าปีศาจต้นไม้เฒ่า ย่อมทำให้หลิวซันเฉียงมีความสุขใจอย่างแท้จริง

“เจ้าสมควรทราบว่า” ในเวลานี้หลี่ชิเย่ได้กล่าวเอ้อระเหยขึ้นมาว่า “ปีศาจต้นไม้เฒ่าได้สำเร็จมรรคผลแล้ว ได้ควบคุมสถานการณ์ไว้แล้ว มีความเป็นไปได้ที่เขาจะไปจากภูเขาศักดิ์สิทธิ์ได้ทุกเมื่อ ถ้าหากเขารู้ว่าเจ้าด้อยค่าเขาเช่นนี้ ยกย่องเจ้ากระบือถ่านดำ เจ้าคิดว่าเขาจะคิดอย่างไร?0”