ตอนที่ 2966 ให้ ให้ ให้

ตอนที่ 2966 ให้ ให้ ให้

“ขอบคุณคุณชาย” แม้ว่าหลี่ชิเย่จะพูดเช่นนี้ แต่ว่า สาวผู้ดำเนินการประมูลยังคงโค้งคำนับต่อหลี่ชิเย่

หลังจากที่ผู้เฒ่าทั้งเจ็ดได้ปิดฝากล่องวิเศษแล้ว พวกเขาได้ทำการโค้งคำนับหลี่ชิเย่อีกครั้งหนึ่ง จากนั้นได้ล่าถอยกลับออกไปโดยไร้ซุ่มเสียง ตั้งแต่ต้นจนจบพวกเขาไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ เสมือนหนึ่งเป็นใบ้อย่างนั้น

แม้จะเป็นเช่นนี้ก็ตาม ยังคงสามารถมองออกได้ว่า พวกเขามีตำแหน่งฐานะที่หนึ่งไม่มีสองในห้างเจียวเหิง

“ของดี เสียดายจัง” กระบือดำขนาดใหญ่ถึงกับส่ายหัวและพูดทอดถอนใจขึ้นมา หลังจากมองเห็นผู้เฒ่าทั้งเจ็ดล่าถอยไปแล้วว่า “ของดีเช่นนี้สมควรแย่งชิงเอามาจึงถูก”

แน่นอน สำหรับคำพูดเช่นนี้ของเจ้ากระบือดำขนาดใหญ่นั้น หญิงสาวผู้ดำเนินการประมูลถือเสียว่าไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

“เอาล่ะ สิ่งของและเงินทองจบแล้ว สมควรไปได้แล้ว” หลี่ชิเย่หัวเราะ ตบมือทีหนึ่ง และยิ้มกล่าวขึ้นมา

หญิงสาวผู้ดำเนินการประมูลคำนับให้กับหลี่ชิเย่ และกล่าวว่า “เหล่าผู้อาวุโสห้างเจียวเหิงของเราให้ข้าเรียนคุณชายหลี่ว่า ห้างเจียวเหิงยินดีรับใช้ต่อคุณชาย หากต้องการสิ่งใดขอให้สั่งการมาได้เลย”

“ห้างของพวกเจ้ามือเติบไม่ใช่เล่น” หลี่ชิเย่หัวเราะและมองดูหญิงสาวผู้ดำเนินการประมูลแวบหนึ่ง ยิ้มบางๆ และกล่าวว่า “ดูท่า ฐานะเจ้าไม่ใช่ย่อยนะเนี่ย”

“ข้าน้อยแค่พอจะมีผลงานบ้าง” หญิงสาวผู้ดำเนินการประมูลกล่าวว่า “คุณชายหากมีอะไรต้องการให้อาหลันช่วยล่ะก็ สั่งการมาคำเดียว บุกน้ำลุยไฟก็ไม่เกี่ยง”

“ก็ดี” หลี่ชิเย่ยิ้มๆ มองหน้าหญิงสาวผู้ดำเนินการประมูลแวบหนึ่ง และกล่าวว่า “นายน้อยพวกเจ้าล่ะ?”

“เรื่องนี้ เรื่องนี้ นายน้อยพวกเราไม่ได้อยู่ที่นี่” หญิงสาวผู้ดำเนินการประมูลชะงักนิดหนึ่ง จากนั้นรีบเอ่ยขึ้น

“เป็นเพราะไม่อยู่ที่นี่ หรือไม่กล้ามาพบกับข้า?” หลี่ชิเย่ถึงกับหัวเราะขึ้นมา ทำให้หญิงสาวผู้ดำเนินการประมูลผู้นี้ดูมีท่าทางผะอืดผะอม แต่ว่า หลี่ชิเย่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ

“ไปเถอะ” หลี่ชิเย่เก็บของวิเศษต่างๆ หันหลังเดินจากไปทันที

หญิงสาวผู้ดำเนินการประมูลไปส่งพวกของหลี่ชิเย่ด้วยตนเอง ส่งไปด้านนอกประตูอีกไกลมากจึงได้หยุด

หลังจากที่พวกของหลี่ชิเย่ไปจากสถานที่ประมูลและกลับไปที่บ้านพักของไป่จินหนิง แม้ว่าบ้านพักของไป่จินหนิงจะไม่เล็ก แต่ว่า เวลานี้เพิ่มคนเข้ามาคนหนึ่งกับกระบือดำขนาดใหญ่ตัวหนึ่ง จึงดูแออัดสักหน่อย

หลังจากหลับถึงที่พักแล้ว หลี่ชิเย่ได้หยิบเอา ‘คัมภีร์สือหลันจิง’ ออกมา มองดูแวบหนึ่ง จากนั้นยื่นให้กับไป่จินหนิง และกล่าวว่า “แม้กระบือถ่านดำชอบพูดจาเหลวไหล แต่ว่า คำพูดบางคำก็แม่นมาก เป็นความจริงที่บรรพบุรุษของเจ้ามีวาสนากับศาสนาพุทธ มีสายเลือดพุทธ ในผืนแผ่นดินไกลกันดารเช่นนี้ไม่มีเรื่องของระบบถ่ายทอดความคิดทางด้านลัทธิ ‘คัมภีร์สือหลันจิง’ เล่มนี้ไม่เลวนัก เหมาะกับเจ้า โดยเฉพาะเจ้าที่มีวาสนากับศาสนาพุทธ วันหน้าไม่แน่นักอาจบรรลุขั้นสมบูรณ์ได้”

“ให้ ให้ข้า…” ไป่จินหนิงรู้สึกตกใจยิ่งนัก จะอย่างไรเสีย มูลค่าของ ‘คัมภีร์สือหลันจิง’ เล่มนี้ทำตกใจหมดเลย แม้แต่หมิงหวังฝอก็อยากได้ ยิ่งไปกว่านั้น หลี่ชิเย่อาศัยราคามหาศาลประมูลมาได้

“เอาไปเถอะ คัมภีร์เล่มนี้ข้าเคยอ่าน และเข้าใจหมดแล้ว กล่าวสำหรับข้าแล้วเวลานี้มันก็แค่คัมภีร์เล่มหนึ่งเท่านั้นเอง” หลี่ชิเย่จัดการโยน ‘คัมภีร์สือหลันจิง’ ให้กับไป่จินหนิงตามอารมณ์

ไป่จินหนิงถึงกับตะลึงขณะถือ ‘คัมภีร์สือหลันจิง’ ในมือ เวลานี้นางถึงกับไม่สามารถมีปฏิกิริยาสนองตอบได้ทัน

ตึง…เสียงหนึ่งดังขึ้น เวลานี้หลี่ชิเย่ได้ชักกระบี่ปฐมบรรพบุรุษขึ้นมา เมื่อกระบี่ดังกล่าวนี้ออกจากฝัก พลังกระบี่ยิ่งใหญ่มหาศาล อำนาจกระบี่ศักดิ์สิทธิ์ยังคงอยู่ ภายใต้อำนาจของปฐมบรรพบุรุษ ไป่จินหนิงไม่สามารถยืนได้อย่างมั่นคงอยู่แล้ว ถึงกับตัวสั่นงันงก

“เอาไปเถอะ” กระบี่บรรพบุรุษกลับเข้าฝัก หลี่ชิเย่ถือโอกาสโยนไปให้กับไป่จินหนิงตามอารมณ์

“ข้า…” มาคราวนี้พลันทำให้ไป่จินหนิงสะเทือนหวั่นไหวทันที ถึงกับหวาดผวาขึ้นมา นี่มันกระบี่ปฐมบรรพบุรุษนะเนี่ย เป็นสิ่งที่นางไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการชั่วชีวิต สมควรทราบว่า กระบี่ปฐมบรรพบุรุษเช่นนี้อย่าว่าแต่นางเลย โอรสศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเจ้าลัทธิ ฮ่องเต้ก็ไม่มีสิทธิ์ได้ครอบครอง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงทหารตัวน้อยๆ อย่างนางเลย

“ข้า ข้า ข้ารับเอาไว้ไม่ได้” เวลานี้ มือทั้งสองข้างของไป่จินหนิงถึงกับสั่นเทา แทบจะกำกระบี่นี้ไม่อยู่

เรื่องนี้นับว่าทำตกใจหมดเลย ด้วยกระบี่ปฐมบรรพบุรุษเล่มหนึ่งเช่นนี้ เขาไหนเลยมีสิทธิ์ได้ครอบครอง เป็นเรื่องที่นางไม่กล้าแม้แต่ฝัน เวลานี้หลี่ชิเย่ถึงกับประทานกระบี่บรรพบุรุษเล่มนี้ให้กับตน ทำให้นางตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

เป็นความจริงน่าตกใจเหลือเกิน กระบี่ปฐมบรรพบุรุษเล่มนี้นางไหนเลยมีสิทธิ์ได้ครอบครอง นางไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึง เวลานี้หลี่ชิเย่ถึงกับนำกระบี่ปฐมบรรพบุรุษประทานให้กับตนเอง เป็นเรื่องที่ทำให้นางตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

“เอาไปเถอะ” หลี่ชิเย่ยิ้มเรียบเฉย และกล่าวว่า “ข้าก็ไม่ได้ใช้ กระบี่น่ะไม่เลว แต่ว่า เมื่อมาอยู่ในมือของข้าแล้วเกรงว่าไม่กี่ทีก็หักแล้ว วัสดุไม่เท่าไร”

แม้ว่าหลี่ชิเย่จะพูดเอ้อระเหยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเพียงคำเดียว แต่ว่า มันเป็นคำพูดที่ซาบซึ้งใจมากที่สุดในชีวิตของไป่จินหนิง คำพูดที่เอ้อระเหยคำหนึ่งเช่นนี้ ทำให้นางจดจำไปตลอดชีวิต และจะจดจำคำๆ นี้ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต

“ชีวิตของข้าเป็นของคุณชาย หากคุณชายต้องการสามารถเอาไปได้ทุกเมื่อ!” ไป่จินหนิงคุกเข่ากับพื้น โขกศีรษะครั้งแล้วครั้งเล่า มาวันนี้กล่าวได้ว่าหลี่ชิเย่ได้ประทานทุกสิ่งทุกอย่างกับนาง ประทานชีวิตที่ใหม่ทั้งหมดให้กับนาง

หลี่ชิเย่รับการคารวะเต็มรูปแบบจากไป่จินหนิงอย่างไม่สะทกสะท้าน จากนั้นมองไปที่หญิงสาวเผ่าเจ๋าสือ หญิงสาวเผ่าเจ๋าสือก้มหน้าลงไม่พูดอะไรสักคำ และไม่กล้ามองทุกคน

หลี่ชิเย่มองดูนางแล้วทอดถอนใจขึ้นมาเบาๆ จากนั้นหยิบเอาเตี๋ยะตู้ของนางออกมา

เสียงตูม…ดังขึ้นเสียงหนึ่ง ในเวลานี้เอง ในมือของหลี่ชิเย่ปรากฏไฟที่พุ่งขึ้นมาสายหนึ่ง พลันเตี๋ยะตู้ถูกเผาลุกไหม้ขึ้น เพียงพริบตาเดียวเตี๋ยะตู้ก็ถูกเผาไหม้กลายเป็นจุน