ตอนที่ 3107 กระบี่ปาฉื่อเหมยเจี้ยน

ตอนที่ 3107 กระบี่ปาฉื่อเหมยเจี้ยน

ในเวลานี้ กระบี่เหินเทียนเจียวได้หนีเข้าไปในเขตหวงห้ามของเขาเซียนถงซานแล้ว

หลี่ชิเย่ไม่ได้รีบเร่งแต่อย่างใด เพียงก้าวเดินเข้าไปช้าๆ เสมือนดั่งเดินเล่นในสวนหลังบ้านตนเองอย่างนั้น ท่าทางตามอารมณ์ยิ่งนัก แม้ว่าข้างหน้านั้นก็คือกองทัพของเขาเซียนถงซานแล้ว เขายังคงมองว่าไร้ตัวตน

“ท่าน โปรดหยุดก่อน” ในขณะที่หลี่ชิเย่เดินเข้าไปใกล้นั้น กองกำลังทหารของเขาเซียนถงซานพลันวิ่งกรูกันออกมาจากด้านซ้ายด้านขวา ทำการปิดล้อมทางเดินของหลี่ชิเย่เอาไว้

เมื่อกองกำลังทหารวิ่งกรูกันออกมาจาด้านซ้ายด้านขวา พลันขวางอยู่ตรงด้านหน้าของหลี่ชิเย่ เสมือนหนึ่งกำแพงทองแดงที่กั้นขวางอยู่ตรงนั้น

ยอดฝีมือผู้บำเพ็ญตนทั้งหมดที่ยืนดูอยู่ในระยะห่างไกลต่างกลั้นลมหายใจเอาไว้ เมื่อมองเห็นภาพนี้แล้ว เกรงว่าความขัดแย้งระหว่างคนโหดอันดับหนึ่งกับพระอาจารย์จินกวงกำลังจะระเบิดขึ้นมาแล้ว

เมื่อใดที่ทั้งสองฝ่ายล้วนไม่อ่อนข้อให้แก่กัน สงครามครั้งยิ่งใหญ่แห่งยุคย่อมไม่หนีไปไหนแน่

ขณะที่กองกำลังทหารวิ่งเข้ามาจากด้านซ้ายและขวาแล้วขวางทางเอาไว้นั้น หลี่ชิเย่เพียงเลิกหนังตาตามอารมณ์นิดหนึ่งเท่านั้น กล่าวเรียบเฉยว่า “อยากตายหรือไง?”

คำๆ นี้ออกจากปากของหลี่ชิเย่ดูเอ้อระเหยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ช่างง่ายดายอะไรปานนั้น

สมควรทราบว่า กองกำลังทหารที่อยู่ตรงหน้าคือกองทัพที่อยู่ภายใต้บังคับบัญชาของพระอาจารย์จินกวง ต่อให้กองทหารทัพนี้หาใช่กองทัพที่ยอดเยี่ยมที่สุด แต่ว่า กำลังความสามารถยังคงทระนงองอาจ ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยชื่อเสียงของพระอาจารย์จินกวง ใครหาญกล้าต่อกรด้วย

แต่ว่า ทุกคนต่างมองออกว่า แม้ว่ากองทัพนี้คือกองทัพที่อยู่ใต้บังคับบัญชาของพระอาจารย์จินกวง หลี่ชิเย่ยังคงมองเหมือนไม่มีตัวตน ไม่ได้ถือเอากองทัพที่อยู่ตรงหน้าว่าจะมีอะไรดีนักหนา

มาถึงวันนี้แล้ว ทุกคนต่างเข้าใจดี ผู้ที่แข็งแกร่งเฉกเช่นคนโหดอันดับหนึ่งย่อมไม่มองกองทัพภายใต้บังคับบัญชาของพระอาจารย์จินกวงอยู่ในสายตา จะอย่างไรเสียกำลังของทั้งสองฝ่ายหาได้อยู่ในชั้นเดียวกันอย่างสิ้นเชิง

แม้คำว่า ‘อยากตายหรือไง’ จะเป็นการพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เอ้อระเหยมากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ว่า ทุกคนต่างรู้ว่าคำๆ นี้มีน้ำหนักพอที่ทุกคนจะประมาทไม่ได้

บรรดาทหารที่ขวางอยู่ด้านหน้าหลี่ชิเย่ต่างจ้องมองตากันและกัน สุดท้าย แม่ทัพผู้หนึ่งแสดงคารวะแบบจีน และกล่าวขึ้นช้าๆ ว่า “ท่าน พวกเราทำตามหน้าที่ ขอท่านได้โปรดอภัย…”

“ไม่ก็ไสหัวไป ไม่ก็ตาย!” ท่าทางหลี่ชิเย่เย็นชา กล่าวเรียบเฉยขึ้นมา

“ท่าน…” บรรดากองกำลังทหารทัพนี้ต่างมีสีหน้าที่เปลี่ยนไป เมื่อหลี่ชิเย่พูดเช่นนี้ออกมา ท่าทีเช่นนี้ของหลี่ชิเย่นับว่าหยามพวกเขามากเหลือเกิน

แต่ว่า แม่ทัพผู้นี้พูดยังไม่ทันขาดคำ มือขนาดใหญ่ของหลี่ชิเย่ก็ได้กางออก

“แย่แล้ว…” แม่ทัพพลังสั่งการเสียงทุ้มต่ำออกไปทันที เมื่อเห็นมือขนาดใหญ่ของหลี่ชิเย่ที่กางออก “ตั้งค่าย ฆ่า!” ขาดคำ กองกำลังทัพนี้พลันตั้งเป็นค่ายกลขึ้นมา

เสียงตึง ตึงดังขึ้น ค่ายกลถูกตั้งขึ้นในพริบตาเดียว มองเห็นทวนและกระบี่มากมาย ประกายดาบเงากระบี่ครอบคลุมไปทั่วฟ้าดินในพริบตา ฟันเข้าไปยังมือขนาดใหญ่ของหลี่ชิเย่ตรงๆ พร้อมกับลากเงาที่ยาวมากพ่วงท้ายตามมา

ไม่อาจไม่บอกว่ากองทัพดังกล่าวนี้มีปฏิกิริยาที่รวดเร็วอย่างยิ่ง พลันที่กองทัพนี้ลงมือก็มีอานุภาพที่ไม่ธรรมดา เมื่อประกายดาบเงากระบี่ฟาดฟันเข้ามา ได้ผ่าท้องฟ้าให้แยกออก มุทะลุดุดันอย่างยิ่ง

ทว่า แม้กองทัพนี้จะมีความทระนงองอาจมากกว่านี้ก็ไร้ประโยชน์เมื่ออยู่ในมือของหลี่ชิเย่ ได้ยินเสียงตูมดังสนั่นหวั่นไหว มือขนาดใหญ่ของหลี่ชิเย่พลันตบลงไปทันที

ขณะที่มือขนาดใหญ่นี้ตบลงไปนั้น เสมือนดั่งท้องฟ้าถล่มลงมาอย่างนั้น ฟาดลงบนตัวของกองทัพดังกล่าวนี้อย่างแรง

หนึ่งฝ่ามือที่ฟาดตบลงมานั้น พื้นปฐพีถูกตบจนทรุดลงไป เหลือทิ้งไว้เพียงรอยฝ่ามือทั้งใหญ่ทั้งลึกรอยหนึ่ง สำหรับกองทัพเมื่อครู่ที่ต้องการสกัดหลี่ชิเย่เอาไว้นั้นถูกตบจนกลายเป็นเนื้อบด ไม่มีโอกาสกระทั่งร้องด้วยความน่าเวทนาออกมา

เลือดสดๆ ค่อยๆ ไหลรินอยู่บนพื้นดินสีดำ ไหลย้อมซึมลงในดิน ภายใต้การไหลย้อมของเลือดสดๆ ดินนั้นดูเหมือนจะมีสีดำและมีความอุดมสมบูรณ์ขึ้นกว่าเดิม

ขณะที่เลือดสดๆ ไหลรินอยู่นั้น กลิ่นคาวเลือดได้ตลบอบอวลอยู่บริเวณปลายจมูกของทุกๆ คน ทำให้ผู้คนจำนวนมากถึงกับร่างสั่นเทิ้มทีหนึ่ง

เดิมทีภาพเช่นนี้อยู่ในความคาดการณ์ของทุกคนอยู่แล้ว แต่ว่า เมื่อได้เห็นกับตาตนเองว่า พลันที่พูดไม่เข้าหูหลี่ชิเย่ก็จัดการตบกองทัพๆ หนึ่งจนกลายเป็นเนื้อบด สภาพการณ์เช่นนี้ยังคงสร้างความหวั่นไหวอย่างยิ่งแก่ผู้คน

จะอย่างไรเสีย กองทัพดังกล่าวนี้หาใช่กองทัพธรรมดาทั่วไป มันคือกองทัพที่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของพระอาจารย์จินกวง เคยเกรียงไกรทั่วหล้า และผู้ทคนใต้หล้าต่างหวั่นเกรงต่อกองทัพดังกล่าว

แต่ว่า เวลานี้คนโหดอันดับหนึ่งแค่ตบลงมาตามอารมณ์ ก็จัดการทำลายกองทัพๆ นี้แล้ว เหมือนตบแมลงวันตายไปตัวหนึ่งอย่างนั้น แม้ว่ากองทัพดังกล่าวนี้จะไม่ใช่เป็นกองทัพที่ปราศจากผู้ต่อกรมากที่สุดใต้บังคับบัญชาของพระอาจารย์จินกวงก็ตาม ยังคงสร้างความหวั่นไหวต่อจิตในผู้คนมากเหลือเกิน

“คนโหดอันดับหนึ่งย่อมเป็นคนโหดอันดับหนึ่ง แค่คำพูดไม่เข้าหูคำหนึ่งก็ทำลายกองกำลังทหารนับพัน” ระดับบรรพบุรุษอดที่จะซุบซิบขึ้นมาไม่ได้

มีผู้ที่ไม่เคยเห็นคนโหดอันดับหนึ่งลงมือมาก่อน มาวันนี้เมื่อได้เห็นคนโหดอันดับหนึ่งลงมือแล้ว นับว่าได้เข้าใจแล้วว่า เพราะอะไรเขาจึงได้ถูกขนานนามว่า ‘คนโหดอันดับหนึ่ง’ ด้วยบทบาทที่มุทะลุดุดันเช่นนี้ ยกย่องให้เป็น ‘คนโหดอันดับหนึ่ง’ นับว่าเหมาะสมมากที่สุดแล้ว

หลังจากที่หลี่ชิเย่อาศัยหนึ่งฝ่ามือสังหารกองทัพดังกล่าวแล้วก็ไม่ได้มองดูอีกสักครั้ง ก้าวเดินเข้าไปด้านในต่อไป เหมือนตบแมลงวันตายไปตัวหนึ่งเท่านั้นเอง

“ท่านผู้อาวุโส โปรดระงับโทสะ” ขณะที่หลี่ชิเย่ก้าวเดินต่อไปข้างหน้า ปรากฏคนผู้หนึ่งเข้ามาขวางทางของเขาเอาไว้

‘ราชันแท้จริงปาฉื่อ’ มีผู้ที่ร้องขึ้นมาเบาๆ เมื่อมองเห็นชายฉกรรจที่เข้ามาขวางทางของหลี่ชิเย่

“ราชันแท้จริงปาฉื่อก็หาใช่คู่ต่อสู้ของเขา” ระดับคงความอมตะตลอดกาลส่ายหน้าเบาๆ เมื่อมองเห็นราชันแท้จริงปาฉื่อแล้ว