บทที่3 อันดับ1มังกรรุ่นเยาว์

“ หยางเจี้ยน ”

เหยี่ยนฮ่าวพึมพำชื่อนี้ออกมาเบาๆ ในสงครามครั้งนี้แม่ทัพใหญ่ของแคว้นจ้าวส่งบุตรชายคนโตออกศึกแทน โดยมอบอำนาจควบคุมกองทัพให้หมดสิ้น การตัดสินใจครั้งนี้สร้างความตกตะลึงให้คนในแคว้นทั้งสองเป็นอย่างมาก แม้ยังมีกลุ่มคนผู้ไม่ประสงค์ดีบางกลุ่มคอยปลุกปั่นปล่อยข่าวด้านลบเกี่ยวกับการมอบอำนาจโดยมิชอบของแม่ทัพใหญ่แคว้นจ้าว แต่ก็ไม่อาจสั่นครอนความเชื่อมั่นของคนส่วนใหญ่ได้

นามของคนก็เหมือนเงาของไม้ หยางเจี้ยนชื่อนี้โด่งดังไปทั่วเจ็ดแคว้นมาเนิ่นนานแล้ว ตั้งแต่ในสมัยที่เหยี่ยนฮ่าวยังเด็กก็มักได้ยินเรื่องเล่าของเหล่าอัจฉริยะรุ่นเยาว์ในแผ่นดิน ซึ่งอันดับหนึ่งตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมาก็คือหยางเจี้ยน ด้วยพรสวรรค์ระดับเพชรคนเดียวในรอบสองร้อยปี ถึงกับมีผู้อาวุโสสูงสุดจากนิกายเก้ามังกรที่เป็นสำนักระดับสี่ที่แข็งแกร่งที่สุดมารับเป็นศิษย์สืบทอดด้วยตนเอง

อายุ 15 ปีรวมปราณ

อายุ 23 ปีปราณปฐพี

อายุ 25 ปีตระหนักรู้ คนกระบี่ผสานเป็นหนึ่ง

เป็นอันดับหนึ่ง ของอันดับมังกรรุ่นเยาว์

ในวัยเด็กของเหยี่ยนฮ่าว หยางเจี้ยนผู้นี้มีอิทธิพลต่อความคิดของเขาอย่างมาก ฉายาอัจฉริยะอันดับหนึ่งของแผ่นดิน เป็นเสมือนเป้าหมายและเป็นแรงผลักดันให้เขาตั้งใจฝึกฝนวิชายุทธอย่างหนัก

และด้วยความมุมานะและความฉลาดเฉลียวเกินวัย เหยี่ยนฮ่าวในช่วงนั้นผลักดันตนเองจนโดดเด่นเหนือเด็กรุ่นเดียวกันจนถูกเรียกเป็นอัจฉริยะน้อยตระกูลเหยี่ยน มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วเมืองวารีพิสุทธ์เป็นความหวังของคนทั้งตระกูล

แต่ความเป็นจริงมักจะโหดร้าย ตอนเขาอายุแปดขวบได้เข้าพิธีตรวจสอบพรสวรรค์ของแคว้นฉู่ที่เมืองหลวง ซึ่งเป็นพิธีที่จัดให้นิกายระดับสูงๆได้เข้ามาคัดเลือกต้นกล้าดีๆไปฝึกฝน เป็นโอกาสให้ตระกูลชั้นสูงได้อวดโอ่ศักยภาพของเด็กรุ่นเยาว์

แต่หลังจากที่มือของเหยี่ยนฮ่าวได้สัมผัสศิลาสวรรค์ มันกลับมีเพียงแสงสีเงินจางๆทอประกายออกมาเท่านั้น

แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นเพียงพรสวรรค์ระดับเงินขั้นต่ำ ซึ่งดีกว่าพรสวรรค์ระดับทองแดงของชาวบ้านธรรมดาเพียงนิดเดียว สร้างความผิดหวังให้คนในตระกูลเป็นอย่างยิ่ง ทั้งมันยังเป็นพรสวรรค์ที่อยู่ระดับต่ำสุดของเด็กในตระกูลเดียวกันที่มาร่วมพิธีรอบนี้อีกด้วย

ในเวลานั้นท่านแม่ได้เข้ามาอุ้มเขาไปกอดเอาไว้แล้วกล่าวปลอบเบาๆ ส่วนท่านพ่อก็ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมแล้วได้แต่ถอนหายใจ เขามองเห็นความผิดหวังในแววตาคู่นั้นได้ สีหน้าลูกพี่ลูกน้องและสหายวัยเดียวกันจากที่เคยนับเคารพนับถือ เปลี่ยนเป็นดูถูกเหยียดหยาม จากความหวังของตระกูลกลายเป็นเพียงเศษสวะ

เวลานั้นเขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกลับถึงจวนตระกูลเหยี่ยนตอนไหน จนผ่านเวลาไปถึงสามวันเขาถึงเริ่มทำใจได้ เลิกสนใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของคนรอบข้าง แล้วหันมาตั้งใจฝึกฝนให้มากกว่าเดิม จนกระทั่งเหตุการณ์อีกอย่างที่ที่สร้างบาดแผลในใจให้เขาที่สุดได้เกิดขึ้น

สองปีหลังจากที่เหยี่ยนฮ่าวกลับมาจากตรวจสอบพรสวรรค์ที่เมืองหลวง ในวันที่ตัวเขาวัยสิบขวบกำลังตั้งใจอ่านตำราเรียนอยู่กับท่านแม่ ทันใดนั้นท่านพ่อที่พึ่งกลับมาจากการประชุมประจำปีของตระกูล ก็เดินเข้ามาในตัวตึกด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

ท่านพ่อได้เรียกท่านแม่เข้าไปพบในห้องหนังสือ...

เสียงถกเถียงเสียงร้องให้ดังอยู่ในห้องเป็นเวลาสองชั่วโมง หลังจากที่ประตูเปิดออกมาท่านแม่ก็วิ่งออกมากอดตัวเขาไว้แล้วร้องให้เสียงดัง ส่วนท่านพ่อนั่งดื่มสุราอยู่ในห้องนั้นสีหน้าท่านดูชราลงไปมาก

เพียงหนึ่งวันผ่านไปข่าวร้ายก็กระจายไปทั่วตระกูล

ในพิธีตรวจพรสวรรค์ที่เมืองหลวงปีนี้บุตรสาวคนรองตระกูลซ่ง ซ่งอี้เฟยคู่หมั้นของเขา มีพรสวรรค์ระดับทองชั้นกลาง ได้รับเลือกให้เป็นศิษย์สายตรงของเจ้าตำหนักวิหควารี ซึ่งเป็นสำนักระดับสี่ ทางตระกูลซ่งจึงส่งหนังสือขอถอนหมั้นมา โดยมีผู้อาวุโสระดับสูงของตำหนักวิหควารีเดินทางมามอบให้ด้วยเอง

ตระกูลซ่งนั้นเป็นตระกูลอันดับสามในเมืองวารีพิสุทธิ์ ซึ่งมีอำนาจด้อยกว่าตระกูลเหยี่ยนที่เป็นอันดับหนึ่งมาก อีกทั้งตระกูลเหยี่ยนยังเป็นตระกูลแม่ทัพเก่า ท่านพ่อของเขาเป็นถึงแม่ทัพรักษาเมืองคนปัจจุบัน ความเป็นจริงตระกูลซ่งไม่ควรกล้าฉีกหน้าตระกูลเหยี่ยนถึงเพียงนี้

หากเพียงแต่ มีจดหมายฉบับหนึ่งแนบมาพร้อมหนังสือถอนหมั้น มันเป็นจดหมายที่เจ้าตำหนักวิหควารีเขียนและลงนามด้วยตัวเอง เนื้อความเป็นการชี้ให้เห็นว่าพรสวรรค์ของซ่งอี้เฟยนั้น สามารถฝึกฝนได้ถึงขั้นปราณนภาขั้นปลายได้แน่นอน ซึ่งจะมีอายุขัยถึงหนึ่งพันปี ซึ่งสามารถเป็นถึงผู้อาวุโสหลักของสำนักระดับสี่ได้ และนางตั้งใจจะรับซ่งอี้เฟยเป็นหนึ่งในศิษย์สายตรงของนางเอง

ในขณะที่ตัวเหยี่ยนฮ่าวนั้นมีพรสวรรค์เพียงระดับเงินขั้นต่ำ ฝึกฝนไปชั่วชีวิตก็อยู่เพียงในขั้นรวมปราณ มีอายุขัยเพียงร้อยปี ซึ่งมีความสามารถเป็นได้เพียงผู้ดูแลฝ่ายนอกเท่านั้น ไม่สามารถนำมาเทียบชั้นกันได้ ขอให้ตระกูลเหยี่ยนจัดการเรื่องถอนหมั้นให้เรียบร้อย

จดหมายฉบับนี้ได้สร้างความโกรธแค้นและอับอายให้กับตระกูลเหยี่ยนอันมาก จนท่านปู่ที่เป็นเจ้าตระกูลถึงกับใช้ฝ่ามืดฟาดไปที่โต๊ะประชุมคลายโทสะจนมันแหลกเป็นผง เรื่องในครั้งนี้ยังแพร่กระจายไปเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็วจนคนทั่วเมืองต่างรับทราบทั้งสิ้น

แคว้นฉู่นั้นมีสำนักระดับสี่ทั้งหมด 3สำนัก ตั้งอยู่ในเมืองหลวง คอยปกครองดูแลสำนักระดับสามประจำเมืองทั้ง12เมืองในแคว้น

โดยส่วนใหญ่เจ้าเมืองนั้นจะถูกส่งมาจากทางเมืองหลวง เพื่อดูแลด้านภาษีและการปกครอง แต่ผู้ถืออำนาจในเมืองจริงๆจะเป็นเจ้าสำนักระดับสามซึ่งมีขั้นฝึกฝนอยู่ที่ประมาณปราณนภาช่วงต้นเท่านั้น ขอแค่สำนักระดับสี่ส่งผู้อาวุโสระดับปราณนภาขั้นปลายมาซักสองสามคนก็แทบจะกวาดล้างเมืองได้แล้ว ทำให้ตระกูลเหยี่ยนจึงได้แต่ก้มหน้ายอมรับความอับอายครั้งนี้เอาไว้

ตัวเหยี่ยนฮ่าวในตอนนั้นอายุเพียงสิบขวบเท่านั้น ต้องทนรับแรงกดดันจากคนในตระกูล รับความอับอายดูถูกจากคนในเมือง ในเวลานั้นเขาทำได้เพียงกัดฟันและอดทน แม้คับแค้นใจเพียงใดก็ไม่สามารถแสดงออกมาภายนอก เขาไม่อยากให้พ่อแม่ต้องวิตกกังวล

เพราะเหตุการณ์หลายๆอย่างที่เกิดขึ้นนั้นบ่มเพาะให้เหยี่ยนฮ่าวมีความอดทนหนักแน่น มีความคิดเติบโตเกินวัย ยิ่งได้รับการสั่งสอนด้วยความเข้มงวดจากบิดาตนเอง และยังได้รับความรักดูแลเอาใจใส่จากมารดา ทำให้เขายังรักษาสภาพจิตใจอันดีงามไว้ได้ ลูกผู้ชายขอเพียงทำอะไรไม่ละอายต่อฟ้าดิน ก็ไม่ต้องสนใจว่าผู้อืนจะมองเราเช่นไร

เหยี่ยนฮ่าวเก็บตัวฝึกฝนอย่างหนักกว่าเด็กคนอื่นในตระกูลสามเท่า ทางบิดามารดาก็สนับสนุนเขาเต็มที่ด้วยทรัพย์สินส่วนตัวของพวกท่านเอง เพราะด้วยพรสวรรค์ที่ต่ำต้อยและเรื่องการถอนหมั้นครั้งนั้นทางตระกูลจึงตัดทรัพยากรฝึกตนส่วนของเขาออก เป็นเหมือนผู้ที่ถูกลืมทุกคนต่างหลีกเลี่ยงที่จะเข้าหา ชีวิตเขาในตอนนั้นมีเพียงพ่อแม่และบ่าวรับใช้อีกไม่กี่คนเท่านั้น

โชคดีที่ท่านพ่อเขาถือเป็นยอดฝีมือระดับสูงอันดับต้นๆของตระกูล ส่วนท่านแม่เขาก็มีความรอบรู้ด้านการศึกษาระดับสูง ด้วยการสั่งสอนจากทั้งสองท่าน และความมุ่งมั่นของตัวเขาเองทำให้ตัวเขานั้นก้าวหน้าไปได้อย่างรวดเร็ว ไม่แพ้ผู้ที่มีพรสวรรค์สูงกว่า

เขาไม่เชื่อว่าชีวิตเขาจะจบลงที่ขอบเขตรวมปราณ เขาฝึกฝนอย่างหนักทุกๆวัน จนกระทั่งเมื่ออายุครบ15ปี เขาก็อาสาเป็นตัวแทนตระกูลเข้าร่วมกองทัพเพื่อพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง ลบล้างคำสบประมาทที่เคยได้รับ