บทที่ 119 ข้ามเขต (3)

ด้านบนสุดของหอสูง เหล่าผู้มีตำแหน่งสำคัญทั้งหลายต่างพากันดูการทดสอบผ่านแผ่นแสงที่ส่องสว่าง

มีแผ่นแสงแสดงภาพเหตุการณ์ปัจจุบันในสนามสอบเพียงแผ่นเดียวเท่านั้น หากแต่มีผู้เข้าสอบนับหมื่น ดังนั้นจึงแผ่นแสงจึงไม่ได้แสดงภาพของคนทุกคนขึ้น ส่วนมากแผ่นแสงจะเสาะหาการต่อสู้ที่น่าสนใจให้เหล่าผู้มีตำแหน่งสำคัญดูเสียมากกว่า

ที่ด้านข้างแผ่นแสงที่แสดงภาพการต่อสู้ทั้งหลายคือแผ่นแสงที่ใช้แสดงคะแนน

ตัวเลขบนแผ่นแสงแปรเปลี่ยนไปตลอดเวลา บ่อยครั้งที่ลำดับสลับสับเปลี่ยนไปมา เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลงสลับกันไป

แต่ไม่ว่าลำดับจะมีความเปลี่ยนแปลงไปมากเพียงไร ก็ยังมีลำดับของคนผู้หนึ่งที่ไร้ความเปลี่ยนแปลงใด

คนผู้นั้นกลับรั้งอยู่อันดับแรกโดยไม่อาจมีผู้ใดโค่นล้มได้!

ชื่อที่อยู่ลำดับสูงสุดคือจีหานเยี่ยน ชื่อของคนผู้นี้มีคำว่า “สกุณาเหมันต์”อยู่ในวงเล็บต่อจากชื่อ ที่ท้ายชื่อคือตัวเลขสะดุดตา นั่นคือเลข 75

คำในวงเล็บคือสายเลือดของคนผู้นั้น มีเพียงผู้ที่ได้รับสายเลือดสืบต่อมาเท่านั้นที่จะมีสัญลักษณ์นี้ต่ออยู่ท้ายชื่อ ส่วนตัวเลขท้ายชื่อคือจำนวนคะแนนที่คนผู้นั้นทำได้

ภายในเวลาเพียงครึ่งวัน จีหานเยี่ยนผู้นี้กลับสามารถทำคะแนนได้กว่าเจ็ดสิบคะแนน นับเป็นความเร็วที่น่ากลัวไม่น้อย การสอบเพิ่งจะเริ่มขึ้นไม่นาน ผู้เข้าสอบแต่ละคนเพิ่งจะได้คะแนนเพิ่มขึ้นคนละเพียงหนึ่งคะแนนเป็นส่วนมาก คะแนนเจ็ดสิบกว่าคะแนนเช่นนี้หมายความว่าจีหานเยี่ยน สามารถเอาชนะคนอย่างน้อยห้าสิบคนภายในเวลาเพียงครึ่งวันเท่านั้น

แม้นางจะใช้ลูกไฟจัดการไปทีละคน หากแต่คนส่วนมากไม่ได้มีพลังต้นกำเนิดกักเก็บไว้ในร่างมากมายเช่นนั้น

ลำดับถัดจากชื่อจีหานเยี่ยนคือคนกลุ่มใหญ่ที่พยายามต่อสู้กันไม่หยุดหย่อนเพื่อดันลำดับตัวเองขึ้น ผู้ที่มีชื่อติดอันดับต้น ๆ เกือบทั้งหมดเป็นผู้ที่มีสัญลักษณ์สายเลือดปรากฏอยู่ท้ายชื่อทั้งสิ้น

บางครั้งก็จะมีชื่อที่ไร้สายเลือดปรากฏขึ้นมาเช่นกัน หากแต่ไม่ทันไรก็หายไปอีกครั้ง

ไม่ว่าจะเป็นซูเฉิน ลี่ชิงอวิ๋น ไป๋หลี หรือจะเป็นศิษย์ตระกูลคนอื่น ๆ ชื่อของพวกเขาไม่เคยปรากฏขึ้นติดอันดับหนึ่งในร้อยเลยสักครั้ง

“ดูท่าปีนี้ก็จะเป็นเช่นเดิม มีเพียงศิษย์จากตระกูลสูง ๆ ที่ครองลำดับต้น ๆ ในการแข่งขันเข้าสถาบันมังกรซ่อนเร้น มันช่างน่าเบื่อเสียจริง” สมาชิกจากตระกูลสูงส่งผู้หนึ่งหัวเราะออกมาขณะนั่งอยู่ในหอสูง

“ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกนี่? หากสายเลือดจากตระกูลสูงไม่มีความสามารถเหนือกว่าเหล่าสามัญชนคนธรรมดาที่ไร้สายเลือด เช่นนั้นจะนับเป็นตระกูลสูงได้อย่างไร?” ชายผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ด้านข้างเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่แปลกใจ

“เหล่าฉีพูดได้ถูกต้อง เช่นนี้น่าเบื่อนัก หากมีทิวาทมิฬเกิดขึ้นอีก เรื่องคงจะน่าสนใจกว่านี้” คนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น

เมื่อได้ยินคำว่า “ทิวาทมิฬ” หลาย ๆ คนก็เริ่มกระซิบกระซาบกับคนรอบข้างตัว

มีคนผู้หนึ่งเอ่ยขึ้น น้ำเสียงฟังดูไม่พอใจเท่าไหร่ “ข้าว่าคนอย่างหลงพั่วจวินมีเพียงคนเดียวก็นับว่ามากไปแล้ว แต่ท่านกลับอยากให้เรื่องเช่นนั้นเกิดขึ้นอีก ท่านมีสาเหตุใดที่จำเป็นต้องเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมาให้พวกข้าต้องเสียหน้าด้วย?”

“เอาน่าเหล่าเหลียง ท่านก็รู้ว่าเหล่าฉีเพียงพูดเล่นเท่านั้น เหตุใดจึงต้องเคร่งเครียดเช่นนั้นด้วยเล่า? คนอย่างหลงพั่วจวินอีกพันปีก็คงไม่มีอีก จะมีอีกคนปรากฏตัวขึ้นได้อย่างไร” คนอีกคนหนึ่งกล่าวขึ้น พยายามคลี่คลายสถานการณ์

“ถูกต้อง ๆ มาคุยเรื่องอื่นกันดีกว่า สิบอันดับในปีนี้ พวกเรามี สกุณาเหมันต์จีหานเยี่ยน อสูรโลหิตจงติ่ง ผีเสื้อลวงจินหลิงเอ้อร์ และคันศรไม้จางเซิ่งอัน สี่คนนี้ไร้ข้อกังขาเรื่องความแข็งแกร่ง หากแต่ข้าสงสัยว่าอีกหกอันดับจะเป็นผู้ใดได้ไป ตอนนี้ยังไม่อาจคาดเดาได้ชัดเจนนัก”

“วานรเสน่หาเวิ่นหรูสุ่ยมากจากตระกูลปรมาจารย์ภาพมายา ไม่แน่อาจติดอันดับก็เป็นได้”

“ข้ากลับไม่เห็นเป็นเช่นนั้น แม้สายเลือดประเภทภาพมายาจะทรงพลังนัก แต่ความสามารถกลับไม่เป็นประโยชน์ต่อการต่อสู้เท่าไหร่ ทั้งยังต้องใช้พลังวิญญาณเพียงอย่างเดียว อัตราการฟื้นฟูของพลังวิญญาณนั้นต่ำกว่าพลังต้นกำเนิดมาก นางคงมีพลังวิญญาณไม่มากพอจนจบการสอบเป็นแน่ แม้ตอนนี้เวิ่นหรูสุ่ยจะยังรั้งอันดับต้น แต่เมื่อเวลาผ่านไปลำดับนางจะลดลง ข้ากลับคิดว่าจะเป็นกวนซานอิงมากกว่า”

“ข้าว่าลืมกวนซานอิงไปได้เลย คนผู้นี้เอาแต่พึ่งอิงเสียงอี้จนมากเกินไป แต่แท้จริงแล้วมีพละกำลังมีจำกัด มันอาจพอลักไก่ลูบสุนัข ลื่นไหลไปกับเหล่าสตรีได้ (1) หากแต่ไม่อาจสามารถต้านเหล่าบุรุษผู้แข็งแกร่งได้แน่นอน ข้าชอบดาบระมาด(2)เจิ้นขวงมากกว่า ถือหอกท่าทางโอ่อ่า ดูโดดเด่นไม่น้อย”

“เขามีพละกำลังแข็งแกร่ง แต่กลับไม่มีสมองเท่าไหร่”

“ข้าว่าตะขาบพิษข่งเชิน พิษของเขาร้ายแรงนัก”

“จิตวิญญาณอัสนีบาตไป๋โอว……”

“มังกรแล้งเจียงหยาง……”

“กระเรียนอวบ……”

หลากหลายชื่อถูกเอ่ยขึ้นในกลุ่มคน ทั้งพวกเขายังแสดงความคิดเห็นต่อการประลองเข้าสถาบันมังกรซ่อนเร้นในตอนนี้อีกมากมาย

————————————

“ฟิ้ว!” ซูเฉินถอนหายใจยาวออกมา

คู่ต่อสู้ที่เขากำลังประจัญหน้าอยู่ในตอนนี้ตึงมือพอตัว ซูเฉินต้องใช้ความพยายามค่อนข้างมากเพื่อเอาชนะเขา

หากแต่นี่ยังไม่ใช่ปมสำคัญ

ปมสำคัญคือยิ่งเด็กหนุ่มต่อสู้มากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งต้องใช้พลังต้นกำเนิดมากขึ้นเท่านั้น ในตอนนี้เขาเพิ่งเดินทางผ่านเขตมาเพียงสองเขต แต่กลับรู้สึกเหนื่อยล้าแล้ว ทั้ง ๆ ที่ยังต้องเดินทางผ่านอีกตั้งห้าเขต !

เมื่อคิดถึงจุดนั้นซูเฉินก็รู้สึกปวดหัวยิ่งนัก

ภารกิจนี้ของเขาหนักหนาสาหัสกว่าที่เขาคาดคิดไว้มากนัก

ตอนที่อีกฝ่ายกำลังสับสนมึนงง ซูเฉินก็ชิงคะแนนเขามา จากนั้นลากร่างอีกฝ่ายไปซ่อนไว้ในพงหญ้าใกล้ ๆ จะได้ไม่ถูกคนเดินผ่านมาเอาเปรียบ ชิงคะแนนไปได้

เมื่อจัดการเรื่องจบแล้ว ซูเฉินหันกลับไปเตรียมตัวออกเดินทางต่อ

เดินไปยังไม่เท่าไหร่กลับรู้กว่ามีบางอย่างผิดปกติ