บทที่ 15 ประวัติศาสตร์

บทที่ 15 ประวัติศาสตร์

เมื่อยามสวรรค์และโลกถือกำเนิด ผืนแผ่นดินนั้นยังคงเต็มไปด้วยความรกร้างว่างเปล่า

จนกระทั่งวันหนึ่ง ณ ใจกลางที่รกร้างว่างเปล่าได้เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ แรงระเบิดได้ทำให้พลังงานอันน่าอัศจรรย์ปะทุออกมา

พลังงานชนิดนี้ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างมากมาย พลิกคว่ำสวรรค์และปฐพี ในขณะเดียวกันมันก็สร้างชีวิตใหม่ขึ้นมานับไม่ถ้วน

สิ่งมีชีวิตกลุ่มแรกได้รับพลังงานไปมากที่สุด ร่างกายของพวกมันสูงใหญ่เท่าภูเขา ความแข็งแกร่งของพวกมันนั้นมากเสียจนไม่อาจประเมินได้

กลุ่มสิ่งมีชีวิตเหล่านี้เรียกว่า ‘เผ่าพันธุ์ต้นกำเนิด’

ถัดจากเผ่าพันธุ์ต้นกำเนิด เทพอสูรสายพันธุ์ใหม่ ๆ ก็ได้ถือกำเนิดขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าพวกมันจะแข็งแกร่งแต่ก็ไม่สามารถเทียบกับเผ่าพันธุ์ต้นกำเนิดที่เกิดขึ้นในช่วงแรกเริ่มของโลกได้

เทพอสูรเหล่านั้นก็ถูกขนานนามว่า ‘เทพอสูรบรรพกาล’

หลังจากยุคของเผ่าพันธุ์ต้นกำเนิด เทพอสูรบรรพกาลก็ได้เข้ายึดทวีปและกลายเป็นผู้ปกครองโลกต้นกำเนิด

เทพอสูรบรรพกาลเป็นผู้ปกครองมานานเกือบ 200,000 ปี ชนรุ่นหลังขนานนามช่วงเวลานั้นว่า ‘ยุคแห่งการเริ่มต้น’

และหลังจากยุคแห่งการเริ่มต้น ก็เป็นยุคที่เผ่าพันธุ์จำนวนมหาศาลผุดขึ้นมา

ในเวลานั้นระดับพลังงานของสวรรค์และปฐพีได้ค่อย ๆ ลดลง เทพอสูรบรรพกาลไม่สามารถปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงนี้และเริ่มเข้าสู่สภาวะจำศีล พวกมันหลับใหลเพื่อลดการใช้พลังต้นกำเนิดและรักษาชีวิตเอาไว้

แต่ลูกหลานของพวกมันก็ยังคงออกท่องไปทั่วดินแดน

ร่างกายของพวกมันยังคงมีขนาดใหญ่โต พวกมันยังคงมีความสามารถในการควบคุมพลังต้นกำเนิดดังเดิม ทว่าก็ยังคงด้อยกว่ารุ่นก่อน ๆ เช่นกัน

ลูกหลานของเทพอสูรบรรพกาลถูกเรียกว่า ‘อสูรดึกดำบรรพ์’

ในเวลาเดียวกัน เนื่องจากการกระจายตัวของพลังงานในโลกต้นกำเนิด เผ่าพันธุ์อัจฉริยะจำนวนมากก็ได้ปรากฏออกมา เผ่าพันธุ์เหล่านี้มีทั้งไหวพริบที่เป็นเอกลักษณ์และความคิดสร้างสรรค์

หนึ่งในเผ่าพันธุ์อัจฉริยะเหล่านี้คือเผ่าพันธุ์มนุษย์

ในช่วงช่วงเวลานั้นเผ่าพันธุ์อัจฉริยะยังค่อนข้างอ่อนแอ การพัฒนาด้านปัญญาและความคิดนั้นช้ากว่าเมื่อเทียบกับความแข็งแกร่งทางร่างกาย แต่พวกมันก็ยังสามารถอยู่รอดได้

เผ่าพันธุ์มนุษย์ที่เปราะบางตกอยู่ภายใต้การปกครองของอสูรดึกดำบรรพ์ และได้กลายเป็นอาหารของพวกมัน

ช่วงเวลาที่ว่ากินเวลานานนับ 100,000 ปีและถูกเรียกว่า ‘ยุคแห่งความสูญเปล่า’

หลังจากยุคความสูญเปล่าจบลง ก็มาถึง ‘ยุคแห่งความโกลาหล’

ยุคแห่งความโกลาหล เป็นยุคที่อัจฉริยะจากเผ่าพันธุ์ต่าง ๆ ได้ถือกำเนิดขึ้นมากมาย

สิ่งมีชีวิตทุกรูปแบบชีวิตที่สามารถใช้พลังต้นกำเนิดได้ถูกจัดรวมกลุ่มเข้าด้วยกันและถูกเรียกว่า ‘ชีวิตต้นกำเนิด’ ตามชื่อของ เผ่าพันธุ์ต้นกำเนิด

เผ่าพันธุ์ที่ถูกกดขี่โดยเทพอสูรบรรพกาล ไม่มีหนทางที่จะเพิ่มความแข็งแกร่งของตัวเองได้เลย ดังนั้นพวกมันจึงไล่ตามเส้นทางแห่งความรู้และพัฒนาปัญญาของพวกมันแทน

ที่สำคัญที่สุดของการก้าวกระโดดทางภูมิปัญญาและนวัตกรรม คือความสามารถในการสร้างและประดิษฐ์สิ่งที่พวกมันต้องการ

เหล่ารูปแบบชีวิตที่มีการวิวัฒนาการด้านปัญญาจึงถูกเรียกว่า ‘ประเภทปัญญา’ หรือ ‘ประเภททาส’ เพราะส่วนใหญ่เผ่าพันธุ์ของประเภทปัญญามาจากต้นกำเนิดที่ต่ำต้อย

เมื่อความฉลาดและสติปัญญาของพวกมันเพิ่มขึ้น เผ่าพันธุ์อัจฉริยะที่ถูกกดขี่ก็ต่างพยายามอย่างเต็มที่เพื่อต่อต้านและทำลายชะตากรรมนี้ แต่ในช่วงเวลานั้นมันไม่ใช่ความพยายามของพวกมันที่ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลง ทว่าเป็นเพราะสวรรค์และปฐพีที่เปลี่ยนไป ทำให้พวกมันมีโอกาสที่ยิ่งใหญ่ในการเป็นอิสรภาพ

เมื่อเวลาผ่านไป พลังงานแห่งสวรรค์และปฐพีก็เริ่มจางหาย แปรเปลี่ยนจากมหาสมุทรที่เต็มไปด้วยลมพายุที่ทรงพลัง เหลือเพียงแอ่งน้ำเล็ก ๆ กับสายลมบางเบา

เป็นผลให้ความแข็งแกร่งของอสูรดึกดำบรรพ์ถดถอยลง

พวกมันยังคงสามารถควบคุมพลังแห่งสวรรค์และปฐพีได้ แต่ทว่ามันไม่ได้ง่ายดายเช่นเดิมอีกต่อไป ความแข็งแรงของพวกมันเริ่มอ่อนแอลง ลูกหลานของพวกมันก็มีขนาดเล็กลงเรื่อย ๆ

พวกมันกลายเป็นที่รู้จักในฐานะ ‘อสูรกาย’

พวกมันยังคงเป็นผู้ปกครองสวรรค์และปฐพี แต่พวกมันก็ไม่สามารถใช้พลังต้นกำเนิดที่คุ้นเคยได้เฉกเช่นเดิมอีกต่อไป

เผ่าจิตวิญญาณทมิฬเป็นพวกแรกที่เริ่มการต่อต้าน

เผ่าจิตวิญญาณทมิฬ เป็นเผ่าพันธุ์อัจฉริยะกลุ่มแรกที่เข้าใจและสามารถควบคุมพลังต้นกำเนิด พวกมันเกิดมาพร้อมความสามารถในการรับรู้ถึงพลังต้นกำเนิด เรียกได้ว่าครึ่งหนึ่งของพวกมันเป็นพวกชีวิตต้นกำเนิด ทว่าก็ยังขาดร่างกายที่จะใช้รองรับและควบคุมพลังต้นกำเนิดโดยตรง แต่การลดลงของพลังงานทำให้พวกมันสามารถควบคุมพลังได้ ด้วยความสามารถใหม่นี้ พวกมันได้เปิดฉากเริ่มทำสงครามตอบโต้เพื่ออิสรภาพ

เหตุการณ์นี้กลายเป็นที่รู้จักกันในฐานะช่วงเวลาที่รุ่งโรจน์ของจิตวิญญาณทมิฬ พวกมันสามารถชนะอสูรกายได้จำนวนมาก และในยุคแห่งความโกลาหลปี 4600 พวกมันได้ก่อตั้งอาณาจักรในพื้นที่ทางตอนใต้สุดของโลก และถูกบันทึกไว้ในพงศาวดารในชื่อ ‘อาณาจักรต้นกำเนิดวิญญาณ’

น่าเสียดายที่อาณาจักรต้นกำเนิดวิญญาณคงอยู่ได้เพียง 2,000 ปีก่อนที่จะล่มสลายลง