บทที่ 30 กำจัด

บทที่ 30 กำจัด

เมื่อถังเจิ้นมาถึงเพราะได้รับข้อความ ชายชราก็เห็นเพียงซูเฉินกำลังนั่งจิบชาอย่างสงบเยือกเย็นอยู่ ทว่าไม่เห็นเหลาอวี้และจ้าวซื่อ

“พวกเขาอยู่ไหน?”

“ถูกขังอยู่ในห้องด้านหลัง” ซูเฉินตอบ รินชาให้ถังเจิ้นหนึ่งถ้วย

ในเมื่อทั้งคู่เป็นเพียงคนธรรมดา ซูเฉินจึงจัดการได้ไม่ยาก

ถังเจิ้นรับชามาก่อนนั่งลง “เหลาอวี้มีปัญหางั้นหรือ?”

ข้อความที่ซูเฉินให้คนงานนำไปส่งให้ถังเจิ้นไม่ได้กล่าวเช่นนั้นอย่างชัดเจน เพียงกล่าวว่าผู้จัดการร้านเหลาพาคนที่อยากขายของมา คนผู้นั้นขอราคาสองพันตำลึงทองคำบริสุทธิ์ แล้วคนผู้นั้นยังต้องการเงินด่วน ซูเฉินจึงต้องการให้หัวหน้าผู้จัดการร้านกลับมาช่วยประเมินสินค้า

ทว่าถังเจิ้นนั้นมีประสบการณ์มากถึงเพียงไหน? เมื่อได้รับข้อความก็รู้ในทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาจึงรีบเดินทางกลับมา เกรงว่าซูเฉินจะซื้อขายไปจริง ๆ

เมื่อได้ยินว่าซูเฉินขังทั้งคู่อยู่ในห้องด้านหลัง ข้อสงสัยในใจก็ได้รับการยืนยัน เขาจึงถามไปตามตรงว่าเหลาอวี้มีปัญหาหรือ

ซูเฉินพยักหน้า “ลูกชายเขาพนันเงินแปดร้อยตำลึงทองกับคนไว้ วันนี้เพิ่งถูกจับ บอกว่าหากไม่ได้รับเงินภายในวันนี้จะตัดแขนตัดขาทิ้งเสีย กลยุทธ์เก่าแต่ได้ผลชะงัดนัก”

“ไอ้หยา! เหลาอวี้นี่เซ่อเกินไปจริง ๆ!” ถังเจิ้นตบอกตนเอง กระทืบเท้าลงพื้นด้วยความเศร้าสงสารเหลาอวี้

หลังจากรู้สึกเจ็บปวดอยู่ชั่วครู่ เขาก็เอ่ยถามซูเฉิน “เช่นนั้นได้ข้อมูลอันใดจากคนขายบ้างหรือไม่?”

ซูเฉินส่ายหัว “ครั้งนี้อีกฝ่ายรู้มาก หาคนกลางที่ไม่มีความสัมพันธ์กับใครมาลงมือ จ้าวซื่อไม่รู้ว่าคนบงการคือใคร ทว่าไม่ต้องเป็นกังวล หากมีเรื่องอันใด แค่ท่านกับข้ารู้ว่าใครเป็นคนลงมือก็เพียงพอ”

“รู้แล้วจะได้อะไร? หากไม่มีหลักฐานก็เอาผิดนางไม่ได้” ถังเจิ้นถอนหายใจ

“ครั้งที่แล้วมีหลักฐาน ทว่าสุดท้ายเราก็ปล่อยไปไม่ใช่หรือ?” ซูเฉินตอบอย่างไม่ใส่ใจ “นางเป็นสตรีของท่านพ่อ ส่วนท่านพ่อก็รักหน้ายิ่งกว่าสิ่งใด หากเราทำให้เป็นเรื่องใหญ่ต้องกระทบกับท่านพ่อแน่ ท่านพ่อจะไม่ลงโทษนางเพราะเรื่องนี้ หากแต่จะยิ่งเกลียดข้ามากขึ้นไปอีก…… ถึงตอนนี้เขาจะไม่ได้ชอบข้ามากนักก็เถอะ”

ถังเจิ้นถอนหายใจอย่างหมดหนทาง

“ทว่าความอดทนข้ามีจำกัด” ซูเฉินว่าต่อ “ข้าปล่อยนางไปครั้งที่แล้วเพราะนางไม่ได้หมายเอาชีวิตข้า เพียงต้องการทรัพย์เท่านั้น ทว่าตอนนี้นางจงใจเอาชีวิตข้า ข้าก็จะไม่เมตตานางอีกต่อไป”

“เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ถังเจิ้นไม่เข้าใจ

ซูเฉินชูขวดยาในมือขึ้น “ยาขวดนี้ ด้านในมียาเม็ดขับไล่สัตว์อสูรที่หยานหวู่ชวงต้องการให้จ้าวซื่อนำมาขายให้ข้า แน่นอนว่ายาไม่ใช่ของจริง ท่านลองเดาดู ท่านคิดว่าเป็นสิ่งใด?”

“เป็นสิ่งใด?” ถังเจิ้นถาม

“ยาล่อสัตว์อสูร”

เฮือก!

ถังเจิ้นแทบสำลักอากาศเย็นเยียบภายในห้อง

นางสลับยาเม็ดขับไล่สัตว์อสูรกับยาล่อสัตว์อสูรเช่นนี้หมายความว่านางจงใจฆ่าซูเฉิน!

ถังเจิ้นโกรธเกรี้ยวขึ้นมา ทุบกำมือลงบนโต๊ะ “นางแพศยาผู้นี้รนหาที่ตายเสียแล้ว!”

“นางได้ตายแน่ ทว่าตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม” ซูเฉินกล่าว “การตามหาว่าใครเป็นคนกลางนั้นเร่งด่วนกว่า หลังจากข้ากลับมาพร้อมหลักฐาน ข้าจะคิดบัญชีกับสตรีแพศยานางนี้ แล้วก็จะได้เห็นท่าทีของเขา……”

เขาไม่พูดให้จบประโยค ทว่าถังเจิ้นสามารถเดาคำพูดเหล่านั้นได้

ชายได้แต่แอบถอนหายใจ เขาได้แต่หวังว่าซูฉางอันจะไม่ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า