บทที่ 42 ฉีกหน้า

บทที่ 42 ฉีกหน้า

เมื่อได้ยินคำเหล่านั้น การแสดงออกของซูเฉิงอันและ ซูเค่อจี่พลันเปลี่ยนไป

ขณะที่ซูเฉิงอันกำลังจะขยับ ซูเฉินก็คว้าคอของเด็กแล้วชูขึ้นไปในอากาศในทันที “ใครกล้าขยับ ข้าจะฆ่ามัน”

ทุกคนต่างหยุดเคลื่อนไหวลงในเวลาเดียวกัน

“ลูกของข้า!” หยานหวู่ชวงเริ่มตะโกนร้องไห้อย่างบ้าคลั่ง

นางต้องการที่ชิงตัวเขาคืนมา ทว่ามืออีกข้างของซูเฉินได้คว้าคอของหยานหวู่ชวงเอาไว้ จากนั้นก็กล่าวขึ้นว่า “เจ้าควรจะห่วงเรื่องของตัวเองก่อน”

เท้าข้างหนึ่งของซูเฉินวาดออกไปเตะฟาดเข้าที่เข่าของ หยานหวู่ชวง ส่งผลให้นางทิ้งตัวลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้น

“ซูเฉิน!” ซูเฉิงอันตะโกนด้วยความโกรธ “เจ้าลูกอกตัญญู เจ้าพยายามจะทำอะไร!? เหตุใดถึงยังคิดจะไม่ปล่อยน้องชายกับป้าของเจ้าลงอีก!?”

“ข้ากำลังพยายามจะทำอะไร?” ซูเฉินหัวเราะ “แน่นอนว่าข้าก็กำลังสะสางเรื่องของข้ากับท่านป้าสี่ยังไงล่ะขอรับ”

ซูเฉิงอันกล่าวว่า “ข้าเข้าใจหากจะเจ้าโกรธที่เราจัดงานเลี้ยงวันเกิดของมัน ก่อนที่จะยืนยันความปลอดภัยของเจ้าได้ แต่……”

“มันไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับงานฉลองวันเกิด” ซูเฉินขัดจังหวะ

“อะไรนะ?” ซูเฉิงอันสับสน “ถ้าอย่างนั้นเพราะเหตุใด?”

“หากท่านอยากจะรู้ เช่นนั้นก็ถามนางสิว่านางได้ทำอะไรลงไป” ซูเฉินพยักพเยิดหน้าของเขาไปหาหยานหวู่ชวง

หัวใจของหยานหวู่ชวงเต้นถี่ขึ้นอย่างรวดเร็ว “ข้าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น …… ”

ผลัก!

ซูเฉินเหวี่ยงหยานหวู่ชวงลงลงบนพื้นอย่างไร้ปรานี จากนั้นซูเฉินก็ก้าวเข้ามาและกดเท้าของเขาลงบนใบหน้าอันมีเสน่ห์ที่ผู้คนนับไม่ถ้วนได้แต่อิจฉาของหยานหวู่ชวงเอาไว้

เมื่อได้เห็นใบหน้าที่มีเสน่ห์สวยงามถูกเหยียบย่ำอยู่ภายใต้เท้าของซูเฉิน มันก็ทำให้หัวใจทุกคนรู้สึกเจ็บปวด

ซูเฉินกล่าวว่า “นางพยายามที่จะทำร้ายข้าถึงสองครั้งสองครา ในครั้งที่ 2 นางจงใจส่งคนมาหลอกขายยาล่อสัตว์อสูรให้ข้าในฐานะยาขับไล่สัตว์อสูร เจ้ากล้าที่จะพูดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเจ้าหรือไม่?”

หยานหวู่ชวงชะงักค้างไปทันที

บทสนทนามากมายของผู้คนโดยรอบดังขึ้นมาแทบจะพร้อมเพรียงกัน

ไม่มีใครเป็นคนโง่

ขายยาล่อสัตว์อสูรในฐานะยาขับไล่สัตว์อสูร ร่วมกับการที่ซูเฉินกลับมาจากเทือกเขาสีเลือดช้ากว่ากำหนด ทุกคนรู้ว่ามันหมายถึงอะไร

แม้แต่ซูเฉินอันก็ยังเบิกตากว้างและมองไปที่ หยานหวู่ชวง “หวู่ชวง เจ้าทำเช่นนั้นหรือ?”

หยานหวู่ชวงรู้ว่าสถานการณ์ดังกล่าวเกินกว่านางจะควบคุมได้ไปแล้ว นางจึงเริ่มตะโกนโวยวายเสียงดัง “ข้าถูกใส่ร้ายสามี! เรื่องนี้ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับข้า ข้าไม่รู้แม้แต่น้อยว่าขายยาล่อสัตว์อสูรและยาขับไล่สัตว์อสูรคืออะไรแม้แต่น้อย ในฐานะผู้หญิงที่เป็นแม่บ้านแม่เรือนข้าจะไปเข้าใจสิ่งเหล่านี้ได้อย่างไรกัน?”

“เจ้ายังกล้าที่จะพูดโกหกอีกหรือ?” ซูเฉินตะคอกอย่างเย็นชา “เจ้าเรียนรู้บทเรียนจากครั้งก่อนได้ดีเยี่ยมจริง ๆ เลือกที่จะหาคนกลางมาดูแลเรื่องนี้แทนแล้วซ่อนตัวตนของเจ้าไว้ แต่เจ้าคิดจริง ๆ หรือว่าข้าจะหามันไม่เจอ? คนกลางนั่นใช่ผีเฒ่าลี่หรือไม่?”

เมื่อได้ยินถ้อยคำนี้ การป้องกันทางจิตใจของ หยานหวู่ชวงก็พังทลายลงเกือบหมดในทันที

ผีเฒ่าลี่ถูกพบโดยลูกน้องคนหนึ่งของหยานหวู่ชวง นอกจากนี้ตัวตนของมันถูกเก็บเป็นความลับอย่างสมบูรณ์ นางจึงไม่ได้คาดคิดเลยว่าซูเฉินจะพบมันเข้า

อย่างไรก็ตาม หยานหวู่ชวงก็ยังคงยืนกรานอย่างดื้อรั้น “ข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร”

“เจ้ายังคงจะดื้อรั้นปฏิเสธให้ได้ใช่หรือไม่? งั้นข้าจะบอกความจริงกับเจ้า ข้าจับตัวผีเฒ่าลี่ไว้ได้แล้ว และมันก็สารภาพกับข้าเรียบร้อยแล้วด้วย ว่าเป็นคนของเจ้าที่มอบของให้กับมัน แล้วสั่งให้มันขายเอามาขายแก่ศาลาหยกพิสุทธิ์และทำร้ายข้า”

“แม้ว่ามันจะอ้างว่าเป็นหนึ่งในคนของข้า แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่ามันเป็นข้าที่สั่งให้มันทำเสียหน่อย” หยานหวู่ชวงคว้าโอกาสเอาไว้และตะโกนออกไป “คนใช้ของข้าอาจพยายามจะใส่ร้ายข้าก็เป็นได้ แล้วเจ้าจะมากล่าวหาว่ามันเป็นฝีมือของข้าได้เยี่ยงไรกัน!?”

“หากไม่ใช่คำสั่งของเจ้า เช่นนั้นใครมันจะกล้าเอาของล้ำค่าออกมาหลอกโกงขายกัน?”

“ของล้ำค่าเจ้าหมายถึงสิ่งใดกัน? ทั้ง 3 อย่างนั่นก็มีแต่เพียงของปลอม … “

คำพูดของหยานหวู่ชวงหยุดชะงักลงในทันที ใบหน้าของนางกลายเป็นซีดเผือด

“พูดต่อไปสิ เหตุใดเจ้าจึงไม่พูดต่อให้จบเสียเล่า?” ซูเฉินหัวเราะเยาะนางอย่างประชดประชัน “ข้าอยากจะรู้จริง ๆ ว่าท่านป้าสี่รู้ได้อย่างไรกันว่ามีของอยู่ทั้งหมด 3 ชิ้น? ก่อนหน้านี้ข้าจำได้ว่าข้ากล่าวถึงไว้เพียงแค่ ‘ยาล่อสัตว์อสูรที่ขายให้ข้าในฐานะยาขับไล่สัตว์อสูร’ เท่านั้นเองนะขอรับ”

ร่างของหยานหวู่ชวงสั่นเทาและไม่อาจพูดสิ่งใดออกมาได้

ในที่สุดผู้คนรอบ ๆ ก็เข้าใจได้อย่างชัดเจนแล้ว พวกเขาต่างก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน

เมื่อถังหงรุ่ยได้ฟังเรื่องทั้งหมด นางก็สั่นไปด้วยความโกรธ “ผู้หญิงสารเลว! เจ้าสมควรตาย!”

ถังหงรุ่ยพุ่งเข้าไปหาหยานหวู่ชวงอย่างรวดเร็ว นางตั้งใจจะฉีกหน้าอีกฝ่ายให้เป็นชิ้น ๆ

ทว่านางกลับถูกซูเฉินขวางเอาไว้

“เฉินเอ่อร์? เหตุใดลูกถึงได้ขวางแม่เอาไว้กัน?” ถังหงรุ่ยไม่เข้าใจ

“ข้าคิดว่ามันจะเป็นการดีกว่าหากให้ท่านพ่อเป็นผู้จัดการเรื่องนี้”

ปล่อยให้ซูเฉิงอันจัดการ นั่นไม่เท่ากับเป็นการปล่อย หยานหวู่ชวงไปหรอกหรือ? ถังหงรุ่ยอยากจะร้องไห้ แต่เมื่อได้เห็นการแสดงออกที่แน่วแน่ของซูเฉิน ถังหงรุ่ยก็ไม่อยากคัดค้านคำแนะนำของลูกชายนาง หญิงสาวจึงทำได้เพียงแค่พยักหน้า แล้วจ้องเขม็งไปทางซูเฉิงอัน