บทที่ 59 การขุดแร่

หลังจากเสร็จสิ้นการเจรจากับเฮยโฉ่ว ทั้งสองก็บรรลุข้อตกลงและลงเอยด้วยการเป็นพันธมิตรกัน ทำให้ไม่มีปัญหาอะไรเพิ่มมาอีกต่อไป

18 วันต่อมา ซูเฉินได้โอนร้านให้เฮยโฉ่วและออกไปตามสัญญา จากนี้ไปธุรกิจในร้านไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกแล้ว ก่อนออกเดินทาง ซูเฉินได้ขึ้นราคารับซื้อแร่ดาราเงินเล็กน้อย และทำการแลกเปลี่ยนหินพลังต้นกำเนิดส่วนใหญ่ของตนเป็นแร่ดาราเงิน สิ่งนี้ทำให้เฮยโฉ่วไม่พอใจเล็กน้อย ท้ายที่สุดสิ่งนี้มันก็ยังส่งผลกระทบต่อธุรกิจในอนาคตของร้านอยู่ไม่มากก็น้อย

ซูเฉินไม่ต้องการล้ำเส้นอีกฝ่ายไปไกลเกินไป ดังนั้นเขาจึงมอบแหวนเก็บของของจางหยวนเหลียวให้แก่เฮยโฉ่วไป ซึ่งอีกฝ่ายก็รับมันไปด้วยความเต็มใจ ด้วยเพราะกำลังขาดแหวนสำหรับเก็บสินค้า ดังนั้นของขวัญของซูเฉินจึงมีประโยชน์มากทีเดียว

ในวันที่ซูเฉินวางมือจากกิจการ หลี่ชู่ถามซูเฉินว่า “นายท่าน ต่อจากนี้ท่านวางแผนจะไปที่ใดต่อกัน?”

ซูเฉินตอบว่า “ข้าจะอยู่ในเทือกเขาสีเลือดอีกประมาณ 15 วัน เพราะข้าบรรลุเป้าหมายเดิมเรียบร้อยแล้ว ข้าคงจะอยู่เฉย ๆ ไม่ก็ไปที่เหมืองและทดสอบโชคของข้าสักหน่อย”

หลี่ชู่กล่าวว่า “นายท่าน หลี่ชู่ต้องการติดตามท่านไป”

“โอ้?” ซูเฉินมองไปที่อีกฝ่าย “เจ้าต้องการติดตามข้าอย่างเป็นทางการงั้นหรือ?”

หลี่ชู่พยักหน้ายืนยัน

“แล้วคนอื่นในครอบครัวเจ้าล่ะ?”

ใบหน้าของหลี่ชู่เผยให้เห็นร่องรอยแห่งความเศร้า “ผู้น้อยไม่มีครอบครัวเหลืออยู่อีกแล้ว หากมีข้าคงจะไม่ทิ้งทุกอย่างเพื่อมาเสี่ยงโชคในสถานที่อันตรายเช่นหุบเขามรกตแห่งนี้หรอกขอรับ”

“เป็นเช่นนั้น …. ” ซูเฉินครุ่นคิดไปครู่หนึ่ง

หลังจากที่รู้จักอีกฝ่ายมา 2 เดือน ซูเฉินก็เริ่มเข้าใจหลี่ชู่มากขึ้น และรู้ว่าคนผู้นี้ไม่เพียงแต่จะรู้วิธีอ่านเขียน เขายังมีความเฉลียวฉลาด สมองของคนผู้นี้เต็มไปด้วยความเฉียบแหลมอย่างมาก หลี่ชู่มีความคิดเป็นของตัวเองมากมาย อย่างไรก็ตามการจะพึ่งพาอีกฝ่ายมากเกินไปก็คงเป็นไปไม่ได้ แต่ซูเฉินก็เข้าใจว่าผู้ที่มีความสามารถก็ย่อมจะมีความคิดและความทะเยอทะยาน ทว่าตราบใดที่พวกเขาควบคุมได้ดีก็ไม่เป็นปัญหาอะไร

ในตอนนี้ผู้ใต้บังคับบัญชาที่แท้จริงของซูเฉินมีเพียง หมิงชูกับโจวหงเท่านั้น ถึงแม้ทั้ง 2 จะภักดีอย่างยิ่ง แต่ความสามารถของพวกเขาก็ถือว่าธรรมดา

บางครั้งความภักดีไม่ได้เป็นเพียงตัวเลือกเดียวในการใช้คน สำหรับคนที่มีความทะเยอทะยานแล้ว ยังคงมีอะไรอีกหลายอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าความภักดี นั่นเป็นเพราะสำหรับปรมาจารย์ที่มีความสามารถ พวกเขาย่อมเชื่อมั่นในตนเอง ไม่ว่าลูกน้องของพวกเขาจะมีความคิดหรือวิธีการมากเพียงใด พวกเขาก็จะไม่มีทางรอดพ้นจากการควบคุมดูแลของเจ้านายของพวกเขาได้

ดังนั้นเหล่าผู้แข็งแกร่งจึงไม่ได้กลัวผู้ใต้บังคับบัญชาที่มีพรสวรรค์ กลับกันพวกเขากลัวลูกน้องไม่มีความสามารถมากกว่า

ซูเฉินเป็นคนประเภทนั้น

ซูเฉินสามารถใช้ประโยชน์จากหลี่ชู่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ และเนื่องจากอีกฝ่ายเต็มใจที่จะติดตาม เขาจึงเต็มใจที่จะรับอีกฝ่ายไว้

ทว่านั่นก็หมายความว่าซูเฉินจะต้องพาหลี่ชู่กลับไปที่ตระกูลซูพร้อมกันกับเขา และจุดที่จะกลายเป็นความเสี่ยงคือ หลี่ชู่จะได้รับรู้ว่าเขาคือซูเฉินและเป็นซูเฉินผู้ที่ไม่ได้ตาบอดอีกต่อไป

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม มันคงเป็นไปไม่ได้ที่เด็กหนุ่มจะแสร้งทำเป็นว่าเขายังตาบอดต่ออีกฝ่าย มันจึงสมเหตุสมผลแล้วที่จะให้หลี่ชูคนนี้เป็นคนที่ 2 ที่ได้รู้ความจริง

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ซูเฉินก็กล่าวว่า “พรุ่งนี้คนของเฮยโฉ่วจะมารับสินค้า ข้าจะวานให้เฮยโฉ่วส่งคนมาคุ้มกันเจ้าออกจากเทือกเขาสีเลือด เมื่อเจ้าออกไปได้แล้วให้มุ่งตรงไปที่ศาลาหยกพิสุทธิ์ในเมืองหลิงเป่ย แล้วถามหาคนที่ชื่อถังเจิ้น บอกเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ไป แล้วคนผู้นั้นจะดูแลทุกอย่างให้เจ้าเอง”

“ข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ” หลี่ชู่ตอบ

ซูเฉินไม่ได้อธิบายรายละเอียดอะไรเพิ่มเติม จากประสบการณ์มากมายของถังเจิ้นและความเฉลียวฉลาดของหลี่ชู่ เขาเชื่อว่าบางสิ่งไม่จำเป็นจะต้องพูดออกไปพวกเขาก็สามารถเข้าใจได้

หลังจากดูแลจัดการเรื่องของหลี่ชู่เสร็จเรียบร้อย ซูเฉินก็พากังเหยียนมุ่งหน้าตรงไปที่เหมือง ตอนนี้เขาเป็นเจ้าของกังเหยียนแล้ว

หุบเขามรกตที่ครั้งหนึ่งเคยสวยงาม ตอนนี้เต็มไปด้วยหลุมบ่อและคูน้ำ

เศษหินและตะกรันแร่ที่ถูกทิ้งไปทั่วทุกที่ เปลี่ยนทัศนียภาพที่สวยงามน่าหลงใหลให้กลายเป็นเหมืองหินที่สกปรกและวุ่นวาย

สถานที่ขุดค้นที่ดีที่สุดในเหมืองนี้ ต่างถูกครอบครองโดยผู้เชี่ยวชาญพลังต้นกำเนิดที่แข็งแกร่งที่สุด แม้แต่สถานที่ระดับกลางก็ยังถูกอ้างสิทธิ์โดยผู้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อีกหลายคน แม้ว่าความแข็งแกร่งส่วนบุคคลของพวกเขาจะไม่สูงมากนัก แต่พวกเขาก็จะก่อตั้งพันธมิตรเล็ก ๆ ขึ้นมาเพื่อปกป้องซึ่งกันและกัน มีเพียงเหมืองระดับต่ำที่มีปริมาณแร่น้อยที่สุดที่ถูกปล่อยทิ้งให้ว่างเปล่าเท่านั้น มันกลายเป็นสถานที่ซึ่งหมู่คนงานเหมืองผู้มีอำนาจน้อยที่สุดจะมาขุดหาโชคได้

เหมืองที่ซูเฉินเลือกเป็น 1 ในเหมืองปล่อยทิ้งให้ว่างเปล่าพวกนั้น

ความคิดเห็น