บทที่ 6 การเปลี่ยนแปลง

บทที่ 6 การเปลี่ยนแปลง

“เจ้าลูกอกตัญญู!”

เสียงของผู้เป็นบิดาอย่างซูเฉิงอันดังสนั่นขึ้นทั่วทั้งห้องโถง

“เจ้าลูกอกตัญญู! เจ้ากล้าโกหกข้าอย่างงั้นหรือ!?”

เพี้ยะ! ซูเฉิงอันตบเข้าที่ใบหน้าของลูกชายตน

“นั่นท่านกำลังทำอะไร!” ถังหงรุ่ยก้าวออกมาปกป้องบุตรชายของนาง

“เจ้ายังจะปกป้องมันอีกรึ?!” ร่างกายของซูเฉิงอันสั่นเทาด้วยความโกรธในขณะที่เขาชี้ไปที่ซูเฉินและตวาด “เจ้าลูกอกตัญญูนี่กล้าที่จะโกหกพ่อบังเกิดเกล้าของมัน! ดวงตาของมันไม่หายดีเลยแม้แต่น้อย!”

“แล้วอย่างไร?” ถังหงรุ่ยถามกลับตรง ๆ “ที่เฉินเอ๋อต้องทำเช่นนี้ เพราะท่านต้องการจะสนับสนุนข้อเสนอให้เปลี่ยนแปลงระบบการประเมินของผู้อาวุโสสองไม่ใช่หรืออย่างไร?”

“ที่ข้าทำเพราะประโยชน์ที่ดีต่อตระกูล”

“โอ้? ไม่ใช่เพราะมันดีสำหรับภรรยาสี่ของท่านหรอกหรือ? ” ถังหงรุ่ยมองซูเฉิงอันด้วยสายตาเย็นชา

นับตั้งแต่ที่ซูเฉิงอันเริ่มรับภรรยาคนที่สองเข้ามา ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับถังหงรุ่ยก็ค่อย ๆ จางหายไป เมื่อภรรยาคนที่สี่เข้ามา ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของทั้งสองก็มาถึงจุดต่ำที่สุด

ซูเฉิงอันตกตะลึงไปชั่วครู่ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยความโกรธ “ข้าเพียงต้องการมีบุตรเพิ่มอีกคน แต่เจ้ากลับกังวลว่ามันจะทำให้เฉินเอ๋อร์เสียเปรียบและไม่เต็มใจ แล้วเจ้าคิดว่าข้ามีทางเลือกอื่น?”

“ไร้สาระ!” ถังหงรุ่ยถ่มน้ำลายลงตรงหน้าสามีของเธออย่างไม่สุภาพ “เพราะท่านต้องการบุตรเพิ่ม ท่านจึงต้องรับภรรยาทั้งสามเข้ามางั้นหรือ? เห็นได้ชัดว่ามันก็เป็นเพียงแค่ตัณหาของท่าน!”

ซูเฉิงอันอายจนใบหน้าแดงก่ำและพูดทันทีว่า “ข้าคือทายาทของตระกูลใหญ่ การสร้างทายาทและมีลูกหลานมากมายเป็นเรื่องที่ชอบธรรม เฉินเอ๋อร์กลายเป็นคนตาบอด ตอนนี้อนาคตของเด็กชายก็มืดลงไปแล้ว ในฐานะหัวหน้าตระกูลในอนาคต ทายาทของข้าต้องโดดเด่นและมีความสามารถ เจ้ายังไม่เข้าใจในเหตุผลนี้อีกเหรอ?”

คำพูดเหล่านั้นไม่ได้ผิดแต่อย่างใด

ความเชื่อที่เก่าแก่ที่สุดของตระกูลใหญ่คือ ยิ่งมีลูกหลานมากเท่าใด ก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น เหตุผลเรื่องนี้นั้นเรียบง่ายมาก สิ่งที่พวกเขาต้องการคือผู้ที่ประสบผลสำเร็จเพียงคนเดียวเพื่อนำตระกูลไปสู่ความรุ่งโรจน์ ไม่มีใครสนใจแม้ว่าลูกหลานส่วนใหญ่จะล้มเหลว

ด้วยเหตุนี้ เมื่อคนรุ่นก่อนเลือกทายาท พวกเขาจะไม่มองเพียงแค่ลูก ๆ ของพวกเขาเท่านั้น แต่ยังมองลูกหลานของรุ่นสามด้วย

ในฐานะบุตรชายคนโตของผู้นำตระกูล กฎการสืบทอดได้กำหนดให้ซูเฉิงอันเป็นผู้นำในอนาคต ทว่าหากเขาไม่มีทายาทที่โดดเด่น เช่นนั้นจาก ‘มีอนาคต’ อาจกลายเป็น ‘ไร้อนาคต’ ได้ ท้ายที่สุดแล้วไม่มีใครอยากให้ตระกูลซูตกลงสู่ความขัดแย้งภายในเนื่องจากขาดผู้สืบทอดที่เหมาะสม

ถังหงรุ่ยมองสามีของเธอเด้วยความไม่พอใจอย่างมาก “ท่านเอาแต่พูดและก็พูด สุดท้ายที่เอ่ยมาทั้งหมดก็เพียงแค่เผยให้เห็นว่าท่านเป็นคนเห็นแก่ตัวที่คิดถึงแต่ตัวเองเท่านั้น”

“ข้าคิดถึงแต่ตนเอง?” ซูเฉิงอันรู้สึกผิดหวังอย่างมาก “เจ้าคิดว่าใครที่เป็นคนบังลมบังฝนให้มันในช่วงสองปีที่ผ่านกันหากไม่ใช่ข้า ผู้อาวุโสสองต้องการเปลี่ยนระบบมานานแล้ว ข้าคือคนที่ตกอยู่ภายใต้แรงกดดันของพวกผู้อาวุโสในตระกูล หากไม่ใช่เพราะข้า หลังจากที่กลายเป็นคนตาบอด มันคงไม่ได้รับอันดับหนึ่งหรือแม้แต่อันดับสอง เสียด้วยซ้ำ!”

“ถูกต้อง หลังจากท่านได้ยินว่าดวงตาของลูกดีขึ้น” ถังหงรุ่ยยิ้มอย่างเย้ยหยัน “แต่แล้วตอนนี้ล่ะ?”

ซูเฉิงอันไร้ซึ่งคำพูด

“ท่านจะไม่ทนอีกต่อไปแล้วหรือ? หืม?” ถังหงรุ่ยกล่าวต่อ “เพราะท่านพบว่าบุตรชายของท่านไร้ค่าที่จะปกป้อง?”

ใบหน้าของซูเฉิงอันกลายเป็นทะมึน เขายังเงียบ

ถังหงรุ่ยมองสามีด้วยความผิดหวัง “ซูเฉิงอัน ข้าได้เห็นแล้วว่าท่านเป็นเพียงคนเห็นแก่ตัวที่เปรียบเทียบบุตรกับผลประโยชน์ของตัวเอง หากเขามีค่าพอ ท่านก็จะดูแลเขาและปกป้องเขาจากลมและฝน แต่หากเขาไร้ค่า ท่านก็พร้อมที่จะทอดทิ้งเขาทันที”

“ข้าทอดทิ้งมันไปเมื่อไหร่กัน?” ซูเฉิงอันรู้สึกรำคาญใจเป็นอย่างยิ่ง เขาทำเพียงตบลูกไปครั้งเดียวเท่านั้น? เจ้าเด็กน้อยนี่กล้าที่จะโกหกบิดาของมัน เขาไม่ควรตีสั่งสอนมันเหรอ? เขาพูดว่าจะทิ้งหรือขับไล่มันออกไปเมื่อใดกัน? นอกจากนี้ ก็เห็นกันอยู่ชัด ๆ แล้วว่าตอนนี้บุตรชายของเขาไม่เหมาะที่จะเป็นนักสู้อีกต่อไป….

อย่างไรก็ตามซูเฉิงอันก็ไม่ได้พูดคำเหล่านี้ออกไป เขาทำเพียงมองดูลูกชายของเขาเท่านั้นและพูดว่า “เฉินเอ๋อร์ บอกข้ามาสิ ทำไมจนถึงตอนนี้เจ้าถึงยังไม่คิดที่จะยอมแพ้กัน?”

“เพราะข้าเชื่อว่าข้าสามารถฟื้นฟูมันได้” ซูเฉินตอบกลับ “ขอทานชราผู้นั้น กล่าวว่าจะเปลี่ยนดวงตาของข้าไม่ใช่ทำลายพวกมัน เขาบอกข้าว่าเขาจะให้อนาคตที่มีความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัด ซึ่งหมายความว่า ข้าที่จะฟื้นฟูพวกกลับมันได้”

“เจ้าโกหกข้าเพราะคำไร้สาระของขอทานนั้นงั้นหรือ!” ซูเฉิงอันตวาดออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมตนเองได้

ซูเฉิงอันคุ้นเคยกับคำกล่าวเหล่านี้ดี ในช่วงเวลาที่ซูเฉินตกอยู่ในภาวะซึมเศร้า เขาและถังหงรุ่ยก็ใช้คำเหล่านี้เพื่อปลอบโยนลูกของพวกเขา