บทที่ 91 การแสวงหาจิตวิญญาณ

บทที่ 91 การแสวงหาจิตวิญญาณ

ที่สระน้ำใต้หน้าผา ผิวน้ำกระเพื่อมช้า ๆ

กู่ชิงลั่วโผล่ขึ้นมาจากน้ำราวกับดอกบัว จังหวะที่นางโผล่ขึ้นมา ผมยาวของนางสะบัดทำให้หยดน้ำปลิวไปในอากาศ สะท้อนกับแสงอาทิตย์จนเปล่งประกายระยิบระยับ

แม้ว่าจะเป็นช่วงกลางฤดูหนาว แต่ร่างกายที่เป็นเอกลักษณ์ของผู้เชี่ยวชาญพลังต้นกำเนิด ทำให้นางไม่กลัวความหนาวเย็นนี้ นางว่ายน้ำไปมาในน้ำอย่างรวดเร็ว ช่างดูกลมกลืนไปกับธรรมชาติและสวยงามอย่างแท้จริง

ซูเฉินนั่งอยู่บนต้นไม้ใหญ่ไม่ไกลมากนัก เขากำลังเฝ้ามองกู่ชิงลั่วที่กำลังอาบน้ำ

เมื่อการหลอกลวงได้มาจนถึงจุดนี้แล้ว ก็นับได้ว่าเขาได้กำไรไปในระดับหนึ่งแล้วอย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตามซูเฉินในเวลานี้ไม่ได้มีความคิดเช่นนั้นอยู่เลย เขาจ้องมองไปที่กู่ชิงลั่วก็จริง ทว่าสายตาของเขากลับมองทะลุผิวของนางไป และสังเกตดูแต่การไหลของพลังต้นกำเนิดเท่านั้น

ซูเฉินจ้องมองอย่างอดไม่ได้

เมื่อสักครู่ที่ผ่านมากู่ชิงลั่วเพิ่งเปิดใช้งานพลังสายเลือดของนางไป มันยังคงมีร่องรอยการไหลเวียนของสายเลือดหลงเหลืออยู่ในร่างกาย ทำให้เขาสามารถเห็นการไหลของพลังต้นกำเนิดได้ชัดเจนมาก อย่างไรก็ตามเมื่อเวลาผ่านไปการไหลของพลังต้นกำเนิดนี้ก็ค่อย ๆ จางหายไป

ดังนั้นซูเฉินจึงต้องใช้ช่วงเวลานี้ใช้คุ้มค่า

สายตาของซูเฉินจับจ้องไปที่การไหลของพลังต้นกำเนิดในร่างกายของกู่ชิงลั่ว เด็กหนุ่มสัมผัสได้ถึงกฎลึกลับบางอย่างของกระบวนการทำงานของพลังต้นกำเนิด ซูเฉินไม่สามารถบอกได้ว่ามันคืออะไร แต่ในขณะที่เฝ้าดูความรู้สึกนึงก็ผุดขึ้นมาในใจของเขา ราวกับว่ามีทฤษฎีทางปรัชญาของสวรรค์และปฐพี ปรากฏขึ้นมาตรงของเขา มันไม่ชัดเจนและไม่สามารถอธิบายเป็นคำพูดได้ ซูเฉินเข้าใจมันได้โดยการสัมผัสผ่านร่างกายของเขา

ถูกต้อง เข้าใจโดยใช้การสัมผัสผ่านร่างกายของเขาเอง!

หากมีใครบางคนมีดวงตาแบบเดียวกับซูเฉิน พวกเขาจะพบว่าตอนนี้การไหลของพลังต้นกำเนิดในร่างกายของเด็กหนุ่มมีความคล้ายคลึงกับกู่ชิงลั่วอย่างยิ่ง ทั้งลักษณะของการไหลเวียน ความถี่ การเพิ่มลดของพลังต้นกำเนิด และการเปลี่ยนแปลงที่แปลกประหลาดในขณะที่มันไหลเวียน ทั้งหมดคล้ายกับสิ่งที่เกิดขึ้นในร่างกายของกู่ชิงลั่ว

อย่างไรก็ตาม มันก็เพียงแค่คล้ายคลึงเท่านั้น!

“อุก!” ทันใดนั้นซูเฉินก็รู้สึกได้ถึงและเลือดในร่างกายของเขาที่เดือดพล่าน รสชาติหวานพุ่งขึ้นมาเต็มปากราวกับว่าเขาได้รับหมัดที่รุนแรง ซูเฉินกระอักเลือดออกมาเต็มคำ

บัดซบ!

ซูเฉินรู้ทันทีว่ามีบางอย่างผิดปกติ

การพยายามที่จะคัดลอกการไหลเวียนของพลังต้นกำเนิดในร่างกายโดยปราศจากสายเลือดอสรพิษทะยานนั้นเป็นอันตรายถึงชีวิตอย่างแน่นอน

แค่กระอักเลือดนั้นนับได้ว่าเบาแล้ว หากผลข้างเคียงรุนแรงยิ่งกว่านี้ ซูเฉินอาจโดนธาตุไฟเข้าแทรกหรือถึงขั้นเสียชีวิตเลยก็เป็นได้

อย่างไรก็ตามสถานการณ์ของซูเฉินก็ไม่ได้ดีเท่าไหร่นัก นอกเหนือจากกระอักเลือดออกมาแล้ว เขายังพบว่าขาของเขาหนักขึ้นอย่างกะทันหัน

ความรู้สึกหนักอึ้งที่ไม่อาจบรรยายได้!

หากก้าวย่างหมอกอสรพิษทำให้รู้สึกเบาสบาย ราวกับว่าน้ำหนักตัวหายไปครึ่งหนึ่งแล้ว ความรู้สึกในตอนนี้มันก็ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

ขาของซูเฉินหนักพอ ๆ กับตะกั่วและทุกย่างก้าวของเขารู้สึกลำบากเป็นอย่างมาก

ซูเฉินไม่สามารถยืนได้ชั่วขณะและนั่งลงอย่างอ่อนแรงที่ข้างต้นไม้

นี่คือผลมาจากความประมาทงั้นหรือ?

ซูเฉินยิ้มอย่างขมขื่น

ครั้งนี้ความได้เปรียบของซูเฉินได้ย้อนกลับมาเล่นงานตัวเขาเองแล้วจริง ๆ

เขาทุบขาของตัวเองเบา ๆ และพยายามที่ฟื้นฟูพลังต้นกำเนิดร่างกายให้กลับไปเป็นปกติ ในที่สุดซูเฉินก็รู้สึกว่าอาการของเขาดีขึ้นเล็กน้อย

เด็กหนุ่มถอนหายใจด้วยความโล่งอก เช่นนั้นผลข้างเคียงที่เกิดขึ้นนี้ก็คงอยู่แค่เพียงชั่วคราวเท่านั้น

ทว่าซูเฉินก็เข้าใจดีว่าพื้นฐานการฝึกฝนของเขายังต่ำและมีพลังต้นกำเนิดไม่มากพอ แต่เพราะเขาฝึกฝนก้าวก้าวย่างหมอกอสรพิษได้เชี่ยวชาญในระดับหนึ่งแล้ว ผลกระทบครี้งนี้จึงค่อนข้างเบา

การเลียนแบบการไหลเวียนของพลังต้นกำเนิดเป็นอันตรายอย่างยิ่ง ซูเฉินตื่นตัวและไม่กล้าที่จะลองอีกต่อไป อย่างไรก็ตามเมื่อยามที่ได้ก้าวไปบนอากาศก่อนหน้านี้ ทำให้หัวใจของเขาเปี่ยมด้วยความปรารถนา ซูเฉินมักจะมีความรู้สึกว่าแม้จะไม่มีสายเลือดอสรพิษทะยาน แต่เขาก็สามารถทำเช่นเดียวกับกู่ชิงลั่วได้

ด้วยเหตุนี้อารมณ์ของซูเฉินจึงขัดแย้งกันอย่างมาก ราวกับเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าสี่แยกมองไปที่ถนนที่ทอดยาวจมไปในทะเลหมอก แล้วไม่แน่ใจว่าควรจะใช้ถนนสายไหนดีอย่างไรอย่างนั้น

อย่างไรก็ตาม กู่ชิงลั่วนั้นไม่รู้ว่าในขณะนั้นซูเฉินกำลังคิดอะไรอยู่

เมื่อเห็นซูเฉินนั่งอยู่บนพื้นด้วยใบหน้าซีดเซียว นางจึงถามว่า “นี่ เจ้าเป็นอะไรไหม ?”

ซูเฉินไม่ต้องการให้นางรู้ว่าเขาได้รับบาดเจ็บ เขาจึงรีบตอบว่า “ไม่มีหรอก ข้าแค่กำลังคิดถึงบางอย่าง การสำรวจเนินกลบวิญญาณครั้งล่าสุดของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง พบอะไรที่น่าสนใจหรือไม่?”

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ความสนใจของกู่ชิงลั่วถูกเบี่ยงเบนไป นางใช้มือกวักน้ำขึ้นมาราดตัวแล้วถอนหายใจ “ไม่มีอะไรเลย หลังจากผ่านไปหลายปีและเกิดการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ไม่มีใครรู้ว่าเนินกลบวิญญาณไปตั้งอยู่ที่ไหนแล้ว สิ่งเดียวที่มั่นใจได้คือมันคงจะอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลแถว ๆ นี้ … ”