บทที่ 96 ทำลายความสัมพันธ์ (3)

หลังจากผ่านลานหลักของตระกูลซูแล้ว พวกเขาก็มุ่งหน้าไปยังศาลาเล็ก ๆ กลางทะเลสาบ

ซูเฉินยืนอยู่ข้างหลังซูฉางเช่อ เขาก้มศีรษะลงและพูดว่า “ท่านหัวหน้าตระกูล”

“อะไร ? เจ้าไม่เต็มใจที่จะเรียกข้าว่าปู่งั้นหรือ?” ซูฉางเช่อกล่าวขึ้นโดยไม่ได้หันกลับมามอง

ซูเฉินเงียบ

ซูฉางเช่อหันไปดูซูเฉิน จากนั้นก็ถอนหายใจและพูดว่า “สุดท้ายข้าก็ประเมินเจ้าต่ำไป และตระกูลซูก็เช่นกัน … ใครจะไปคาดคิดกันว่าดวงตาของเจ้าฟื้นกลับมาแล้ว”

ซูเฉินนิ่งเงียบ

ตั้งแต่ช่วงเวลาที่ซูฉางเช่อเปลี่ยนทัศนคติของเขา ซูเฉินก็รู้ได้ทันทีว่าซูฉางเช่อมองออกเรื่องที่เข้าแสร้งแสดงแล้ว

ในความเป็นจริงไม่ว่าซูเฉินจะพยายามแกล้งแค่ไหน มันก็ยังมีความแตกต่างระหว่างคนตาบอดกับคนที่มองเห็นได้อยู่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของสายตา ความแตกต่างเล็กน้อยระหว่างการมองเห็นกับการมองไม่เห็นอยู่

อาจไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะสังเกตเห็นในช่วงเวลาสั้น ๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปคนที่เอาใจใส่มักจะค้นพบว่ามีบางสิ่งผิดปกติ

ซูฉางเช่อเป็นคนที่มีประสบการณ์มากมาย

ในฐานะชายชราผู้ก่อตั้งตระกูลซูเพียงลำพัง ในแง่ของวิสัยทัศน์และประสบการณ์เขาถือได้ว่าแข็งแกร่งกว่าใคร

จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาเป็นคนแรกที่ค้นพบ

ในความเป็นจริง ซูฉางเช่อได้เริ่มสงสัยเกี่ยวกับซูเฉินมาก่อนหน้านี้สักพักแล้ว

เพียงแต่ว่าเรื่องแบบนี้มันเกินสามัญสำนึกเกินไปสักหน่อย ซูฉางเช่อจึงได้แต่สงสัย ทว่าก็ไม่มีทางตรวจสอบได้

จนกระทั่งวันนี้ !

การจ้องมองที่ซูเฉินมอบให้กับซูเฉิงอัน เช่นเดียวกับการสกัดกั้นการโจมตีของซูเฉิงอันได้อย่างแม่นยำ ในขณะที่คนอื่น ๆ อาจคิดว่ามันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ ทว่าซูฉางเช่อรู้ดีว่ามันไม่ใช่ !

ดวงตาของซูเฉินฟื้นกลับมาแล้ว

“เจ้าบอกข้าได้ไหมว่ามันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ? ” ซูฉางเช่อกล่าวเบา ๆ

“ไม่นานมานี้” ซูเฉินก็ตอบกลับเบา ๆ

“เหตุใดเจ้าถึงไม่อยากบอกเรา ? ”

ซูเฉินครุ่นคิดสักพักและตอบว่า

“ในวันแรกที่ข้าได้กลับมามองเห็นอีกครั้ง ข้าต้องเจอกับสถานการณ์ที่โชคร้ายมากมาย พี่ชายคนหนึ่งของข้าวางเข็มเหล็กไว้ในรถม้าของข้า นักต้มตุ๋นคู่หนึ่งสมคบคิดกันเพื่อขโมยเงินออกจากศาลาหยกพิสุทธิ์ที่ข้าเป็นผู้ดูแลกิจการอยู่ คนรับใช้ได้รับผลประโยชน์จากการหักหลังเจ้านายของตน …”

“… ขอทานชราผู้นั้นพูดถูก เมื่อข้าได้กลับมามองดูโลกอีกครั้ง ข้าได้ค้นพบหลายสิ่งหลายอย่างที่ผู้คนมองไม่เห็น ทุกคนเชื่อว่าข้าตาบอด คนพวกนั้นจึงแสดงความอัปลักษณ์ต่อหน้าข้าได้อย่างไร้ยางอาย แม้ว่าสิ่งนี้จะทำให้ข้ารู้สึกขยะแขยง แต่มันก็นับเป็นวิธีง่าย ๆ ที่ช่วยให้ข้าได้มองเห็นทะลุถึงจิตใจที่แท้จริงของผู้คน”

ซูฉางเช่อพยักหน้า “นั่นคือเหตุผลที่เจ้าไม่เต็มใจที่จะพูด เจ้าคิดว่าทำเช่นนี้ประโยชน์ต่อเจ้าแล้วหรือไม่ ? แต่เจ้าเคยคิดไหมว่าที่ทุกอย่างดำเนินมาจนถึงจุดนี้ ก็เพียงเพราะเจ้าไม่ยอมพูดอะไรเลย ? ”

“ท่านกำลังกล่าวถึงโชคร้ายในตระกูลซูที่เกิดขึ้นกับข้า” ซูเฉินหัวเราะเยาะอย่างเย็นชา “นั่นคือสิ่งที่ข้าหวังไว้แต่แรกแล้ว”

“เจ้าว่าอะไรนะ ? ” ซูฉางเช่อตะลึง

ซูเฉินยกมือขึ้นอย่างช้า ๆ

หนวดอากาศบิดและก่อตัวขึ้นในมือของเขา

ท่าทางมือของซูเฉินเปลี่ยนไป การป้องกันของผู้พิทักษ์แห่งเม็กก็ปรากฏขึ้นรอบกายของเขา

จากนั้นมือของเขาก็ฟันออกไปในอากาศ ก่อนที่จะเสียงฟ้าร้องจะดังก้องขึ้น

“ทักษะต้นกำเนิด … ” ม่านตาของซูฉางเช่อหดลง

ความคิดเห็น