ราชันเร้นลับ 1008 : แบ่งส่วนแบ่ง

ไม่กี่นาที่ถัดมา ไคลน์ที่อยู่ในร่างเกอร์มัน·สแปร์โรว์และมิสจัสติส เดินออกจากบ้านเลขที่ 39 ถนนเบิร์คลุน ตระเวนไปตามจุดต่างๆ ที่มีคนเคยถูกปรสิตเข้าไปอาศัย

หลังจากเดินอย่างเงียบงันสักพัก ไคลน์มองไปข้างหน้าและพูด

“เหตุการณ์เช่นนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับผู้วิเศษไร้สังกัด หากปราศจากคำแนะนำที่ถูกต้อง ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินบนขอบเหว สามารถตกลงไปได้ทุกเมื่อ”

ออเดรย์อืมในลำคอ ตามด้วยกล่าว

“ฉันทราบ… เทียบกับเมื่อก่อน ฉันไม่เหมือนเดิมแล้ว… ตอนนี้ไม่ได้…”

เธอครุ่นคิดสักพักก่อนจะยกมุมปาก พบคำคุณศัพท์ที่เหมาะสมกับสถานการณ์ของตน กล่าวด้วยน้ำเสียงกึ่งเย้ยหยันตัวเอง

“ไร้เดียงสา…”

“เฮ้อ…” หญิงสาวถอนหายใจโดยไม่ปิดบัง มองไปข้างหน้าและพูดต่อ “ย้อนกลับไปเมื่อเดือนมิถุนายนปีก่อน หากทราบว่าโลกเหนือธรรมชาติจะน่ากลัวและโหดร้ายเช่นนี้ บางทีอาจตัดสินใจไม่เป็นผู้วิเศษ”

ไคลน์เอียงคอเล็กน้อย ชำเลืองไปทางสตรีขุนนางผู้สูงศักดิ์ ถามอย่างเป็นกันเอง

“ถ้าตอนนี้มีวิธีทำให้คุณกลับไปเป็นคนธรรมดาได้… จะทำไหม?”

ออเดรย์ผงะเล็กน้อย ค่อยๆ หุบริมฝีปากและพูด

“ไม่…”

หลังจากตอบออกไป คล้ายกับเธอผ่อนคลายตัวเองลง ยิ้มและพึมพำ

“ฉันหมายถึงตัวเองในช่วงมิถุนายนปีที่แล้ว แต่ไม่ใช่กับตอนนี้… บางที นี่อาจเป็นราคาของการเติบโต”

“ผมเข้าใจที่คุณจะสื่อ” ไคลน์ยังคงเดินต่อไป ไม่เร็วไม่ช้า หันไปพูดกับอีกฝ่าย “บรรดาเหยื่อของปรสิต จะมีจำนวนหนึ่งที่คายหนอนกาลเวลาออกมา สิ่งนั้นสามารถนำไปสร้างเป็นยันต์โจรปล้นดวง มีพลังอยู่ในระดับครึ่งเทพ สามารถแลกเปลี่ยนชะตากรรมระหว่างผู้ใช้งานกับเป้าหมายเป็นเวลาสั้นๆ เมื่อถึงตอนนั้น ผมจะยกให้คุณหนึ่งแผ่น เป็นค่าที่ปรึกษาของวันนี้”

ขณะออเดรย์เตรียมปฏิเสธ เธอชะงักเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าแผ่วเบา:

“ตกลง”

กล่าวจบ เธอชำเลืองไปทางเกอร์มัน·สแปร์โรว์ด้านข้าง ยิ้มด้วยสีหน้าค่อนข้างซับซ้อน

“ดิฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณถึงคำถามคำถามนั้น”

ไคลน์ยิ้ม ไม่ตอบเพิ่ม

ออเดรย์ถอนสายตากลับ สีหน้าแววตาดูแจ่มใสขึ้นมาก รำพันกับตัวเองเล็กๆ

“ตอนเที่ยงเข้าร่วมปฏิบัติการสั่งสอน ตอนบ่ายช่วยจัดการกับผลข้างเคียงอามุนด์… วันนี้ช่างเป็นวันแห่งทาโรต์”

เธอกล่าวด้วยความหมายสองมุม พลางถอนหายใจเปี่ยมอารมณ์

ตามความคิดของหญิงสาว ตอนเที่ยงเป็นความร่วมมือของสมาชิกชุมนุมทาโรต์ที่ประกอบด้วยเดอะมูน เดอะสตาร์ จัสติส จัดจ์เมนต์ และเมจิกเชี่ยน โดยที่แต่ละคนมีบทบาทและความสำคัญต่างกันไป ถัดมาในช่วงบ่าย เดอะเวิร์ลทำการกวาดล้างร่างโคลนของอามุนด์ และจัสติสช่วยขจัดผลข้างเคียงที่เกิดขึ้น ถือเป็นวันที่น่าจดจำอีกวันหนึ่ง คู่ควรแก่การถูกเรียกว่าวันแห่งทาโรต์

ไคลน์พยักหน้า เห็นด้วยกับคำพูดของหญิงสาว แต่มิได้บอกกับเธอว่า ในภารกิจกว้างล้างอามุนด์ เดอะสตาร์เองก็เข้าร่วมด้วยในฐานะกำลังหลัก

“ร่างโคลนของอามุนด์รับมือได้ยากใช่ไหมคะ…” เมื่อสบโอกาส ออเดรย์ยิงคำถาม

หญิงสาวจ้องไปทางเกอร์มัน·สแปร์โรว์ ความอยากรู้อยากเห็นเต็มเปี่ยมภายในดวงตาโดยไม่ปิดบัง

ไคลน์ยิ้มและตอบ

“ถ้าผมต้องสู้ตัวคนเดียว ตอนนี้คนที่คุณกำลังคุยด้วยจะไม่ใช่เกอร์มัน·สแปร์โรว์ แต่เป็นอามุนด์”

“ช่วงชิงชะตากรรมและตัวตน?” ออเดรย์ถามกะทันหัน

ไคลน์อืมในลำคอ

“ไว้ค่อยเล่ารายละเอียดภายหลัง สรุปโดยสั้น ในปฏิบัติการกวาดล้างร่างโคลนอามุนด์คราวนี้ ทางเราต้องส่งเทวทูตมาจำนวนหนึ่ง… หากเผชิญหน้ากับร่างโคลนของอามุนด์ในอนาคต อย่ามัวคิดหาวิธีจัดการกับมันให้เสียเวลา รีบสวดวิงวอนทันที… อา… ลักษณะเด่นของมันก็คือ ชอบสวมแว่นตาขาเดียว ชอบแกล้งคนด้วยรสนิยมพิสดาร”

ต้องส่งเทวทูตมาจำนวนหนึ่ง… จะใช่กงสุลมรณะไหมนะ? หรือเป็นเทวทูตในขอบเขตชะตากรรม… หรือว่า… ออเดรย์แหงนมองฟ้า พบก้อนเมฆที่กำลังหยุดนิ่ง ไม่กระดุกกระดิก ราวกับเป็นของประดับฉากหลังที่ค่อนข้างคล้ำ

เฉกเช่นนักเรียนที่กำลังฟังครูสอน ออเดรย์พยักหน้าขึงขัง

“จะจำใส่ใจไว้ค่ะ”

ทั้งสองยังคงเดินเท้าต่อไป บ้างเงียบงัน บ้างคุยกันสบายๆ จนกระทั่งเข้าสู่บ้านเลขที่ 169 ถนนเบิร์คลุน

ผ่านไปหลายนาที ภายในห้องนั่งเล่นของบ้านเฮเซล

ส.ส. มัคท์และคนที่เหลือพลันเกิดความรู้สึกอยากสวดวิงวอนอย่างแรงกล้า รีบหาที่นั่งและประสานมือไว้ใต้ปาก สวดวิงวอนถึงเทพธิดารัตติกาลด้วยพระนามเต็ม

ผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครทราบ พวกมันไอกระแอมพร้อมกัน ไอจนน้ำหูน้ำตาไหล

แค่ก! แค่ก! แค่ก!

พอรู้ตัวอีกที แต่ละคนต่างพากันกระอักหนอนสิบสองปล้องออกจากปาก

ในวินาทีที่แมลงตกถึงพื้น พวกมันอันตรธานหายโดยไม่มีใครมองเห็น

เหตุการณ์ในลักษณะเดียวกันเกิดขึ้นกับทุกซอกมุมของถนนเบิร์คลุน แต่เพียงไม่นานก็กลับสู่สภาวะปรกติ ความมืดบนท้องฟ้าจางหายไปตอนไหนไม่มีใครทราบ กระแสเมฆไหลไปตามสายลมอีกครั้ง

ท่ามกลางเสียงไอของพ่อแม่ เฮเซลค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นด้วยความฉงน พบว่าตนกำลังอยู่ในช่วงเวลาดื่มชายามบ่าย ส่วนตนเผลอหลับไปบนโซฟา

เธอคิดว่าตนควรจะมีความสุข แต่กลับยิ้มไม่ออก คล้ายกับมีความเศร้าและความเจ็บปวดที่อธิบายไม่ได้อัดแน่นภายในใจ

เมื่อเห็นสายตาเป็นกังวลจากพ่อแม่ ไม่เพียงเธอจะไม่ขยับ แต่ยังเผยท่าทีสั่นกลัวเล็กๆ เหมือนกับเด็กเก็บตัวที่ไม่คุ้นเคยกับการปฏิสัมพันธ์กับผู้อื่น