ราชันเร้นลับ 1015 : เสียงฝีเท้าของสงคราม

ราชันเร้นลับ 1,015 : เสียงฝีเท้าของสงคราม กรุงเบ็คลันด์ ณ บ้านของพ่อค้าเครื่องเรือน สตีเฟ่น·ฮันเพรส

เป็นอีกครั้งที่ออเดรย์ได้พบกับเฮอร์วิน·แรมบิส คณะกรรมการของสมาคมแปรจิต

ชายชรายังคงอ่อนโยนและสง่างาม ผมสีขาวดกหนาถูกหวีอย่างเรียบร้อย ดวงตาสีน้ำเงินเข้มอัดแน่นไปด้วยองค์ความรู้มหาศาล

ทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่าย ดวงตาของออเดรย์เผยความสับสนในตอนแรก แต่ไม่นานก็ตื่นจากภวังค์อันยาวนาน ฟื้นฟูความทรงจำที่หายไป

แต่เธอมิได้แปลกใจกับเรื่องนี้ ยอมรับความจริงแต่โดยดีและไม่ต่อต้าน ราวกับมันคือเรื่องปรกติ

“ทิวาสวัสดิ์ค่ะ มิสเตอร์แรมบิส” ออเดรย์ทักทายตามมารยาทอันไร้ที่ติ

เฮอร์วินพยักหน้า ตอบด้วยรอยยิ้ม

“ทิวาสวัสดิ์ สาวน้อยของพวกเรา”

ในการนัดพบหลายครั้งตลอดเดือนที่ผ่านมา มันค่อยๆ ชี้นำว่าออเดรย์มีความสำคัญในระดับ ‘ความภาคภูมิใจของสมาคมแปรจิต’ และ ‘สาวน้อยคนสำคัญ’ ”

ออเดรย์ก้มมองเข็มกลัดบนหน้าอกเล็กน้อย ยิ้มและหาที่นั่ง รอให้เฮอร์วิน·แรมบิสเป็นฝ่ายเริ่มพูด

สำหรับการชี้นำทางจิต เธอเตรียมพร้อมทุกครั้งและไม่เคยได้รับผลกระทบ ดังนั้น ทุกทีที่ได้ยินเฮอร์วิน·แรมบิสเรียกตนว่าสาวน้อย ออเดรย์อยากจะละทิ้งมารยาททั้งหมดและกลอกตามองบน แต่ท้ายที่สุดก็ต้องอดทนไว้โดยไม่เผยอาการ

เฮอร์วิน·แรมบิสจ้องหน้าออเดรย์สักพัก ฉีกยิ้มกว้างขณะกล่าว

“พักหลังมานี้คุณทำได้ดีทีเดียว เพื่อเป็นรางวัล ทางเราตัดสินใจที่จะมอบสูตรโอสถให้คุณ”

กล่าวจบ มันหยิบกระดาษที่พับไว้ออกจากกระเป๋าเสื้อนอก วางบนโต๊ะกาแฟ ผลักให้สตรีขุนนางฝั่งตรงข้ามในแนวเฉียง

ออเดรย์จับชายกระโปรงพลางลุกขึ้นเล็กน้อย รับกระดาษแผ่นดังกล่าวมาคลี่อ่านต่อหน้าเฮอร์วิน·แรมบิส

สายตาของเธอจ้องไปยังวัตถุดิบหลักเป็นอันดับแรก ตามด้วยพิธีกรรม

“วัตถุดิบหลัก: หัวใจของนักล่าฝัน, ผลึกภูตจิต หรือ สมองที่สมบูรณ์ของมังกรจิตโตเต็มวัย”

…

“พิธีกรรม: ตามหากินรีโลกวิญญาณ ทำพันธสัญญากับมัน จากนั้นก็จับขนแพนหางไว้หนึ่งเส้น ดื่มโอสถท่ามกลางมวลอารมณ์โกรธหรือความสุขที่เข้มข้น”

คล้ายกับสัมผัสถึงความสงสัยจากออเดรย์ เฮอร์วิน·แรมบิสยิ้มและอธิบาย

“กินรีโลกวิญญาณสามารถสร้างฝันร้าย ช่วยให้ผู้คนตื่นจากความฝัน ดังนั้น จุดประสงค์สำคัญของพิธีกรรมก็คือ ท่ามกลางดินแดนความฝันที่มัวเมาจนยากจะตื่น คุณจำเป็นต้องถูกปลุกจากพลังภายนอก ไม่อย่างนั้นอาจต้องหลับไปตลอดกาล คลุ้มคลั่งและกลายเป็นสัตว์ประหลาดคาที่”

ออเดรย์พยักหน้าครุ่นคิด

“เงื่อนไขที่ให้ดื่มโอสถด้วยอารมณ์เข้มข้น ทำเพื่อกระตุ้นไม่ให้ตัวเองหลับลึกจนเกินไปใช่ไหมคะ?”

“ถูกต้อง จับประเด็นได้เก่งมาก” เฮอร์วิน·แรมบิสยิ้มตอบ “หากคุณไม่ชำนาญโลกวิญญาณ ไม่มีความสามารถในการหากินรีโลกวิญญาณ ทางเราสามารถช่วยได้”

หากแก่นสำคัญของพิธีกรรมคือการปลุกตัวเองให้ตื่นจากความฝัน เราก็ไม่จำเป็นต้องตามหากินรีโลกวิญญาณ เพราะพรจากเทวทูตของมิสเตอร์ฟูลก็ให้ผลแบบเดียวกัน จะตื่นตอนไหนก็ได้ทั้งนั้น… ดวงตาออเดรย์หันไปหาอีกฝ่าย ซักถามด้วยอารมณ์คาดหวัง

“ดิฉันขอพยายามด้วยตัวเองก่อน”

“ตกลง” เฮอร์วินไม่สนใจนิสัยรักการผจญภัยของอีกฝ่ายมากนัก

มันเว้นวรรค ตามด้วยกล่าว

“คราวนี้ผมมีงานใหม่มาให้คุณทำ ถ้าผ่านไปด้วยดี เราจะช่วยจัดเตรียมวัตถุดิบทั้งหมดสำหรับปรุงโอสถนักท่องฝันให้”

“งานอะไรหรือคะ?” ออเดรย์ทำตัวตามปรกติ ซักถามอย่างด้วยความใคร่รู้

เฮอร์วิน·แรมบิสตอบด้วยสีหน้าขึงขัง

“หามาให้ได้ว่า เอิร์ลฮอลล์ ดยุคนีแกนคนปัจจุบัน พลเรือเอกอมิรุส และขุนนางใหญ่คนอื่นๆ มีทัศนคติอย่างไรกับสงครามที่ค่อนข้างใหญ่”

สงคราม… ออเดรย์ทวนซ้ำคำที่เคยได้ยินแต่ไม่บ่อย ภายในใจสัมผัสถึงระลอกคลื่นเล็กๆ ภายใต้ผิวทะเลสาบที่เงียบสงบ

…

สงคราม… เหนือมิติหมอกเทา ไคลน์ที่ฟังคำสวดวิงวอนของมิสจัสติส ตกอยู่ในภวังค์เป็นเวลานาน

มันมิอาจระบุได้ว่า สมาคมแปรจิต หรือชายชราเฮอร์มิส หรือกระทั่งอาดัมที่คอยบงการอยู่เบื้องหลัง มีท่าทีอย่างไรต่อสงคราม ต่อต้านหรือยินดี?

ในส่วนของกษัตริย์โลเอ็น นายกรัฐมนตรี ขุนนางใหญ่บางคน และสมาชิกสภา พวกมันมีทัศนคติเป็นเช่นไร คำตอบค่อนข้างชัดเจน

ในปีที่แล้ว แฮงแมนเคยถามมิสจัสติสในสิ่งที่คล้ายคลึงกัน และคำตอบของเธอก็คือ กษัตริย์และนายกรัฐมนตรีเอนเอียงไปทางการทำสงคราม แต่ตัดสินใจปฏิรูปอาณาจักรจากภายในก่อน เพื่อกระชับความสัมพันธ์ในทุกด้าน

ปัจจุบัน ผ่านมาแล้วเกือบหนึ่งปี นโยบายต่างๆ ที่วางไว้ถูกนำมาใช้อย่างต่อเนื่องตามแผนงาน

กล่าวอีกนัยหนึ่ง ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่จะเปิดฉากทำสงคราม ทวงคืนไบลัมตะวันออกที่กองทัพโลเอ็นเคยพ่ายแพ้!

ตอนนี้เป็นยุคสมัยแห่งการเปลี่ยนแปลง ความขัดแย้งระหว่างอาณาจักรเริ่มคุกรุ่น เมื่อสงครามเริ่มต้นขึ้น มันจะรุนแรงและลุกลามจนยากจะควบคุม… นอกจากนั้น อาดัม อามุนด์ และราชาเทวทูตตนอื่นๆ เริ่มทยอยกลับมา บ้างได้รับวัตถุสำคัญ บ้างกำลังเล็งการเลื่อนลำดับ ทางด้านโลกของผู้วิเศษก็กำลังมีพายุก่อตัวขึ้นไม่น้อยหน้า… ไคลน์ถอนหายใจเล็กๆ ส่งตัวเองกลับโลกความจริง

วันถัดมา มันยังคงรักษากิจวัตร เดินทางไปยังวิหารนักบุญแซมมวลและบริจาคเงินหลายสิบปอนด์ จากนั้นก็เดินทางมายังอาคารหมายเลข 22 ถนนเฟลป์ ตั้งใจจะเข้าร่วมกิจกรรมของ ‘กองทุนการกุศลเพื่อการศึกษา’

ทันทีที่ย่างกรายเข้าไปในตึก ไคลน์เห็นมิสออเดรย์·ฮอลล์กำลังเดินลงมาชั้นล่างพร้อมกับเจ้าหน้าที่จำนวนหนึ่ง ตรงมาทางประตูหน้า

สตรีตระกูลขุนนางใหญ่รายนี้แต่งตัวเรียบง่าย ผมเกล้ามวยธรรมดา ไม่สวมเครื่องประดับใดให้เห็น เดรสเป็นสีเขียวอ่อน มีเพียงข้อมือที่พองขึ้นเล็กน้อย แต่ปราศจากลายลูกไม้

“อรุณสวัสดิ์ มิสออเดรย์” ไคลน์ถอดหมวกออกตามมารยาท กล่าวทักทายและพยักหน้าให้กับเจ้าหน้าที่ทุกคน