ราชันเร้นลับ 1210 : เมืองจันทรา

ณ ดินแดนเทพทอดทิ้ง ยามค่ำคืนที่มีความถี่สายฟ้าต่ำ

สิ่งมีชีวิตคล้ายมนุษย์กลุ่มหนึ่งย่างกรายเข้าใกล้ก้อนเนื้ออย่างระมัดระวัง พวกมันมีหกขาและดวงตาเกินกว่าสิบ

แต่งกายด้วยผ้าและหนังสัตว์ซึ่งมิอาจระบุวัสดุได้แน่ชัด ทุกตัวอาศัยแสงสว่างจากตะเกียงเพื่อข้ามผ่านความมืดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

บนใบหน้าบางคนมีตุ่มเนื้อสิบถึงยี่สิบเม็ด บางคนดวงตาชิดกันจนผิดปรกติ และบางคนไม่มีจมูก ตำแหน่งดังกล่าวถูกแทนที่ด้วยช่องว่างสีดำ

หลังจากการต่อสู้อันดุเดือด พวกมันจัดการกับสัตว์ประหลาดอย่างราบรื่นก่อนจะแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งคอยอารักขาบริเวณโดยรอบ ส่วนอีกกลุ่มทำหน้าที่เก็บกวาดส่วนแบ่งสงคราม

ระหว่างนี้ ชายผู้บนใบหน้าเต็มไปด้วยตุ่มเนื้อทำการผ่าศพสัตว์ประหลาด แต่ทันใดนั้นก็ต้องชะงักกลางคันขณะค้นหาส่วนที่กินได้

“อดาล มีอะไร?” สตรีปราศจากจมูกถามด้วยความสงสัย

ชายที่ชื่ออดาลบรรจงดึงมือขวากลับ เผยให้เห็นวัตถุที่ตนพบจากศพสัตว์ประหลาด

เป็นเครื่องรางที่แกะสลักจากหินผุกร่อน

“นี่มัน…” ชายผู้มีดวงตาชิดกัน คล้ายกับมันเข้าใจความนัยบางสิ่ง เกิดความลังเลที่จะพูดให้จบ

อดาลมองไปรอบตัว

“ซิน… รุส… นี่คือสิ่งที่ผมเคยมอบให้พ่อสมัยยังเด็ก… จนกระทั่งถึงวันที่ผมโตเป็นผู้ใหญ่ ท่านพ่อบอกว่าท่านควบคุมตัวเองไม่ได้แล้ว จึงตัดสินใจออกจากเมืองและอาศัยอยู่ในความมืด…”

ได้ยินเช่นนั้น ซินและรุสเงียบงันไปพักหนึ่ง พวกมันเข้าใจความรู้สึกของอดาล

เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้งในเมืองจันทรา

เนื่องจากไม่มีอาหารที่ปลอดภัย พวกมันจึงทำได้เพียงเลือกกินเนื้อสัตว์ประหลาดและพืชกลายพันธุ์เพื่อความอยู่รอด

นั่นคือบ่อเกิดของการสะสมสารพิษและความบ้าคลั่งในร่างกาย จนกระทั่งสภาพร่างกายเสื่อมโทรมจนถึงจุดหนึ่ง พวกมันต้องเลือกว่าจะตายในทันทีหรือค่อยๆ คลุ้มคลั่ง

เพื่อไม่ให้เกิดผลกระทบกับเมืองและบริเวณใกล้เคียง คนที่เลือกอย่างหลังจะสะสางทุกสิ่งให้เรียบร้อยและเดินทางออกจากเมืองทันทีที่ตระหนักว่าร่างกายถึงขีดจำกัด อาศัยเพียงคบไฟและอาหารปริมาณเล็กน้อย พวกมันจะเดินทางออกจากแนวป้องกันของเมืองและเตร็ดเตร่ท่ามกลางความมืดโดยไม่หวนกลับมาอีกเลย

ส่วนจะมีจุดจบแบบใดนั้น ชาวเมืองจันทราล้วนทราบเป็นอย่างดี หากไม่ถูกสัตว์ประหลาดฆ่าตายก็จะกลายเป็นสัตว์ประหลาดเสียเอง ไม่มีตัวเลือกที่สาม

ความเงียบงันเข้าปกคลุมราวเจ็ดแปดวินาที จนกระทั่งสตรีปราศจากจมูกกล่าวด้วยน้ำเสียงลังเล

“บางที เจ้านี่อาจเป็นสัตว์ประหลาดที่ฆ่าพ่อของคุณ”

“มันสวมเข็มขัดหนัง…” เสียงอดาลค่อยๆ แผ่วลง จากนั้นก็สอดมีดกระดูกเข้าไปเฉือนเนื้อส่วนที่น่าจะกินได้ออกมา

ท่ามกลางความเงียบ สมาชิกหน่วยล่าต่างทำหน้าที่ของตนอย่างชำนาญ จนกระทั่งรุส เจ้าของดวงตาชิดกัน กล่าวเสียงขรึม

“ทารกแรกเกิดมีความผิดปรกติมากขึ้นเรื่อยๆ …”

การสั่งสมมลพิษและความบ้าคลั่งจากรุ่นสู้รุ่นมิได้ส่งผลกระทบต่ออายุขัยเพียงอย่างเดียว แต่ชาวเมืองที่เคยมีร่างกายปรกติดีจะค่อยๆ เกิดการกลายพันธุ์ทีละนิด เฉกเช่นอดาลที่มีตุ่มเนื้อจำนวนมากบนใบหน้า

ในทำนองเดียวกัน มลพิษและความบ้าคลั่งยังสามารถส่งต่อทางพันธุกรรมและทำให้ลูกหลานเกิดความผิดปรกติกับร่างกาย ซินกับรุสถือเป็นกลุ่มคนประเภทดังกล่าว

อายุขัยของพวกมันจะสั้นลง แถมยังมีโอกาสคลุ้มคลั่งและเสียสติเพิ่มขึ้น

ยิ่งพิการมากเท่าไร โอกาสเกิดเหตุการณ์ข้างต้นก็ยิ่งมากขึ้นเป็นเงาตามตัว หน่วยล่าของเมืองจันทรามั่นใจว่า ในอีกเพียงสองถึงสามรุ่นข้างหน้า ชาวเมืองจันทรารุ่นใหม่จะเกิดภาวะคลุ้มคลั่งก่อนจะมีโอกาสได้สืบพันธุ์มีทายาท

เมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้ไม่มีภัยคุกคามจากภายนอก แต่เมืองจันทราก็จะถึงคราวจบสิ้นโดยแท้จริง เหลือทิ้งไว้เพียงซากอาคารเพื่อเป็นหลักฐานว่าครั้งหนึ่งเคยมีเมืองอยู่ตรงนี้

“หวังว่าท่านมหานักบวชจะค้นพบหนทางใหม่โดยเร็ว…” อดาลลุกขึ้นยืนพลางถือตะเกียง น้ำเสียงของมันค่อนข้างอ่อนเพลีย

ในช่วงหลายปีหลัง ใช่ว่าเมืองจันทราจะไม่พยายามค้นหาวิธีเอาตัวรอดจากปัญหา พวกมันทำการส่งทีมสำรวจเข้าไปในส่วนลึกของความมืด แต่บ้างก็กลับมาในสภาพเจ็บหนักโดยที่ไม่ได้อะไรเลย บ้างก็หายตัวไปในความมืดโดยไม่ได้ข่าวคราวอีกเลย

นอกจากนั้น ในจุดห่างออกไปทางทิศตะวันออกของเมืองจันทรา ที่นั่นมีหมอกสีเทาปกคลุมทั้งผืนดินและท้องฟ้าอย่างหนาแน่น

หมอกเหล่านั้นไม่เพียงจะบดบังการมองเห็น แต่ยังทำตัวเป็นบาเรียล่องหนที่ไม่อนุญาตให้สิ่งมีชีวิตใดข้ามผ่าน

ชาวเมืองจันทราเคยเชื่อว่าสถานที่ดังกล่าวคือดินแดนแห่งความหวัง เชื่อว่าด้านหลังม่านหมอกจะต้องเป็นเมืองปรกติ เป็นดินแดนที่ไม่ถูกสาป

พวกมันพยายามข้ามผ่านสายหมอกหนแล้วหนเล่า แต่ทุกความพยายามล้วนสูญเปล่า

พวกมันเคยลองขุดอุโมงค์ใต้ดินเป็นทางยาวเพื่อหวังมุดผ่านไป แต่กลับพบว่าด้านล่างก็ถูกปกคลุมด้วยสายหมอกทึบเช่นกัน

พวกมันเคยลองครอบครองพลังการบินโดยหวังจะบินข้ามกลุ่มหมอก แต่ไม่ว่าจะทะยานขึ้นไปสูงเพียงใดก็ไม่พบจุดสิ้นสุด สุดท้ายผู้ที่พยายามสำรวจก็ล้วนถูกฟ้าผ่า

พวกมันเคยลองใช้พลังครึ่งเทพและสมบัติปิดผนึกเพื่อถล่มสถานที่ดังกล่าวอย่างหนักหน่วง แต่ผ่านไปสองถึงสามพันปี การโจมตีที่สั่งสมอย่างยาวนานกลับยังมิอาจพังบาเรียล่องหนที่กีดขวางทุกคนไว้

ทันทีที่ได้ยินคำพูดอดาล สมาชิกหน่วยล่าต่างพากันสิ้นหวังและเศร้ามอง ประหนึ่งกำลังลื่นไถลลงสู่ก้นเหวโดยไม่มีวิธีช่วยเหลือตัวเอง

กลุ่มคนที่กลายพันธุ์เล็กๆ ยากที่จะเก็บซ่อนอารมณ์ พวกมันอยากระบายความอัดอั้นออกมาไม่มากก็น้อย

เมื่อสองถึงสามร้อยปีก่อน กลุ่มคนกลายพันธุ์จะไม่ได้รับอนุญาตให้เป็นผู้วิเศษหรือเข้าร่วมหน่วยพิเศษ งานเดียวที่ทำได้คือการเก็บเกี่ยว แต่ยิ่งเวลาผ่านไปกำลังคนก็ยิ่งขาดแคลน สภาอาวุโสจึงตัดสินใจผ่อนปรนความเข้มงวด

“ไปต่อกันเถอะ อาหารแค่นี้ยังไม่พอ” อดาลมองไปรอบตัวก่อนจะถือตะเกียงเดินเข้าไปในความมืด

พวกมันไม่เสี่ยงดับไฟเพื่อล่อสัตว์ประหลาดออกจากความมืด ด้วยเกรงว่าจะไม่มีปัญญาจัดการ

ท่ามกลางสภาพแวดล้อมที่เงียบสงัดและชวนให้อึดอัด สมาชิกหน่วยล่าของเมืองจันทราอดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่าพวกตนกำลังถูกความมืดโอบกอด

เฉกเช่นเชื้อเพลิงในตะเกียงของหน่วยล่าที่ค่อยๆ ลดลง สถานการณ์ของเมืองจันทราก็กำลังเดินหน้าเข้าหาจุดจบ

หากแสงไฟสุดท้ายดับมอด พวกมันจะถูกความมืดมิดกลืนกินอย่างไร้สุ้มเสียง