ราชันเร้นลับ 1220 : ‘ม่าน’ หนึ่งผืน

“พระองค์… พระองค์ทรงมาโปรดพวกเราทุกคน…”

ถ้อยคำเจือเสียงสะอื้นดังก้องไปทั่วทางเข้าเมืองจันทรา ทำให้บรรดาผู้ที่กำลังยืนรอต่างตกอยู่ในภวังค์

…

ณ ชายขอบม่านหมอกสีเทา ข้างกองไฟที่ลุกโชนเงียบงัน

ไคลน์ที่กินเห็ดอีกรอบก่อนจะสลายเหล็กเสียบสีดำทิ้ง ออกตามหาหลุมลึกที่มหานักบวชนีมเล่าให้ฟัง

ทันใดนั้นก็เหยียดมือขวาออกไปจับความว่างเปล่าและดึง ‘ตัวเอง’ เมื่อสิบห้านาทีก่อนออกมา

หลังจากประสานสายตากัน ร่างต้นไคลน์ก็เลือนหายเข้าไปในสายหมอกแห่งประวัติศาสตร์ ชายหนุ่มวิ่งตรงยาวไปจนกระทั่งก่อนยุคสมัยที่หนึ่ง

ภาพฉายทางประวัติศาสตร์ของไคลน์ลุกขึ้นและเริ่มดีดนิ้วหลายครั้ง สร้างเปลวไฟตลอดทางไปจนถึงจุดหมาย

จนกระทั่งหยุดลงเมื่อมาถึงใกล้กับหลุมลึกซึ่งเคยเป็นเนินเขา จากนั้นก็เหยียดแขนออกไปดึงโจนาส·โคลเกอร์ออกจากความว่างเปล่า

กล้ามเนื้อบนใบหน้าเคาต์แห่งการเสื่อมถอยพลันยุบพองก่อนจะแปลงโฉมเป็นเกอร์มัน·สแปร์โรว์

มันใช้มือข้างหนึ่งหยิบตะเกียงออกจากสายหมอกแห่งประวัติศาสตร์และใช้อีกข้างลูบหน้าผากพลางพึมพำ

“ทำไมเราต้องแปลงโฉมหุ่นเชิด? แถวนี้ไม่มีใครสักหน่อย… จะปล่อยให้ตัวเองเป็นพวกย้ำคิดย้ำทำไม่ได้”

ไม่กี่วินาทีถัดมา ภาพฉายของหุ่นเชิดเดินถือตะเกียงตรงไปทางหลุมลึกที่อยู่ไม่ห่าง

ไคลน์อาศัยแสงสว่างช่วยให้เห็นว่าหลุมลึกที่ตนตามหาไม่ได้ลึกมากขนาดนั้น ก้นหลุมกับพื้นเรียบห่างกันไม่เกินสองเมตร แต่แน่นอนว่าเมื่อเทียบกับสมัยที่ยังเป็นเนินเขา นี่คือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่

ดินด้านใน ‘หลุมลึก’ ค่อนข้างนุ่มและมีก้อนหินประปราย เต็มไปด้วยพืชกลายพันธุ์ที่ยากจะเดาต้นตระกูล ไม่มีจุดใดโดดเด่นกว่าที่อื่น

หลังจากตรวจสอบอยู่สักพัก ไคลน์เปิดเนตรวิญญาณและเนตรด้ายวิญญาณเดินเข้าไปในหลุมลึกอย่างใจเย็น ตรงไปทางเส้นทางที่คำนวณไว้พลางเก็บทุกรายละเอียดรอบตัวอย่างครบถ้วน

มันขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะส่งเสียงสะดุ้งขณะก้าวเดิน

ชายหนุ่มตระหนักว่าความคิดของตนเริ่มเฉื่อยชา แต่สมองกลับยังคำนวณได้ตามปรกติ!

ความรู้สึกคล้ายกับเพิ่งตื่นหลังจากนอนเป็นเวลานาน สมองตื้อจนขาดความเฉียบแหลม

เป็นประสบการณ์ที่ใครหลายคนย่อมต้องเคยพบเจอ ผู้วิเศษเส้นทางอื่นอาจไม่ตระหนักถึงความผิดปรกติ แต่สำหรับนักทำนายมากประสบการณ์อย่างไคลน์ สภาวะเช่นนี้ถือว่าไม่ชอบมาพากลอย่างรุนแรง

หากปล่อยให้ควบคุมลึกไปกว่านี้ ผลลัพธ์จะเหมือนกับการถูกนักเชิดหุ่นเข้าควบคุมด้ายวิญญาณ… เป็นอิทธิพลที่หลงเหลือจากหมาป่าอสูรทมิฬโคทาร์? ไม่สิ… ถ้าโคทาร์ไม่ได้ตั้งใจทิ้งไว้ อิทธิพลเหล่านี้ก็ต้องมาจากการเผยร่างสัตว์ในตำนาน… แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริง หน่วยสืบสวนของเมืองจันทราก็ต้องคลุ้มคลั่งกันหมด… มันจงใจทิ้งไว้? ด้วยเหตุผลอะไร? บอกกับผู้อื่นว่าตนเคยมาที่นี่? ไคลน์เดินวนรอบจุดเกิดเหตุด้วยท่าทีฉงน แต่สุดท้ายก็ไม่พบความผิดปรกติใด

ไตร่ตรองสักพัก ร่างต้นไคลน์ที่ซ่อนตัวในช่องว่างประวัติศาสตร์ก่อนยุคสมัยที่หนึ่ง เริ่มเดินถอยหลังสี่ก้าวเพื่อส่งตัวเองไปยังมิติเหนือหมอก

มันจะใช้พลังทำนาย!

อาศัยข้อมูลด้านเวลาและสถานที่อย่างเจาะจง รวมถึงคำอธิบายของนีม การสำรวจสถานที่จริงด้วยตัวเอง และชิ้นส่วนทางประวัติศาสตร์ที่กำลังส่องแสง ไคลน์เชื่อว่าปัจจัยในการทำนายครบถ้วนตามความต้องการขั้นต่ำแล้ว

แม้จะยังไม่มั่นใจเต็มร้อย แต่ชายหนุ่มมองว่าคุ้มค่าที่จะเสี่ยง นอกจากนั้นถ้าเหตุการณ์ ‘เนินเขากลายเป็นหลุมลึก’ เกี่ยวข้องกับตนและปราสาทต้นกำเนิดจริง โอกาสทำนายสำเร็จก็จะสูงขึ้นมาก ผลลัพธ์อาจชัดเจนและไม่ถูกแทรกแซง

ไคลน์นั่งลงบนเก้าอี้โดยไม่มัวรีรอ ปากกาหมึกซึมและกระดาษหนังถูกเสกขึ้นมาเขียนข้อความ:

“วันที่ 28 มิถุนายนปี 1349 แห่งยุคสมัยที่ห้า ความผิดปรกติที่เกิดขึ้นที่นี่”

ชายหนุ่มวางปากกาลงและถือกระดาษไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างทำการดึงดินในหลุมลึกหนึ่งกำมือมาจากอดีตเพื่อเป็น ‘สื่อกลาง’

ไคลน์เอนหลังพิงพนักพลางท่องประโยคทำนายเจ็ดครั้งในสภาพดังกล่าว ตามด้วยการเข้าฌานเพื่อสะกดจิตตัวเองให้หลับ

ท่ามกลางโลกแห่งความฝันอันพร่ามัว มันมองเห็นกลุ่มหมอกสีเทาหนาแน่น และเห็นเนินเขาที่สูงราวสิบเมตรซึ่งถูกพืชกลายพันธุ์ปกคลุม

ไม่กี่วินาทีถัดมา กลุ่มหมอกหนาแน่นพลันปั่นป่วนพร้อมกับ ‘คาย’ เงาสีดำ

เงาดำดูคล้ายกับผ้าม่านกำมะหยี่ผืนใหญ่ที่ดูดซับแสงสว่างรอบตัวเข้าไป

ม่านมายาขยายขนาดในสภาพโปร่งแสงจนกระทั่งปกคลุมเนินเขาทั้งลูก

เนินเขาอันตรธานหายไปทั้งอย่างนั้นจนเหลือเพียง ‘หลุมลึก’

หลังจากนั้น พืชประหลาดรอบหลุมลึกเริ่มถูกแผ่ปกคลุม ด้ายวิญญาณสีดำของพวกมันยืดยาวออกไปหา ‘ม่านดำ’ ผืนดังกล่าว

‘ม่าน’ ทวีความโปร่งใสมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งยากจะมองเห็นด้วยตาเปล่า หากไม่ใช่เพราะมีเนตรวิญญาณ ไคลน์คงไม่ทราบว่า ‘ม่าน’ ผืนดังกล่าวยังคงปกคลุมปากหลุมอยู่

ฉากความฝันเกิดการสั่นไหวบิดเบี้ยวจนกระทั่งฉายภาพใหม่

หน่วยลาดตระเวนของเมืองจันทราจำนวนหาคนเดินมาถึงจุดเกิดเหตุและพบว่าเนินเขาหายไปโดยถูกแทนที่ด้วยหลุมลึก

พวกมันชะงักงันและรีบหันหลังกลับทันที ไม่มีใครกล้าเข้าไปตรวจสอบ

ผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครทราบ ร่างขนาดมหึมาโผล่ขึ้นในทิศทางตรงกันข้าม