ราชันเร้นลับ 1317 : ‘ทระนง’

“ที่นี่คือ?” ออเดรย์ถามโดยไม่เปลี่ยนสีหน้า ประหนึ่งกำลังถามว่าคืนนี้มีงานเลี้ยงที่ไหน

เพาลี·เดอราลผู้อ้างตัวว่าเป็นประธานใหญ่ของสมาคมแปรจิต มองออกไปนอกหน้าต่างพลางยิ้ม

“นี่คือเมืองที่อยู่ภายในใจทุกคน… เมื่อมีผู้คน ย่อมมีเมือง”

ออเดรย์พยักหน้าครุ่นคิด

“กล่าวอีกนัยหนึ่ง เราสามารถเข้ามาที่นี่ได้จากทุกซอกมุมของสังคมมนุษย์?”

เดอราลสูบวีลล์แชร์

“ถูกต้อง”

มันมิได้อธิบายเพิ่มเติม เพียงชี้ไปด้านนอกหน้าต่าง

“ทุกสิ่งที่นี่มีสัญลักษณ์ทางจิตวิทยาที่เกี่ยวข้องกัน มันถูกเรียกว่า ‘ประสงค์ของเดรัจฉาน’”

ประสงค์ของเดรัจฉาน… ออเดรย์ทวนคำเงียบโดยยังคงรักษามาดสง่างาม สายตามองไกลออกไป

จากบรรดา ‘คนเดินถนน’ นอกจากมนุษย์หมาป่า ยังมีหมีเดินสองขา แมวทำท่าเกียจคร้าน มนุษย์ประหลาดซึ่งมีใบหน้าเป็นจุดเหมือนแมงมุม หนูยักษ์ตาสีแดง และงูเหลือมแลบลิ้น รวมถึงสุนัขบางตัวที่คอยสอดส่องคนเดินผ่านไปผ่านมาด้วยสายตาเปี่ยมอารมณ์ทางเพศ

พวกมันสวมหมวกทรงสูง บ้างก็เสื้อโค้ตกันลม บ้างสวมเดรสยาวสีเข้มซับซ้อน พยายามเลียนแบบมนุษย์ในทุกรายละเอียด แต่ก็มิอาจเหมือนมนุษย์ได้อย่างแท้จริง

รถม้าแล่นท่ามกลางค่ำคืนมืดสลัว แทรกผ่านระหว่างคนเดินเท้ากับอาคารสไตล์โกธิก เพียงไม่นานก็มาถึงวิหารแห่งหนึ่งใจกลางเมือง

วิหารทั้งหลังสูงราวแปดสิบเมตร มีเสาต้นยักษ์คอยค้ำจุน แต่ละต้นมีกะโหลกจำนวนมากฝังอยู่ บางเป็นกะโหลกมนุษย์ บ้างก็เป็นของสิ่งมีชีวิตอื่น แต่เบ้าตากลวงทั้งหมดกำลังจดจ้องมายังเบื้องล่าง ประหนึ่งคอยสอดส่องผู้มาเยือนวิหาร

เฉกเช่นอาคารส่วนใหญ่ในเมือง รายละเอียดของโบสถ์ช่างวิจิตรงดงาม แต่กลับแฝงไว้ด้วยองค์ประกอบเชิงสยองขวัญ ฝันร้าย และลึกลับ

เมื่อก้าวลงจากรถม้าและเดินผ่านประตูทางเข้าหลัก ออเดรย์มองเห็นห้องโถงซึ่งงดงามแต่ว่างเปล่า

ในส่วนลึกของโถงมีไม้กางเขนยักษ์ รอบกางเขนมีรูปปั้นมังกรสีเทาอ่อนเลื้อยพัน

แตกต่างจากวิหารตามปรกติ ห้องโถงของที่นี่ไม่มีม้านั่งให้สาวก ไม่มีเชิงเทียน มีเพียงโต๊ะยาวตัวเล็กด้านหน้ารูปปั้นมังกร ฝั่งละห้าที่นั่ง หัวท้ายโต๊ะว่างเปล่า

เพาลี·เดอราลบังคับวีลล์แชร์ตรงไปยังโต๊ะยาวพร้อมกับชี้ฝั่งซ้ายมือ

“เชิญนั่ง”

ออเดรย์เดินตามเข้าไปอย่างไม่รีบร้อน ชำเลืองมองซ้ายขวา ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง

หญิงสาวมิได้สนิทหรือห่างเหินกับประธานใหญ่แห่งสมาคมแปรจิตมากนัก เธอแสดงความระแวงเล็กน้อย แต่ก็ไม่เกินงาม

เพาลี·เดอราลยกมือขึ้น ประสานมือวางลงบนผิวโต๊ะยาว

“มิสออเดรย์ ผมมีบางสิ่งอยากถามคุณ”

“เชิญค่ะ” ออเดรย์เบือนศีรษะเล็กน้อย ตอบสนองสายตาของอีกฝ่ายด้วยดวงตาสีเขียว

เดอราลพยักหน้าเล็กน้อยและกล่าว

“ผมอยากทราบว่า คุณเลื่อนเป็นลำดับ 4 จอมบงการได้อย่างไร นำสูตรโอสถและตะกอนพลังมาจากไหน”

ออเดรย์ตอบอย่างใจเย็น

“จากการแลกเปลี่ยนค่ะ… ลูกค้าต้องการความช่วยเหลือจากครึ่งเทพเส้นทางผู้ชม แลกเปลี่ยนกับสูตรโอสถและตะกอนพลังจอมบงการ”

เดอราลหัวเราะ

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ? การแลกเปลี่ยนที่ใจกว้างแบบนี้ ไม่ต่างอะไรกับการมอบของขวัญให้ลูกสาว… รบกวนช่วยบอกได้ไหมว่าคุณเสนอความช่วยเหลืออีกฝ่ายในรูปแบบใด”

“รุมฆ่าครึ่งเทพหนึ่งคน เพื่อจะจัดการกับเป้าหมายรายนี้ จำเป็นต้องพึ่งพาพลังการแทรกซึมจิตใจ” ออเดรย์อธิบายสองประโยคสั้นๆ

สีหน้าแววตาของออเดรย์สงบนิ่งมาก ประหนึ่งกำลังอธิบายการบ้านที่ครูสอนพิเศษมอบให้

คิ้วซึ่งหนาและยาวของเดอราลขยับเล็กน้อย

“สำเร็จไหม?”

“ยังต้องถามด้วยหรือ” ออเดรย์ตอบอ้อมค้อม

เดอราลจดจ้องหญิงสาวขึ้นลงสองสามครั้ง ประหนึ่งอีกฝ่ายคือจอมบงการผู้สังหารครึ่งเทพนิรนามด้วยตัวเอง

ออเดรย์อ่านความคิดอีกฝ่ายออก จึงเสริม

“ดิฉันเป็นแค่หนึ่งในผู้เข้าร่วม”

เดอราลพยักหน้า

“คุณพอจะทราบไหมว่า อีกฝ่ายนำสูตรโอสถและตะกอนพลังมาจากไหน”

“เขาไม่ได้ตอบคำถามนี้มาตรงๆ” ออเดรย์ตอบด้วยประโยคที่คิดเตรียมไว้นานแล้ว

“เขา? บอกได้ไหมว่าเขาที่ว่าเป็นใคร” เดอราลถามหลังจากไตร่ตรอง.ไอรีนโนเวล.

ออเดรย์คอยระวังการโจมตีจากบุคลิกเสมือนของอีกฝ่ายตลอดเวลา แต่ตั้งแต่ต้นจนถึงปัจจุบัน ทางนั้นกลับมิได้สร้างความผิดปรกติใดเลย

ส่งผลให้ออเดรย์สงสัยว่า อีกฝ่ายอาจไม่จำเป็นต้องบุกรุกเกาะแห่งจิตโดยตรง แค่คอยสังเกตความเคลื่อนไหวของทะเลจิตใต้สำนึกรวมก็สามารถเข้าใจความคิดที่แท้จริงได้

เธอไม่ปิดบัง ตอบอย่างใจเย็น