ราชันเร้นลับ 1328 : กรรมกรหลังฉาก

การเตรียมตัวเบื้องต้นสำหรับสร้างเมืองหุ่นเชิด ค่อนข้างน่าเบื่อและยุ่งยาก หรืออย่างน้อยไคลน์ก็เชื่อเช่นนั้น

ภายในวังโบราณอันกว้างใหญ่ ไคลน์กำลังนั่งบนเก้าอี้พนักสูงของเดอะฟูล ถือปากกาหมึกซึมเขียนชื่อ อายุ และชะตากรรมของหุ่นเชิดแต่ละตัวลงบนกระดาษ พลางแบ่งหนอนวิญญาณออกจากร่างและสั่งให้มันก่อตัวเป็นร่างโคลน

ไคลน์เหล่านั้นบ้างนั่งบนพื้น บางนั่งบนเก้าอี้ยี่สิบเอ็ดที่นั่งข้างโต๊ะทองแดงยาว บ้างเสกเตียงขึ้นมานอน

จนกระทั่งผ่านไปสักพัก พวกมันเลือกหนังสือหลายเล่มออกจากกองขยะและอ่านอย่างตั้งใจ

หนังสือเหล่านั้น บางส่วนประกอบด้วย:

“วิธีบ่มไวน์”

“ตารางรถไฟ”

“สารานุกรมการทำขนม”

“การเตรียมตัวก่อนบวช”

“คู่มือการซ่อมโคมไฟแก๊สติดผนัง มาตรวัดแก๊ส และเครื่องจักรภายในบ้าน”

“อาหารสไตล์เดซีย์”

“แนวทางการบริหารท่าเรือ”

“กฎหมายพื้นฐาน”

นิตยสาร “สุนทรียสตรี”

เหล่านี้คือความรู้เชิงมืออาชีพที่หุ่นเชิดตัวต่างๆ จะต้องศึกษาให้เชี่ยวชาญ จะได้สวมบทบาทอย่างสมจริงในทุกมิติ ต่อให้สนทนากับคนนอกก็ไม่เปิดเผยปัญหาให้เห็น

สำหรับไคลน์ ลำพังการ ‘รู้ผิวเผิน’ ยังไม่เพียงพอ แต่ต้องชำนาญให้ถึงแก่นจนสามารถนำไปปรับใช้ได้จริง ยิ่งไปกว่านั้น มันห้ามนำแต่ละบทบาทมาปนกันโดยเด็ดขาด ห้ามมิให้คนสับสวิตช์ที่แข็งแรงและมีรายได้น้อย โพล่งเกี่ยวกับเครื่องประทินผิว ความชุ่มชื้นของผลิตภัณฑ์ หรือข้อบกพร่องของผ้าไหม

หากเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นภายในโรงละคร นั่นยังพอจะสร้างมนต์เสน่ห์แปลกๆ แก่ผู้ชม แต่หากความผิดพลาดดังกล่าวปรากฏขึ้นบนโลกความจริง เห็นได้ชัดว่ามันไม่มีประโยชน์ต่อความก้าวหน้าของพิธีกรรม

เพื่อเลี่ยงปัญหา ไคลน์มีแต่ต้องทำงานให้หนักในช่วงแรก ตัวละครภายในเมืองหุ่นเชิดจะได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างสมจริง เหมาะสม และครบครัน

โชคดีที่เมืองหุ่นเชิดของมันไม่จำเป็นต้องใช้ผู้เชี่ยวชาญเชิงลึกมากนัก ชาวเมืองส่วนใหญ่เป็นกลุ่มกึ่งไม่รู้หนังสือ หรือบางส่วนก็ไม่รู้หนังสือเลย เป็นประเภทดำรงชีวิตด้วยการสั่งสมประสบการณ์ประจำวัน การสวมบทบาทเป็นตัวละครเหล่านี้ ไคลน์แทบไม่ต้องศึกษาเพิ่มเติม เช่นเดียวกันกับบรรดาคนงานในไลน์ผลิตซึ่งผ่านการฝึกอบรมเพียงเล็กน้อย หรือไม่มีการฝึกอบรมเลย

ผ่านไปนานแค่ไหนไม่มีใครทราบ ไคลน์วางปากกา ลูบหน้าผาก ถอนหายใจยาวโล่งอก

ในที่สุดก็เขียนข้อมูลเกี่ยวกับชาวเมืองเกือบห้าพันคนในเมืองหุ่นเชิดเสร็จสิ้น เช่นเดียวกันกับการศึกษาหาความรู้เพิ่มเติม

ไม่ต่างอะไรกับการกำกับหนังฟอร์มยักษ์ โดยมีเราเป็นผู้เขียนบท ช่างแสง ช่างประกอบ ช่างแต่งหน้า และตัวนักแสดงเอง… หากต้องเตรียมการนานกว่านี้อีกสักนิด เกรงว่าคงได้แสดงสัญญาณภาวะคลุ้มคลั่ง บุคลิกแตกแยก ดำดิ่งลงไปในก้นเหว… โชคดีที่เรามีจิตแพทย์ส่วนตัวมือฉมัง…

ปัญหาที่ต้องกังวลก็คือ ระหว่างดำเนินการเมืองหุ่นเชิด แม้ว่าจะเราจะเป็นสุภาพบุรุษซึ่งมีการศึกษาดี แต่ชาวเมืองส่วนใหญ่เป็นชนชั้นล่าง ไม่ว่าจะคำพูดหรือการกระทำ ทุกสิ่งล้วนหยาบคายจนเกือบจะเป็นกุ๊ย… ห้ามสร้างข้อผิดพลาดโดยเด็ดขาด อย่าปล่อยให้ภูมิคุ้มกันทางจิตใจเข้าครอบงำการแสดง… ไคลน์ถอนหายใจเงียบ เสกร่างโคลนรอบตัวให้สลายกลับไปเป็นหนอนวิญญาณ จากนั้นก็ปล่อยให้พวกมันชอนไชกลับเข้าร่าง

แน่นอนว่าไม่ใช่ทุกตัว ยังคงเหลือ ‘ไคลน์’ ที่รอบริหารจัดการปราสาทต้นกำเนิดแทนร่างต้น

วินาทีถัดมา ไคลน์ส่งตัวเองกลับสู่โลกความจริง นำยุบพองหิวโหยออกจากช่องว่างประวัติศาสตร์และสวมมัน

จากนั้น ชายหนุ่มเทเลพอร์ตไปยังเกาะแห่งหนึ่งบนทะเลคลั่ง เป็นเกาะซึ่งอยู่นอกเส้นทางเดินเรือปลอดภัย

นี่คือ ‘เวที’ ที่ไคลน์เลือก

สถานที่แห่งนี้ถูกพายุปิดกั้นจนต้องโดดเดี่ยวตลอดทั้งปี ปราศจากร่องรอยกิจกรรมของมนุษย์ มีเพียงผืนป่าขนาดใหญ่และสัตว์ป่า

ไคลน์มองไปรอบตัว เลือกสถานที่โล่งแห่งหนึ่ง นำมือขวาทาบอกซ้ายพลางสวดวิงวอนเคร่งขรึม

“ข้าปรารถนาให้ที่นี่มีเมืองสำหรับรองรับประชากรห้าพันคน”

ทันทีที่กล่าวจบ ไคลน์ยกมือขวาขึ้นและดีดนิ้ว

เพียงพริบตา พื้นที่โล่งกลายเป็นที่ราบในทันที ผืนป่าโดยรอบ ‘ถดถอย’ ออกไปเป็นวงกว้าง เกิดเป็นท่อนซุง หิน และดินจำนวนมาก.ไอรีนโนเวล.

แทบจะในเวลาเดียวกัน อาคารจำนวนมากผุดขึ้นจากพื้นดิน พวกมันประกอบกันจากหินและไม้ สูงสุดไม่เกินสี่ชั้น สถาปัตยกรรมใกล้เคียงกับอ่าวเดซีย์แห่งอาณาจักรโลเอ็น

ผ่านไปเพียงไม่กี่อึดใจ สิ่งก่อสร้างจำพวกบ้านเรือน ห้องสมุด สถานีตำรวจ สำนักงานโทรเลข อาคารเทศบาล โรงพยาบาลเล็ก โรงงานขนม สำนักงานประปา บริษัทแก๊ส สถานีรถไฟไอน้ำ รถม้ารางคู่ และไร่สวนด้านนอกเมือง ทยอยเป็นรูปเป็นร่างทีละจุด แม้แต่พื้นถนนก็ยังถูกปูด้วยคอนกรีตหรือไม่ก็อิฐหิน

ในตอนสุดท้าย ใกล้กับจัตุรัสใจกลางเมือง วิหารยอดแหลมผุดขึ้นจากพื้นดินด้วยบรรยากาศเด่นสง่า

นี่คือวิหารเทพธิดารัตติกาล สอดคล้องกับภูมิหลังของเมืองเป็นอย่างดี

“ข้าปรารถนาให้มีท่าเรือน้ำลึกบนเกาะแห่งนี้” ไคลน์ไม่หยุดขอพร

เป๊าะ!

ชายหนุ่มดีดนิ้วอีกครั้งเพื่อเติมเต็มความปรารถนาของตน

ห่างจากตัวเมืองราวสามกิโลเมตร ท่าเรือขนาดย่อมก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว ประกอบไปด้วยท่าเทียบเรือสองแห่ง โกดังสินค้าห้าหลัง โรงแรมริมท่าเรือ ร้านอาหารเรียบง่าย สถานีตำรวจ ผับ ประภาคาร และฐานทัพเรือ