ราชันเร้นลับ 1351 : ฉวยโอกาส

เมื่อส่งข้อมูลไปยังทูตพิพากษา อัลเจอร์วางแผนอย่างรวดเร็วว่าจะทำอะไรต่อไป

มันจะสวดวิงวอนถึงวายุสลาตัน โดยหวังว่าจะได้รับพรหรือคำแนะนำจากพระองค์ จากนั้นก็รีบมุ่งหน้าไปยังใต้ดินและลองใช้พลังส่วนตัวสยบสมบัติปิดผนึกระดับ 1 ทั้งสามชิ้นด้านหลัง ‘ประตูสีคราม’

ระหว่างนั้น หากวายุสลาตันตอบสนอง หรือผนึกกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง มันก็ไม่ต้องขบคิดหาทางอื่น แต่หากทั้งสองสิ่งไม่เกิดขึ้น และอัลเจอร์พบว่าสถานการณ์ด้านหลังประตูสีครามค่อนข้างอันตราย มันจะสวดวิงวอนถึงเดอะฟูล

สำหรับอัลเจอร์ หากมันพึ่งพาความช่วยเหลือจากมิสเตอร์ฟูล ไม่ว่าจะคิดข้ออ้างได้ดีแค่ไหนก็คงหนีไม่พ้นถูกเบื้องบนของโบสถ์วายุสลาตันเกิดความกังขา เพราะเป็นการยากที่นักบุญลำดับ 4 จะสยบสมบัติปิดผนึกระดับ 1 สามชิ้นได้ตามลำพัง

เมื่อถึงตอนนั้น ทางเลือกเดียวของมันก็คือ รอจนกว่าผนึกจะกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง จากนั้นก็รีบหนีไปโดยยอมสละตำแหน่งพระคาร์ดินัล ยอมละทิ้งความยากลำบากที่มานะบากบั่นมาตลอดหลายปี

แต่เมื่อเทียบกับชีวิต นั่นคือราคาที่ยอมจ่ายได้

สำหรับผลลัพธ์ที่จะตามมา เช่น สูญเสียโอกาสในการขโมย ‘หนังสือแห่งภัยธรรมชาติ’ อัลเจอร์ยังไม่เป็นกังวลในตอนนี้ ยังห่างไกลจากการนำมาขบคิดให้ปวดหัว และแน่นอน ในฐานะครึ่งเทพและพระคาร์ดินัลแห่งโบสถ์วายุสลาตัน มันเชื่อว่าเทพวายุสลาตันคงคอยจับตามองตนอยู่ หากเกิดสละตำแหน่งและหลบหนีโดยไม่บอกกล่าว ทางรอดเดียวคือการพึ่งพาพรคุ้มครองจากสิ่งมีชีวิตระดับสูง

ในแง่นี้ มันพึ่งพาได้เพียงมิสเตอร์ฟูล

สูดลมหายใจยาว อัลเจอร์รีบท่องพระนาม

“ราชาผู้ปกครองผืนนภา มหาจักรพรรดิแห่งท้องทะเล มหาเทพแห่งพายุ ข้าวิงวอนขอความคุ้มครองจากท่าน”

สวดจบ อัลเจอร์เหยียดมือขวาเสกพายุ ร่อนลงไปยังพื้นดิน

ราวสิบวินาทีถัดมา ด้านนอกมหาวิหารคลื่นสมุทร คลื่นน้ำทะเลระลอกใหญ่พุ่งปะทะเข้ากับขอบท่าเรือจนกระเซ็นสูงเสียงฟ้า

น้ำทะเลสีครามใสโปรยปรายลงมายังเบื้องล่าง โอบกอดวิหารไว้ในลักษณะกำแพงฝน

ภายในบาเรีย สายฟ้าสีเงินสว่างปรากฏขึ้นพร้อมกับผ่าลงไปยังใต้ดิน

…

เปรี้ยง!

สายฟ้าที่เปรียบดังพายุฝนกระหน่ำฟาดผ่า มอบความสว่างไปทั่วยูโทเปียและกว่าครึ่งของทะเลคลั่ง

ทันใดนั้นเอง วิหารสีดำขนาดใหญ่ซึ่งมีกะโหลกฝังอยู่เป็นจำนวนมาก โผล่ขึ้นกลางอากาศ

มันโผล่ขึ้นในตำแหน่งเหนือศีรษะซาราธพอดิบพอดี คอยดูดซับสายฟ้าทั้งหมดเข้าไป ส่งผลให้อสรพิษอสนีเลื้อยคดเคี้ยวไปตามร่องกะโหลกสีซีด จนกระจกหลากสีมีแสงจ้าสะท้อนออกมาตลอดเวลา

เปรี้ยง!

ในจุดที่วิหารกระดูกมิอาจช่วยบดบัง หุ่นเชิดของซาราธและภาพฉายของเทพหายนะเซียอา รวมถึงหุ่นเชิดของไคลน์ พลันแตกกระจายเป็นเศษเล็กเศษน้อยท่ามกลางเสียงฟ้าร้องโหมกระหน่ำ หากไม่สลายไปในทันทีก็คงกลายเป็นเศษซากไหม้เกรียม ไม่เหลือร่องรอยใดทิ้งไว้

แม้แต่ภาพฉายของโรซายล์·กุสตาฟซึ่งอยู่ในสถานะกระแสข้อมูลก็ไม่รอดพ้น พายุสายฟ้ามีอำนาจทำลายล้างเหนือข้อมูลทุกชนิด

ซาราธฉวยโอกาสขณะนักสร้างฝันช่วยรับมือทรราช มันก้าวเท้าไปในความว่างเปล่าเบื้องหน้า

และความว่างเปล่านี้เชื่อมต่อกับเกาะอื่นบนทะเลคลั่ง เป็นการ ‘ปลูกถ่าย’ โดยอาศัยความสามารถของบริวารเร้นลับ ส่งผลให้ระยะห่างของทั้งสองตำแหน่งกลายเป็นศูนย์

ซาราธในชุดคลุมสีดำ หายตัวไปในความว่างเปล่าซึ่งฉากหลังเต็มไปด้วยสายฟ้า ทว่า ในวินาทีถัดมา มันมิได้ปรากฏตัวบนเกาะที่เคยทำเครื่องหมายไว้ หากแต่เป็นด้านบนของโรงแรมดอกไอริช

เมื่อสักครู่ ขณะซาราธกำลังตกตะลึงกับอำนาจของพายุ ไคลน์บนปราสาทต้นกำเนิดฉวยโอกาสใช้ ‘ม่าน’ ที่คลุมร่างกายตน ระดมพลังบนห้วงมิติเหนือสายหมอก แอบบังคับ ‘ปลูกถ่าย’ ความว่างเปล่าเบื้องหน้าซาราธเข้ากับโรงแรมดอกไอริช

นี่อำนาจของตัวตนระดับราชาเทวทูต ที่มีต่อลำดับ 1 ในเส้นทางเดียวกัน

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าร้องซึ่งราวกับไม่มีวันจบสิ้น ยังคงบรรเลงอย่างต่อเนื่องเป็นฉากหลัง ในเวลาเดียวกัน สายฟ้าเส้นหนึ่งฟาดผ่าลงมายังซาราธ เจ้าของเครายาวสีขาวบนใบหน้า

ดวงตาสีเข้มของซาราธมิได้แปรเปลี่ยน ร่างของมันเลือนหายไปทันทีท่ามกลางอำนาจของสายฟ้า

นั่นเป็นเพียงภาพฉายทางประวัติศาสตร์

ร่างจริงของมันซ่อนตัวอยู่ที่ใดสักแห่งในสายหมอกประวัติศาสตร์

ไคลน์บนเก้าอี้เดอะฟูล เบือนสายตาลงไปยังสายหมอกสีเทาอ่อนด้านล่าง กวาดตาไปรอบๆ จุดแสงจำนวนมาก

ชายหนุ่มยังหาซาราธไม่พบ เนื่องจากอีกฝ่ายคงซ่อนตัวอยู่ในชิ้นส่วนลับซึ่งมีเพียงมัน หรือไม่กี่คนบนโลกที่ทราบประวัติศาสตร์นี้ อย่างไรก็ดี ในฐานะเจ้าของปราสาทต้นกำเนิดซึ่งมีระดับทัดเทียมราชาเทวทูต ไคลน์ไม่จำเป็นต้องอดทนรอให้อีกฝ่ายออกมาเอง ตัวมันก็มีพลังพอที่จะกระทำในหลายสิ่ง

วินาทีถัดมา ไคลน์เปิดกล่อง อัญเชิญไพ่เดอะฟูลและนำมาสอดไว้ในร่างกาย

เพียงพริบตา ชายหนุ่มกลายเป็น ‘เดอะฟูล’ ผู้แต่งกายในเสื้อผ้าสีสันฉูดฉาด หมวกหรูหรา มอบบรรยากาศน่าสะพรึงแต่ก็ชวนให้ขบขันในเวลาเดียวกัน พร้อมกันนั้น ปราสาทต้นกำเนิดเกิดการสั่นสะเทือนแผ่วเบา