ราชันเร้นลับ 1393 : ที่ที่ความฝันเริ่มขึ้น

หลังจากกลับมายังโลกความจริง อัลเจอร์รอฟังเนื้อหาภารกิจจากมิสเตอร์ฟูลในทุกลมหายใจ

ณ วันนี้ แต่งกายด้วยชุดสันตะปาปาและหน้ากากสีเงินดำ ขณะอัลเจอร์กำลังหารือเกี่ยวกับกิจการภายในของโบสถ์เทพสมุทรกับผู้ส่งสารเดนิส มันเห็นบิชอปคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้

“องค์สันตะปาปา… ในนามแห่งมหาสังฆราช ทางโบสถ์วายุสลาตันได้ส่งของขวัญสองชิ้นเพื่อร่วมแสดงความยินดีในฐานะที่ท่านกลายตัวแทนแห่งเทพ” บิชอปถือกล่องดีบุกขาวพลางทำความเคารพอย่างนอบน้อม

เดนิสซึ่งกำลังแอบขอบคุณสวรรค์ที่การส่งโทรเลขล้มเหลวและเตรียมกล่าวบางสิ่ง โพล่งขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“ผู้ส่งสารไปไหนแล้ว?”

“เขากลับไปทันทีหลังจากมอบของขวัญ” บิชอปหน้าประตูกล่าวอย่างจนปัญญา

แม้คนของโบสถ์วายุสลาตันจะโด่งดังด้านความหุนหัน แต่พฤติกรรมเช่นนี้ถือว่าพบได้ยาก

อัลเจอร์พยักหน้าแผ่วเบาและกล่าว

“ลำพังการไม่เป็นศัตรูและมอบของขวัญร่วมยินดีก็เพียงพอแล้ว”

กล่าวจบ มันยกมือขวาขึ้นมาบีบ ดลบันดาลให้กล่องดีบุกขาวในมือบิชอปถูกสายลมพัดเข้าหาตน

หลังจากรับกล่องใบเล็ก การเคลื่อนไหวของอัลเจอร์ช้าลงเล็กน้อย ราวกับกล่องมีน้ำหนักมหาศาล

มันบรรจงเปิดฝาจนกระทั่งพบหนังสือสีน้ำตาลที่ถูกหุ้มด้วยกระดาษ

บนปกหนังสือมีภาษาเอลฟ์เขียนไว้ว่า:

“หนังสือแห่งภัยธรรมชาติ”

หนังสือแห่งภัยธรรมชาติ… อ่านจบ อัลเจอร์ตกอยู่ในภวังค์ทันที ราวกับกำลังฝันไป

แต่เพียงไม่นานมันก็พบว่าเป็นความจริง และเข้าใจทันทีว่าภารกิจของมิสเตอร์ฟูลคือสิ่งใด

อัลเจอร์ถอนหายใจเงียบ มองไปทางประตูและกล่าวกับบิชอป

“ของขวัญชิ้นที่สอง?”

“เรือผีสิงนามว่าโทสะสีคราม มันจอดอยู่ที่ท่าเรือ” บิชอปตอบด้วยสีหน้าปรกติ

โทสะสีคราม… เมื่อเดนิสได้ยินชื่อดังกล่าว มันหันไปมองสันตะปาปาอัลเจอร์ด้านข้างทันที

มันยังไม่ลืมว่า นี่คือเรือที่อีกฝ่ายใช้งานสมัยยังเป็นโจรสลัด

กล่าวคือ โบสถ์วายุสลาตันทราบว่า สันตะปาปาแห่งวิหารเทพสมุทรคืออดีตพระคาร์ดินัล!

มาแสดงความยินดีหรือข่มขู่กันแน่? หัวใจเดนิสคล้ายกับถูกบีบแน่น ขณะเดียวกันก็พบว่าตนเคยเห็นของขวัญชิ้นแรก

หนังสือแห่งภัยธรรมชาติสุดชั่วร้าย มันเคยเห็นด้วยตาตัวเองขณะยังติดตามเกอร์มัน·สแปร์โรว์

“เขียนจดหมายขอบคุณโบสถ์วายุสลาตันในนามของผม” อัลเจอร์ออกคำสั่งอย่างใจเย็น

เมื่อบิชอปออกจากห้อง มันหันมากล่าวกับเดนิส

“ท่านผู้ส่งสาร ผมได้รับวิวรณ์จากมิสเตอร์ฟูลให้ออกไปทำภารกิจ อาจไม่ได้กลับมาที่นี่เป็นเวลาหลายปี”

“วิวรณ์?” เดนิสโพล่งด้วยความประหลาดใจ

ถึงตรงนี้ ในใจมันมีเพียงความคิดเดียว:

แล้วทำไมเราถึงไม่ได้รับ?

อัลเจอร์พยักหน้า

“มิสเตอร์ฟูลกำลังจะหลับใหล… แต่พระองค์ยังสามารถตอบสนองคำวิงวอนได้”

“…” เดนิสตกใจจนพูดไม่ออก

อัลเจอร์กล่าวต่อ

“เกอร์มัน·สแปร์โรว์หลับใหลไปพร้อมกับพระองค์… เมื่อผมจากไป หน้าที่บริหารกิจการของศาสนจักรจะตกเป็นของเดอร์ริค·เบเกอร์ หนึ่งในอาวุโสของเมืองเงินพิสุทธิ์ใหม่ คุณต้องร่วมมือกับเขาเพื่อเขียนความจริงลงไปในพระคัมภีร์ว่า แท้จริงแล้วเทพสมุทรคือมิสเตอร์ฟูล เหล่าสาวกจะได้ยอมรับและหันเหความเชื่ออย่างเต็มใจ… ความศรัทธาของเราคือกุญแจสำคัญที่จะช่วยปลุกมิสเตอร์ฟูลให้ตื่น ในฐานะผู้ส่งสารของพระองค์ คุณต้องทำตัวให้เป็นเยี่ยงอย่าง… แต่แน่นอน บางทีพระองค์อาจส่งวิวรณ์ใหม่มาถึงคุณและสั่งให้ไปทำงานอื่น”

เดนิสวิงเวียนศีรษะกึ่งสับสนเล็กน้อย แต่ก็พอจะเข้าใจความร้ายแรงของสถานการณ์

ลังเลสักพัก มันพยักหน้าหนักแน่น

“ตกลง”

อธิบายจบ อัลเจอร์ยืนขึ้น นำหนังสือแห่งภัยธรรมชาติกลับไปที่ห้องตัวเอง

มันจ้องเข้าไปในกระจกเงา ยิ้มพลางถอดมงกุฎสันตะปาปา ถอดหน้ากากสีเงินดำ

ไม่กี่วันถัดมา ณ ท่าเรือบายัมที่พลุกพล่าน

อัลเจอร์เงยหน้ามองเดอะซันเดอร์ริคที่สูงกว่าตนพอสมควร กล่าวด้วยรอยยิ้ม

“คุณทำได้ดีมากในช่วงที่ผ่านมา โบสถ์เทพสมุทรกำลังไปได้สวย”

เดอร์ริคอยากจะยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยตามความเคยชิน แต่มันก็ต้องข่มใจเอาไว้ พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเจือความเศร้าและใจหาย:

“มิสเตอร์แฮง… องค์สันตะปาปาวิลสัน คุณจะกลับมาเมื่อไร?”

อัลเจอร์ส่ายหน้า

“ทุกสิ่งตรงหน้ายังเป็นปริศนา ไม่มีใครตอบได้แน่ชัด”

ก่อนที่เดอร์ริคจะตอบ มันเสริม

“คุณเป็นผู้ใหญ่และมั่นคงเพียงพอแล้ว ผมไม่มีอะไรจะแนะนำอีก”

กล่าวจบ อัลเจอร์เว้นวรรคเล็กน้อยและพูดต่อ

“หากหมู่เกาะรอสต์เผชิญมหันตภัยที่มิอาจต้านทาน อย่าได้เสียสละตัวเองเพื่อปกป้องเด็ดขาด”

“หือ?” เดอร์ริคชะงัก

แหล่งความเชื่อที่เข้มแข็งที่สุดของมิสเตอร์ฟูลคือบายัมไม่ใช่หรือ เหตุใดถึงห้ามมิให้สละชีวิตปกป้อง?

อัลเจอร์คาดเดาท่าทีตอบสนองของเดอร์ริคไว้แล้ว จึงอธิบายเรียบง่ายด้วยสีหน้าจริงจัง

“สำหรับมิสเตอร์ฟูล สิ่งสำคัญที่สุดของพระองค์คือเหล่าสาวก มิใช่หมู่เกาะ เฉกเช่นบายัม สิ่งสำคัญที่สุดคือผู้คน มิใช่เมือง… ตราบใดที่พวกเราสามารถปกต้องสาวกของมิสเตอร์ฟูล ปกป้องชาวบายัมและเคลื่อนย้ายพวกเขาได้ทันเวลา ถึงจะสูญเสียบายัม เงินพิสุทธิ์ใหม่ และหมู่เกาะรอสต์ไป พวกเราก็ยังสร้างเมืองขึ้นมาใหม่ที่ใดก็ได้… จงจำเอาไว้ รูปลักษณ์เสียหายได้ แต่ต้องไม่ใช่แก่น”

เดอร์ริคเกิดความซาบซึ้งและเข้าใจกุญแจสำคัญทันที

มันขานรับอย่างจริงใจ

“เข้าใจแล้ว ขอบคุณครับ… องค์สันตะปาปาวิลตัน ผมจะคอยปกป้องสาวกของมิสเตอร์ฟูลและผู้คนที่นี่”

อัลเจอร์ไม่กล่าวสิ่งใดต่อ เพียงหันหลังและเดินไปทางโทสะสีครามที่จอดอยู่ในท่าเรือ

เรือผีสิงลำนี้ยังคงมีสามเสากระโดงและล้าสมัยเช่นเคย ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง