ราชันเร้นลับ 1395 : วันธรรมดาของคนธรรมดา (1)

“คุณได้รับอนุญาตให้เข้าพบองค์สังฆราช”

บาร์ตันได้ยินชายในชุดคลุมบิชอปสีน้ำเงินเข้มกล่าวกับตน

ไม่ว่าจะพยายามสักเพียงใด ก็ยากที่จะเห็นใบหน้าอีกฝ่ายได้ชัดเจน ราวกับมีแก๊สสีเทาปกคลุมเฉพาะใบหน้า

แต่แน่นอน นั่นมิได้สลักสำคัญ ในฐานะสาวกเคร่งศาสนาของพระองค์ การได้พบตัวแทนพระองค์บนภาคพื้นถือเป็นสง่าราศีของชีวิต

ข้อเท็จจริงดังกล่าวทำเอามันตื่นเต้นจนหมดคำจะกล่าว บาร์ตันตามหลังบิชอปด้วยร่างกายที่ค่อนข้างสั่นเทา บรรจงย่างเข้าไปในโถงทีละก้าว

บาร์ตันมิอาจหาคำพูดมาบรรยายห้องโถงได้อย่างละเอียด เพียงมั่นใจว่าที่นี่ทั้งอลังการและโอ่อ่า มอบความรู้สึกข่มขวัญจนอยากจะก้มศีรษะอย่างนอบน้อม

ท้ายที่สุด มันเดินมาถึงหน้าขั้นบันได

ทันใดนั้นเอง คล้ายกับได้รับอนุญาต บาร์ตันเงยหน้าขึ้นตามจิตใต้สำนึก

มันเห็นโกลเดนรีทรีเวอร์ตัวใหญ่

สุนัขตัวดังกล่าวแต่งกายในชุดคลุมคล้ายผ้าม่านสีน้ำเงินเข้ม สวมมงกุฎสังฆราชเลี่ยมอัญมณีล้ำค่าหลายเม็ด นั่งบนบัลลังก์ยักษ์และก้มมองลงมาทางมัน

“…” บาร์ตันพลันผงะ

นี่คือองค์สังฆราช? บาร์ตันประหลาดใจเจือตื่นตระหนก ภายในใจเกิดความกลัวอันแรงกล้า

ทันใดนั้น มันลืมตาขึ้นและเห็นแสงแดดยามเช้าที่ฉาบลงบนเพดาน

บาร์ตันส่ายศีรษะ

“ฝันร้ายน่ะ”

มันไม่ได้บอกความจริงกับภรรยา ถึงความฝันที่เห็นโกลเดนรีทรีเวอร์ตัวใหญ่นั่งบนบัลลังก์สังฆราช

มันกล้าพนันว่าภรรยาของตนจะกล่าวด้วยสีหน้าหวาดผวา:

“ทำไมจิตใต้สำนึกของคุณถึงดูหมิ่นพระองค์ท่านได้ถึงเพียงนี้?”

เมื่อถึงตอนนั้น มันทำได้เพียงยักไหล่และกล่าว

“แค่ล้อเล่นน่ะ”

เราไม่ควรนำพาปัญหามาสู่ชีวิตครอบครัว ที่นี่คือแดนสวรรค์แห่งเดียวบนโลกที่สามารถผ่อนคลายได้… ยิ่งไปกว่านั้น คงเป็นเรื่องยากที่สตรีจะเข้าใจปัญหาในเชิงลึก จุดแข็งของหล่อนคือความห่วงใยและการรับรู้ถึงความผิดปรกติ… บาร์ตันไม่จมอยู่กับความฝันนานนัก มันลุกขึ้นจากเตียงเพื่อเดินไปแปรงฟันในห้องน้ำ

หลังเสร็จอาหารเช้า มันจุมพิตภรรยากับลูกและกล่าวคำอำลา จากนั้นก็ออกจากบ้านและขึ้นรถม้าไร้รางไปยังที่ทำงานแถบชานเมือง