ราชันเร้นลับ 1396 : วันธรรมดาของคนธรรมดา (2)

ในส่วนหัวของเอกสาร ขณะบาร์ตันเตรียมเพิ่มรายละเอียด มันเพิ่งพบว่าแฟร์นันมิได้ส่งข้อมูลใดมาเพิ่มเติม

“หมอนั่นคิดว่าด้วยสายสัมพันธ์ระหว่างตนกับกองทุน ลำพังจดหมายฉบับเดียวจะช่วยให้โครงการผ่านอนุมัติหรือไง?”

จากภาพจำของบาร์ตัน นักโบราณคดีแฟร์นันไม่ใช่คนหยิ่งผยอง ข้อเสียเพียงเรื่องเดียวคือความอดทนต่ำ แต่ในด้านอื่นแฟร์นันถือเป็นสุภาพบุรุษชาวโลเอ็นที่สมบูรณ์แบบคนหนึ่ง

ในสถานการณ์ปรกติ การจะขอความช่วยเหลือจากกองทุนขุดค้นและเก็บรักษาวัตถุโบราณแห่งโลเอ็น นอกจากต้องเล่ารายละเอียดของโครงการอย่างคร่าว ผู้ยื่นจะต้องส่งรายละเอียดเพิ่มเติมอย่างภาพถ่ายของไซต์งาน บทคัดลอกหนังสือโบราณและเอกสารที่เกี่ยวข้อง ไม่อย่างนั้นกองทุนคงจนปัญญาที่จะพิจารณาและตัดสินใจ ยังไม่ต้องไปถึงขั้นออกทุนให้และส่งคนไปตรวจสอบไซต์งาน

หรืออาจเป็นไปได้ว่า แฟร์นันสะเพร่าจนลืมส่งข้อมูลมาพร้อมกัน? นั่นสินะ ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างแฟร์นันกับกองทุน มีความเป็นไปได้ที่ทางนี้จะส่งบุคลากรหนึ่งถึงสองคนติดต่อกลับไปหลังจากได้อ่านจดหมาย… อา ในฐานะเพื่อน เราต้องทำบางสิ่งเพื่อช่วยเขา… บาร์ตันส่ายศีรษะ ลุกขึ้นยืนและเดินไปทางชั้นหนังสือโดยไม่คิดอะไรมาก

จากนั้น มันเหยียดมือขวา ใช้ปลายนิ้วก้าวไปบนสันหนังสือเพื่อเลือกเอกสารอ้างอิงที่สอดคล้องกัน

ท้ายที่สุด บาร์ตันหยิบหนังสือและวารสารออกมาหลายเล่ม รวบรวมมุมมองและรายละเอียดเชิงประวัติศาสตร์ของภูเขาในแคว้นซิลวารัสเพื่อเขียนบรรยายลงในเอกสารยื่นคำร้อง:

“ในแง่ของประวัติศาสตร์ มีหลายมุมมองที่นำเสนอแตกต่างออกไป”

“ไม่ทราบว่ายาวนานแค่ไหน แต่จักรวรรดิโซโลมอนและทูดอร์เคยอาศัยอยู่ร่วมกันบนทวีปเหนือ เส้นแบ่งเขตแดนน่าจะเป็นเทือกเขาโฮนาซิสในปัจจุบันและที่ราบสูงเฟเนพ็อต”

“เป็นที่เชื่อกันว่า บริเวณเทือกเขาโฮนาซิสส่วนที่ยื่นไปถึงแคว้นซิลวารัส น่าจะเป็นจุดปะทะของทั้งสองฝ่าย…”

บาร์ตันมิได้เห็นชอบกับคำร้องของแฟร์นัน เพียงบ่งชี้โดยอ้อมผ่านหลักฐานอ้างอิงว่า บนภูเขาในแคว้นซิลวารัสอาจมีมรดกจากยุคสมัยที่สี่อยู่

ด้วยวิธีดังกล่าว หากในท้ายที่สุดแล้วพิสูจน์ได้ว่าแฟร์นันโกหก ก็จะไม่มีใครเรียกร้องความรับผิดชอบจากบาร์ตันได้ เพราะคำอธิบายโดยละเอียดข้างต้นถูกเขียนขึ้นจากนักโบราณคดีคนดัง บาร์ตันเพียงหยิบยกบางส่วนมาอ้างอิง

ในช่วงท้ายเอกสาร มันลงรายการเอกสารอ้างอิงของตน:

“… ‘รายงานส่วนบุคคลการวิจัยเชิงประวัติศาสตร์ของแคว้นซิลวารัส’ อะซิก·อายเกส ศาสตราจารย์ภาควิชาประวัติศาสตร์มหาวิทยาลัยโฮอี้…”

เขียนเอกสารจบ บาร์ตันอ่านทวนใหม่ตั้งแต่ต้น ลงมือแก้ไขในบางคำและประโยค

ถัดมา มันถือเอกสารฉบับร่างเดินเข้าไปในห้องเสมียนที่อยู่ติดกัน รบกวนให้อีกฝ่ายช่วยใช้เครื่องพิมพ์ดีดเปลี่ยนฉบับร่างเป็นเอกสารทางการ

กองทุนขุดค้นและเก็บรักษาวัตถุโบราณแห่งโลเอ็นได้จ้างพนักงานหญิงเข้าทำงานเป็นจำนวนมาก ไล่ตั้งแต่เสมียนตำแหน่งล่างสุด ไปจนถึงรองประธานและเบื้องบน เกินกว่าครึ่งล้วนเป็นสตรี

อันที่จริง บาร์ตันเคยบ่นเกี่ยวกับสถานการณ์ดังกล่าวหลายครั้ง แต่มันก็ไม่คิด และไม่กล้าที่จะแสดงท่าทีต่อต้าน ทำได้เพียงจำใจยอมรับ

แต่แน่นอน บาร์ตันยอมรับว่า การได้เห็นเสมียนสาวตั้งใจทำงานถือเป็นอาหารตาที่ดีประเภทหนึ่ง

อย่างน้อยก็ช่วยให้กระชุ่มกระชวยได้บ้าง… บาร์ตันพึมพำท่ามกลางเสียงพิมพ์ดีด

หลังจากเอกสารถูกเตรียมเสร็จ ลงนาม และส่งดำเนินการ มันกลับมาทำงานตามปรกติอีกครั้ง

เป็นงานจำพวก: การตรวจสอบวัตถุเบื้องต้น การแสดงความเห็นเชิงมืออาชีพและรวบรวมข้อมูล การแสดงความเห็นลงบนเอกสารบางฉบับของกองทุน เป็นต้น

หนึ่งวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว บาร์ตันออกจากสำนักงานหกโมงตรง นั่งรถม้าสาธารณะและกลับถึงบ้านในอีกกว่าหนึ่งชั่วโมงให้หลัง

นี่คือกิจวัตรตามปรกติของเมืองใหญ่ในอาณาจักรโลเอ็น ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมช่วงเวลาชายามบ่ายถึงได้รับความนิยม – หลังจากเสร็จอาหารกลางวันในช่วงเวลาเที่ยงตรงถึงบ่ายโมง กว่าพนักงานจะกลับถึงบ้านอีกครั้งก็ปาไปทุ่มครึ่งถึงสองทุ่ม นั่นเป็นระยะเวลาที่นานเกินไป หากไม่มีชายามบ่ายมาคั่น คนปรกติส่วนใหญ่อาจหิวจนปวดท้อง

แต่แน่นอน ชายามบ่ายคือกิจกรรมที่จำกัดเฉพาะชนชั้นกลางและสูง คนยากจนส่วนใหญ่จะรับประทานอาหารเพียงวันละสองมื้อ ยิ่งไปกว่านั้น หากครอบครัวใดต้องทำงานทั้งสามีและภรรยา เมื่อกลับถึงบ้านช่วงทุ่มถึงสองทุ่ม พวกมันก็ต้องเสียเวลาเตรียมอาหารค่ำแทนที่จะได้กินทันที

“แฟร์นันแวะมาหาคุณในช่วงบ่าย” ภรรยาบาร์ตันกล่าวอย่างเป็นกันเองขณะถอดเสื้อนอกและหมวกของสามี

“แฟร์นัน?” บาร์ตันชะงักเล็กน้อย

นักโบราณคดีที่ค้นพบโบราณสถานจากยุคสมัยที่สี่ในแคว้นซิลวารัส กลับมาถึงเชสเตอร์ตะวันออกแล้ว?

ขณะเสียงจางลง บาร์ตันขมวดคิ้วพลางกล่าวกับตัวเองในใจ

หมอนั่นนึกขึ้นได้ว่าลืมแนบข้อมูล ก็เลยกลับมาด้วยตัวเอง?

ไม่ใช่ ไม่มีความจำเป็นต้องลำบากขนาดนั้น ระบบไปรษณีย์ของอาณาจักรค่อนข้างพึ่งพาได้…

ยิ่งไปกว่านั้น มันควรจะทราบว่าในวันทำงานปรกติ เราจะอยู่ที่สำนักงานกองทุน… หรือไม่ก็ถูกส่งไปยังบางไซต์งานเพื่อตรวจสอบ…

คิดถึงตรงนี้ บาร์ตันถาม

“เขาไปไหนแล้ว?”

“เขาแค่เข้ามารอคุณในห้องหนังสือประมาณสิบห้านาที จากนั้นก็กลับ” ภรรยาบาร์ตันตอบตามความจริง

บาร์ตันถามต่อ