ราชันเร้นลับ 592

Lord of the Mysteries ราชันย์เร้นลับ – ราชันเร้นลับ 592 : หนึ่งสัปดาห์ สามเลื่อนลำดับ ราชันเร้นลับ 592 : หนึ่งสัปดาห์ สามเลื่อนลำดับ โดย Ink Stone_Fantasy เพิ่งได้รับภารกิจเมื่อวานซืนแล้วไง… มันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันพบเบาะแสเป้าหมาย?

สหาย จะบอกอะไรให้ก็ได้ หากไม่ต้องเสียเวลารอวิล·อัสติน ‘อสรพิษแห่งชะตา’ มาเข้าฝันเพื่อไขความกระจ่าง ฉันคงมาหานายได้เร็วกว่านี้

ยี่สิบสี่ชั่วโมง!

นี่คือความแตกต่างของมืออาชีพ!

ไคลน์ตอบกลับด้วยเสียงเรียบ

“นายมีสิทธิ์เลือกที่จะไม่ฟังข้อมูล”

นักปรุงยาร่างท้วม ดัควีลล์ สำลักคำพูดกลับเข้าไปในคอ กล้ามเนื้อใบหน้ากระตุกเล็กน้อย

“ล…เล่ามา”

ไคลน์เล่าอย่างไร้อารมณ์ร่วม

“ฉันได้รับข้อมูลมาว่า รอย·คิงถูกกองทัพจับตัวไปอย่างลับ ๆ ปัจจุบันกำลังถูกคุมขังอยู่ในจวนนายกเทศมนตรีบายัม”

เป็นข้อมูลจากอาโรเดส… ชายหนุ่มเสริมในใจ

“ร…เรื่องจริงหรือ?” ดัควีลล์มิอาจเก็บซ่อนความคลางแคลง มันย้อนถามพลางหรี่ตาลง

ไคลน์พยักหน้า

“แหล่งข่าวของฉันเชื่อถือได้”

“แต่ก็ไม่มีหลักฐานยืนยัน…” นักปรุงยาอ้วนออกท่าทางลังเล

“รอย·คิงถูกจับเนื่องจากมีความเกี่ยวพันกับสมบัติปิดผนึกระดับสูงของโรงเรียนชีวิต”

ไคลน์อธิบายโดยไม่ปิดบัง

ดัควีลล์พลันผงะถอยหลัง เหลียวซ้ายแลขวาอย่างลนลาน ด้วยกังวลว่าอาจมีใครได้ยินประโยคเมื่อครู่เข้า

ทำไมถึงนำเรื่องแบบนี้มาพูดกลางถนน!

ข…เขาทราบว่าเรามาจากโรงเรียนชีวิต ทราบว่าตาแก่เกี่ยวข้องกับสมบัติปิดผนึกชิ้นสำคัญ… แม้แต่เราที่เป็นศิษย์ก็ไม่เคยรู้มาก่อน จนกระทั่งได้ติดต่อกันครั้งสุดท้าย…

ดัควีลล์เริ่มเชื่อข้อมูลจากปากนักผจญภัยปริศนาตรงหน้า

ไคลน์ชำเลืองนกฮูกตัวอ้วนที่บินลงจากหลังคาตึก เกาะบนหัวไหล่นักปรุงยาอ้วน

“จ่ายมา”

“ในเมื่อไม่มีหลักฐานพิสูจน์ ฉันคงเชื่อนายสนิทใจไม่ได้” ดัควีลล์ยืนกรานเสียงแข็ง

ทันใดนั้น มันเหลือบเห็นสายตาของนักผจญภัยลึกลับ แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาที่มาพร้อมจิตคุกคามแผ่วเบา

นักปรุงยาอ้วนพลันตะกุกตะกัก รีบสำลักคำ

“ก…ก็ได้… อย่างน้อยนายก็ทำงานให้”

ด้วยสีหน้าเจ็บแปลบ มันล้วงหยิบเงินก้อนโตออกจากกระเป๋าชุดคลุมหมอผีสีเข้ม เงินสดมูลค่ารวมหนึ่งร้อยปอนด์ถูกนับและส่งให้ไคลน์

แม้จะเป็นผู้วิเศษเหมือนกัน แต่อาชีพหลักของมันคือนักปรุงยาและนักฝึกสัตว์ สมรรถภาพร่างกายมิได้สูงนัก ไม่เหมาะแก่การต่อสู้ ลำพังคนธรรมดาถือปืนยังไม่แน่ว่าจะเอาชนะได้

สิ่งเดียวที่พอจะช่วยต่อสู้คือสัตว์วิเศษคู่กาย แต่ดัควีลล์กลับเลือกนกฮูกอ้วนที่แทบไม่มีพลังด้านต่อสู้เลย โดยในทางกลับกัน อีกฝ่ายคือนักผจญภัยลึกลับมากประสบการณ์และมีเครือข่ายข้อมูลกว้างขวาง อีกทั้งยังอาจเป็นผู้วิเศษเส้นทางต่อสู้ ฉะนั้น ถึงจะรุมสองต่อหนึ่งก็ไม่น่าจะเอาชนะได้ มีแต่ต้องทำตามที่อีกฝ่ายพูดเท่านั้น

เราก็ไม่ได้เก็บเงินเก่งสักเท่าไร…

ดัควีลล์ถอนหายใจยาว

ตามปรกติแล้ว เส้นทางนักปรุงยาจะทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำเสมอ ยิ่งเป็นเกาะอาณานิคมก็ยิ่งร่ำรวยเป็นเท่าตัว ที่นี่เต็มไปด้วยโจรสลัด ลูกเรือ และนักผจญภัย กลุ่มลูกค้าหลากหลาย แถมการบังคับใช้กฎหมายก็ยังปวกเปียก มันสามารถแอบขายยาต้องห้ามได้โดยไม่ต้องกลัวถูกจับ ลำพังแขกจากโรคละครแดงตลอดสองเดือนที่ผ่านมา ก็ช่วยสร้างกำไรให้มันเทียบเท่ากับการเก็บเงินบนแผ่นดินใหญ่ตลอดทั้งปี

แต่กระนั้น การเป็นผู้วิเศษย่อมมีค่าจ่ายใช้จ่ายบานปลาย เงินออมก่อนหน้าหมดไปกับโอสถ ‘นักฝึกสัตว์’ เรียบร้อย และปัจจุบันก็มีสัตว์วิเศษเพิ่มเข้ามาเป็นภาระ ต้องคอยซื้อโอสถให้ดื่ม รวมถึงการซื้อยันต์ป้องกันตัวอีกสองสามชนิด ส่งผลให้เหลือเงินเก็บเพียงไม่กี่ร้อยปอนด์

ไคลน์รับเงินสด ตรวจสอบความถูกต้อง จากนั้นจึงเก็บใส่กระเป๋าเสื้อและหันหลังเดินออกจากร้านขายสมุนไพรอย่างไม่แยแส

เมื่อเห็นแผ่นหลังอีกฝ่ายหายลับไปจากตรอก สีหน้านักปรุงยาอ้วนพลันจมดิ่ง

“ที่นี่อันตรายเกินไป ต้องรีบหนีไปให้ไกล!” มันพึมพำพร้อมกับรีบวิ่งกลับเข้าร้านสมุนไพร

ที่ด้านใน ดัควีลล์นำกระเป๋าเดินทางหนังสีน้ำตาลออกมาวาง รีบยัดเสื้อผ้านานาชนิด รวมถึงปึกธนบัตรที่ถูกพับอย่างดีเข้าไป

ปิดท้ายด้วย มันเทธนบัตรใบเล็กและเศษเหรียญหลากหลายสกุลออกจากกล่องเงินทอน ยัดใส่กระเป๋าเสื้อ หยิบบัตรประชาชนปลอมที่ซื้อมาในราคาแพง และถือกระเป๋าหนังสีน้ำตาลเดินออกจากร้านสมุนไพร

ดัควีลล์ชะงักเล็กน้อย มองกลับไปยังสมุนไพรจำนวนมากที่ยังขายไม่หมด มุมปากเริ่มสั่นระริกด้วยความนึกเสียดาย

มันสูดหายใจยาว ยืนจ้องประตูร้านพลางเผยสีหน้าเจ็บแปลบ ก่อนจะกัดฟันเดินออกจากตรอก ขึ้นรถม้าเช่า ตรงไปยังสำนักงานขายตั๋วโดยสารเรือเดินสมุทร

“อันตราย… ที่นี่อันตรายเกินไป… ตาแก่ถูกจับเพราะสมบัติปิดผนึก… ถูกจับอย่างง่ายดาย..”

บนรถม้า ดัควีลล์เอาแต่พึมพำซ้ำไปซ้ำมาด้วยร่างกายสั่นเทา

จนกระทั่งถึงสำนักงานขายตั๋ว มันจ่ายค่าโดยสารรถม้า เดินเข้าไปในโถงใหญ่ เลือกต่อแถวช่องซื้อบัตรโดยสารไปยังไบลัมตะวันออก

หายใจเข้า. หายใจออก.

ยิ่งแถวเริ่มสั้นลง ดัควีลล์ก็ยิ่งสูดลมหายใจหนักแน่นและเชื่องช้า

ต้องซื้อตั๋วรอบที่ออกเร็วที่สุด…

มันเน้นย้ำกับตัวเองจนคล้ายกับสะกดจิต