ราชันเร้นลับ 707

ราชันเร้นลับ 70ราชันเร้นลับ 707 : คำขอของเดนิส

ถึงบายัมแล้ว? ไคลน์ลุกขึ้นยืน ตรวจสอบซ้ายขวาจนพบท่าเรือส่วนตัวของกองกำลังกลุ่มต่อต้านที่คุ้นเคย

ชายหนุ่มมิได้แสดงสีหน้าประหลาดใจ เพียงพูดตรงไปตรงมา

“เร็วกว่าที่คิด”

เร็วกว่าที่มันคิดไว้ถึงสามชั่วโมง!

“เร็วกว่าที่ฉันคาดไว้เหมือนกัน” เอ็ดวิน่าถอนสายตากลับ เห็นด้วยกับคำพูดของเกอร์มัน·สแปร์โรว์

เนื้อห้าที่เหลือไม่ค่อยสำคัญ… ไคลน์ก้มศีรษะลง แสร้งทำเป็นพลิกดูหน้าที่เหลือของ ‘หนังสือแห่งสามโลก’ อย่างรวดเร็วโดยไม่แยแส ก่อนจะยื่นให้พลเรือโทธารน้ำแข็ง

“การแลกเปลี่ยนของเราสิ้นสุดตรงนี้”

เอ็ดวิน่าชำเลืองหนังสืออย่างเงียบงัน ขยับริมฝีปากเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ไม่กล่าวคำใด

หญิงสาวรับ ‘หนังสือแห่งสามโลก’ มาวางไว้บนโต๊ะ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนและกล่าวคำอำลา

“ในอนาคต หวังว่าพวกเราจะได้สนทนากันอีก ความรู้ทางด้านประวัติศาสตร์โบราณของคุณน่าทึ่งมาก”

หากเป็นนิสัยเดิมของไคลน์ ชายหนุ่มจะถ่อมตัวพร้อมกับกล่าวยกย่องพลเรือโทธารน้ำแข็งว่ามีความรู้กว้างขวางไม่ต่างกับตน แต่ในฐานะ ‘นักผจญภัยเสียสติ’ เกอร์มัน·สแปร์โรว์ ชายหนุ่มทำได้เพียงพยักหน้าเล็กน้อย

“เราเป็นพวกเดียวกัน”

หมายความว่า ในอนาคตคงมีโอกาสได้พูดคุยกันอีก

ชายหนุ่มไม่สานต่อบทสนทนา เดินออกจากห้องกัปตัน ตรงกลับไปยังห้องพักส่วนตัว เก็บกระเป๋าเดินทางอย่างไม่ยากเย็น รอให้ฝันทองคำจอดนิ่งเทียบท่า จึงค่อยเดินออกไปทางดาดฟ้าเรือ

ระหว่างทาง ลูกเรือจำนวนมากกำลังยืนรวมตัวกันบนดาดฟ้า มีทั้ง ‘นักชิม’ บลู·โวลส์ ‘นักร้อง’ ออร์ฟิอุส ‘หูกระต่ายบุปผา’ โจเดอร์สัน รวมถึงโจรสลัดระดับสูงอีกมาก

ทุกคนกำลังเผยรอยยิ้มจริงใจ โบกไม้โบกมือให้ไคลน์ด้วยท่าทางกระตือรือร้น ในหมู่พวกมัน ‘ถังไม้’ และ ‘กายาเหล็ก’ เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นเป็นพิเศษ ถึงขั้นร้องเพลงอำลา

เราไปสนิทสนมกับพวกเขาตั้งแต่ตอนไหน? ไคลน์หัวเราะในลำคอ เดินผ่านกลุ่มโจรสลัดไปทางกราบเรือ

แอนเดอร์สัน·ฮู้ดโน้มตัวมาด้านข้าง กล่าวในสภาพสวมเสื้อผ้าเรียบร้อยและทรงผมหวีเรียบ

“ใจจริง คนเหล่านี้คงอยากพูดว่า… ลาก่อน อย่าได้พบกันอีกเลย… เกอร์มัน นายรู้ไหม การเป็นศัตรูกับโจรสลัดจำนวนมากไม่ใช่เรื่องฉลาดเลยสักนิด ทุกคนต่างขับเรืออย่างเต็มฝีมือ พยายามทำให้เรือแล่นเร็วที่สุด ประหนึ่งต้องการพาฝันทองคำมาเทียบท่าภายในห้านาที!”

ขณะไคลน์เตรียมตอบสนอง เดนิสในเสื้อคลุมสีดำวิ่งตามมาจากด้านหลัง

หมอนี่โกรธตัวเองที่อ่อนแอ ก็เลยเตรียมใจละทิ้งฝันทองคำเพื่อออกผจญภัยตามลำพัง? ผิดไปจากแผนเดิมพอสมควร เราอยากให้เดนิสอยู่ใกล้กับพลเรือโทธารน้ำแข็งและโบสถ์ปัญญาแห่งความรู้มากกว่า นั่นถึงจะเป็นสาวกที่มีประโยชน์ของเดอะฟูล… แต่ไม่เป็นไร ถ้าเดนิสพัฒนาตัวเองไปอีกขั้น นั่นจะเป็นประโยชน์กับเดอะฟูลยิ่งกว่า… ไคลน์ชั่งน้ำหนักในใจตามความเคยชิน ไม่นานก็สลัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้ง มองไปทางเดนิสด้วยสายตาเยือกเย็น รอให้อีกฝ่ายพูด

เดนิสอ้าปากด้วยสีหน้าขึงขัง แต่ไม่กล่าวสิ่งใดออกมาเป็นเวลานาน จนกระทั่งหัวเราะแห้งสองสามหน หันไปพูดกับแอนเดอร์สัน

“นายมีสูตรโอสถนักวางแผนไหม”

“มีสิ” แอนเดอร์สันยิ้ม “แต่ฉันไม่ขายให้นาย”

ใบหน้าเดนิสพลันดำมืด แอนเดอร์สันกล่าวต่ออย่างไม่แยแส

“นายได้สูตรโอสถนักวางแผนไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร? หากฝืนเลื่อนลำดับตอนนี้ ผลลัพธ์จะมีเพียงความคลุ้มคลั่ง… สหาย จงสวมบทบาทใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง เริ่มจาก ‘นักล่า’ ตามด้วย ‘นักยั่วยุ’ และ ‘นักวางเพลิง’ … หึหึ จะยิ่งดีกว่าเดิมถ้านายนำ ‘หัวใจคนยักษ์’ ไปให้ช่างฝีมือผลิตเป็นสมบัติวิเศษสายป้องกัน ไม่อย่างนั้นคงถูกเชือดทิ้งกลางทางอย่างง่ายดาย… รอจนกระทั่งมั่นใจ ค่อยขอสูตรโอสถนักวางแผนจากกัปตันของนาย เธอเองก็มีมันในครอบครอง… การเป็นนักวางแผนไม่ได้ง่ายขนาดนั้น ชั่วชีวิตนี้นายอาจทำไม่สำเร็จก็ได้”

มุมปากเดนิสพลันกระตุกหลังจากได้ยินถ้อยคำยั่วยุ อย่างไรก็ตาม มันจดจำทุกคำพูดของแอนเดอร์สันจนขึ้นใจ อีกฝ่ายคือชายที่ได้รับฉายานักล่าที่แข็งแกร่งที่สุด มีประสบการณ์บนเส้นทางนี้กว่าใคร นอกจากนั้น เดนิสเองก็เชื่อว่า กุญแจสำคัญของโอสถคือเทคนิคสวมบทบาท กัปตันของมันเคยสอนเรื่องนี้แล้ว แต่เป็นคำแนะนำแบบคลุมเครือ

“สักวัน… ฉันจะแสดงให้นายเห็นว่านักวางแผนที่แท้จริงเป็นยังไง!” เดนิสกล่าวหนักแน่น หันไปทางเกอร์มัน·สแปร์โรว์

มันกระแอมแห้งในลำคอ กล่าวโดยไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย

“ฉันขอกัปตันแล้ว หลังจากนี้จะเริ่มติดต่อและสานสัมพันธ์กับกลุ่มต่อต้านบนเกาะ จะหาเวลาแวะมาที่บายัมให้มากขึ้น”

หมายความว่า นายไม่อยากออกจากฝันทองคำ แต่ก็จะพยายามหาโอกาสพัฒนาตัวเอง? หึหึ… ทำไมท่าทีของหมอนี่ถึงได้เหมือนกับกำลังคุยกับหัวหน้าตัวจริง… ไคลน์แอบหัวเราะ ส่งเสียง ‘อืม’ ในลำคอ

เดนิสถอนหายใจโล่งอก เผยท่าทีผ่อนคลายชัดเจน หากไม่ใช่เพราะมีพวกพ้องกำลังจ้องมองอยู่ด้านหลัง มันคงช่วยเกอร์มัน·สแปร์โรว์ถือกระเป๋าเดินทางไปจนถึงท่าเรือ

เมื่อเห็นเกอร์มันและแอนเดอร์สันเดินจากไป เดนิสตัดสินใจหนักแน่นที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในคืนนี้ สวดวิงวอนถึงเดอะฟูลวันละครั้ง แสดงถึงความจงรักภักดี หลีกเลี่ยงการเผชิญเหตุไม่คาดฝัน

ณ ท่าเรือส่วนตัวของกลุ่มต่อต้าน แอนเดอร์สันเห็นเกอร์มัน·สแปร์โรว์หักเลี้ยวไปทางถนนเส้นใหม่อย่างชำนาญ เพียงครู่เดียวก็พ้นเขตป่าทึบ

“นายคุ้นเคยกับที่นี่ด้วยหรือ? ครั้งสุดท้ายที่ฉันมาเยือน ถนนเส้นนี้ยังไม่ถูกสร้างขึ้น” แอนเดอร์สันพูดด้วยเสียงผ่อนคลายแกมเบื่อหน่าย

แน่นอน… ในทุกๆ วันจะมีผู้คนมากมายสวดวิงวอนถึงฉัน รายงานในสิ่งที่พวกเขาได้กระทำ และฉันเองก็ตอบกลับไปบ้าง หนึ่งในนั้นคือการแนะนำให้สร้างถนนเส้นนี้… ไคลน์รำพันอย่างภูมิใจสักพัก กล่าวหน้านิ่ง

“เพื่อนของนายอยู่ไหน”