ราชันเร้นลับ 806 : เข้าเกาะยามเที่ยงคืน

ราชันเร้นลับ 806 : เข้าเกาะยามเที่ยงคืน อย่างที่คิด มาด้วยพลัง ‘ท่องเที่ยว’ … หรูหราอะไรเช่นนี้… อัลเจอร์หัวใจเต้นแรงสักพักก่อนจะผ่อนคลาย แต่ขณะเดียวกันก็ยังไม่ประมาท

หลังจากเพ่งมองเกอร์มัน·สแปร์โรว์อย่างตั้งใจ มันพบว่ารูปลักษณ์ของอีกฝ่ายมิได้เปลี่ยนไปมากนัก แต่ทุกท่วงท่าของชายคนนี้กลับเปี่ยมด้วยความน่าเกรงขามของผู้แข็งแกร่ง มอบความรู้สึกสั่นสะท้านให้แก่ผู้พบเห็น

สมแล้วที่เป็นนักผจญภัยเสียสติ ผู้สามารถชักนำให้ครึ่งเทพปะทะกันและหลบหนีออกมาได้อย่างไร้รอยขีดข่วน… อัลเจอร์ที่เคยภาคภูมิใจในลำดับ 5 ของตน รีบสลัดความโอหังออกจากแววตา

มันเดินถือตะเกียงเข้าไปหาช้าๆ มองหน้าเกอร์มัน·สแปร์โรว์และกล่าว

“ร่องรอยที่คุณทิ้งไว้ที่นี่ อาจไม่เลือนหายแม้จะผ่านไปนานนับพันปี”

มันต้องการยืนยันว่า การพังถล่มของยอดเขาเกี่ยวข้องกับอีกฝ่าย

ไคลน์ชำเลืองภูมิประเทศที่เปลี่ยนไป ปล่อยมือขวาจากหมวกเหนือศีรษะ หัวเราะด้วยเสียงนุ่มนวล

“ความเสียหายส่วนใหญ่เกิดจากฝีมือเจ้าสมุทร”

นั่นไง… ชายคนนี้สามารถชักนำให้ครึ่งเทพมาสู้กันจนบายัมเกือบถูกทำลาย ถึงขั้นทำให้เจ้าสมุทรต้องลงมือ… แถมยังรอดชีวิตกลับมาพร้อมกับเด็ดหัวพลเรือเอกโลหิต… น่าเหลือเชื่อมาก… อัลเจอร์เริ่มสงสัยว่าเกอร์มัน·สแปร์โรว์อาจพกพาสมบัติปิดผนึกระดับ 1 – สิ่งที่มีพลังเทียบเท่าครึ่งเทพไว้กับตัว!

มันมิได้เผยความประหลาดใจหรือตกตะลึง และไม่กล้าถามหยั่งเชิงอะไรอีก

“จะไปสำรวจเกาะร้างโบราณตอนนี้เลยหรือ?”

“ถูกต้อง” ไคลน์ตอบเยือกเย็น

ตอนนี้เป็นเวลากลางดึก ตรงกับเวลาเข้านอนของดอน·ดันเตส แปลว่าจะไม่มีใครเข้ามารบกวน ขอเพียงกลับไปให้ทันตอนกลางวันของวันพรุ่งนี้

และด้วยความไม่ประมาท ไคลน์ยังอัญเชิญ ‘กระจกวิเศษ’ อาโรเดสมาสถิตบนภาพลวงตาของกระจกเงา คอยตอบสนองในสิ่งที่จำเป็น

ต้องขอบคุณที่ทางโบสถ์รัตติกาล ‘รักษา’ เศรษฐีหน้าใหม่รายนี้เสร็จแล้ว ไม่อย่างนั้นคงต้องเลื่อนภารกิจออกไป… ไคลน์ถอนหายใจเงียบ

อัลเจอร์ตรวจสอบความพร้อมของตัวเอง พบว่ายังไม่ได้สวมใส่สมบัติวิเศษ จึงนำแหวนเหล็กดำที่มีหนามแหลมออกมาสวม

กัดฟันทนอาการวิงเวียนศีรษะสักพัก มันพยักหน้าและตอบ

“ขอให้เป็นการเดินทางที่ดี”

ทันใดนั้น มันเห็นเกอร์มัน·สแปร์โรว์เหยียดแขนตรงมาทางหัวไหล่ของตนโดยปราศจากอารมณ์

ท่าทีตอบสนองแรกของอัลเจอร์คือ คิดว่าอีกฝ่ายกำลังโจมตีใส่ สัญชาตญาณจึงร้องบอกให้ฉากหลบไปด้านข้าง แต่ทันใดนั้น มันฉุกคิดถึงข้อสันนิษฐานครั้งก่อนของตน จึงฝืนระงับจิตใต้สำนึกและปล่อยให้ฝ่ามือของนักผจญภัยเสียสติวางลงบนบ่าอย่างนุ่มนวล

วินาทีถัดมา มันเห็นมือซ้ายของเกอร์มัน·สแปร์โรว์เริ่มโปร่งใสประหนึ่งภาพสะท้อนของโลกวิญญาณ ทันใดนั้น อัลเจอร์พบว่าสีดำทวีความเข้มข้นกะทันหัน แสงจันทร์สีแดงเริ่มฉูดฉาด สีสันมากมายซ้อนทับกันอย่างชัดเจน

ร่างมายาจำนวนนับไม่ถ้วนกำลังพุ่งผ่านไปทาง ‘ด้านหลัง’ ด้วยความช่วยเหลือของเกอร์มัน·สแปร์โรว์ อัลเจอร์เคลื่อนที่ผ่านโลกวิญญาณอย่างรวดเร็ว

ยุบพองหิวโหย… ท่องเที่ยว… แบบนี้นี่เอง… ขณะผุดสมมติฐาน มันเห็นร่างกายตัวเองเริ่มดิ่งลงด้านล่าง สีสันฉูดฉาดรอบตัวจางลง ทุกสิ่งกลับเป็นปรกติ

หาดทราย… ปะการัง… ต้นไม้… เกาะทะเลทราย… อัลเจอร์มองไปรอบตัวพลางเตรียมกล่าวบางสิ่ง แต่ทันใดนั้น สีสันรอบตัวเข้มข้นขึ้นและซ้อนทับกันอีกครั้ง

ในคราวนี้ เมื่อออกจากโลกวิญญาณ คนทั้งสองกำลังลอยอยู่กลางอากาศ ด้านล่างเป็นทะเลสีน้ำเงินเข้มและเกลียวคลื่น

แม้ว่าอัลเจอร์จะไม่เคยประสานงานกับเกอร์มัน·สแปร์โรว์มาก่อน แต่ก็มีประสบการณ์ในทำนองเดียวกันโชกโชน รีบสร้างสายลมกระโชกโดยไม่ต้องรอใครสั่ง พยุงร่างคนทั้งสองเอาไว้

จากนั้น ‘การท่องเที่ยว’ ยังคงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น ร่างกายอัลเจอร์และเกอร์มัน·สแปร์โรว์โปร่งใสก่อนจะหายตัวไป

เมื่อฉากรอบตัวกลับเป็นปรกติอีกครั้ง คนทั้งสองมาโผล่ริมเกาะยักษ์ที่กลางอากาศเต็มไปด้วยหมอกหนาจนแสงจันทร์ลอดผ่านได้เพียงเล็กน้อย ไม่เพียงจะทำให้บรรยากาศมืดครึ้ม แต่ยังมอบมนต์ขลังที่ยากอธิบาย

“ถึงแล้ว” อัลเจอร์มองไปรอบตัว

ภายนอกไคลน์แสดงสีหน้าผ่อนคลาย แต่ภายในรีบสังเกตสภาพแวดล้อมอย่างระมัดระวัง พบว่าเป็นเกาะที่เงียบมาก ไม่มีแม้แต่เสียงนกร้อง เสียงหมาป่าหอน และเสียงแมลง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงัดโดยสมบูรณ์

คล้ายกับเดาความคิดอีกฝ่ายออก อัลเจอร์ยกตะเกียงขึ้นมาส่องวัชพืชที่รกเต็มพื้น เผยให้เห็นเส้นทางธรรมชาติซึ่งเต็มไปด้วยรอยเท้าสัตว์

“ถ้ามาตอนกลางวัน ที่นี่จะมีชีวิตชีวามาก สามารถพบเห็นนกบางชนิดซึ่งถูกระบุว่าสูญพันธุ์และหลงเหลือแค่ในตำนาน… ดูเหมือนว่าในตอนกลางคืน ‘อำนาจ’ ที่ครอบงำเกาะนี้จะเปลี่ยนแปลงไป สัตว์วิเศษจำนวนมากตัดสินใจซ่อนตัว รอจนกระทั่งรุ่งสาง”

มิสเตอร์แฮงแมนเคยมาที่นี่มากกว่าหนึ่งครั้ง อย่างน้อยหนึ่งครั้งในกลางวัน และอีกหนึ่งครั้งตอนกลางคืน… ไคลน์พยักหน้าเงียบงัน ไม่กล่าวสิ่งใด

อัลเจอร์ขบคิดสักพัก ก่อนจะชี้ไปข้างหน้า

“ถ้าเดินไปตามเส้นทางนี้และเข้าเขตป่าสีดำ จากนั้นก็เดินต่อไปจนสุดทาง ที่นั่นจะมีซากปรักหักพังโบราณซึ่งยังไม่ทราบอายุแน่ชัด… ระหว่างทาง เราจะล่าสัตว์วิเศษไปเรื่อยๆ หากใครฆ่าได้ตามลำพัง ผู้นั้นจะได้รับสิ่งของทั้งหมดจากเหยื่อ แต่ถ้าเป็นการร่วมมือกันฆ่า ผมให้คุณเก็บสิ่งของเหล่านั้นไว้ก่อน กลับไปค่อยแบ่งกันด้วยวิธีสลับเลือก พิจารณาจากผลงานเป็นหลัก ปรับเปลี่ยนลำดับและจำนวนการเลือกอย่างเหมาะสม”