ราชันเร้นลับ 945 : ตอนจบของเรื่องราว

ราชันเร้นลับ 945 : ตอนจบของเรื่องราว ในวินาทีที่ยันต์โจรปล้นดวงหลุดจากมือเลียวนาร์ด มันหายไปในอากาศ ไม่มีใครทราบว่าไปโผล่ที่ใด แต่ก็สามารถเปลี่ยนให้จุดที่เลียวนาร์ดและอินซ์·แซงวิลล์กำลังยืนถูกปกคลุมด้วยความมืดและเยือกเย็น แม้แต่สายฟ้าสีเงินสว่างก็ยังมิอาจส่องแสง

ทันใดนั้น เลียวนาร์ดสัมผัสได้ว่าผิวหนังของตนเริ่มชา ประหนึ่งสายฟ้ากำลังแล่นไปทั่วร่าง มอบความเจ็บแปลบคล้ายกับถูกเข็มทิ่มแทง ร่างกายสามารถแปรสภาพเป็นเถ้าท่านได้ทุกเมื่อ

แต่ในวินาทีถัดมา มันกลับไม่ถูกสายฟ้าเล่นงาน ความเจ็บปวดเลือนหายไปราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ไม่สิ มีบางสิ่งเกิดขึ้น สายฟ้าผ่าลงมายังตนไม่ผิดแน่ ส่งผลให้พื้นดินเต็มไปด้วยรอยไหม้เกรียม

ในเวลาเดียวกัน ไคลน์เองก็ฉวยโอกาสในจังหวะที่เลียวนาร์ดใช้ยันต์โจรปล้นดวง เปลี่ยนเป้าหมายการยิงฟ้าผ่าจากอินซ์·แซงวิลล์มาเป็นเลียวนาร์ด·มิเชล!

“อ๊าาาาาก!”

ท่ามกลางเสียงแหกปากดังสนั่น ความมืดมิดรอบกายอินซ์·แซงวิลล์ล้มเหลวในการดูดซับพายุสายฟ้า ร่างกายท่วมท้นไปด้วยพลังแห่งภัยพิบัติ

มันสืบทอดชะตากรรมที่ต้องถูกพายุสายฟ้าเล่นงานของเลียวนาร์ด!

เปรี้ยง!

เสียงฟ้าร้องคำรามระลอกใหญ่ก่อนที่สายฟ้าจะเริ่มเลือนหาย แต่ยังไม่ทันจะหายไปโดยสมบูรณ์ สายฟ้าเส้นแล้วเส้นเล่าพลันกระหน่ำยิงลงมาจากท้องฟ้าอีกครั้ง

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

โทสะของเทพสายฟ้ากำลังปะทุด้วยความเกรี้ยวกราด ความถี่ของสายฟ้ากลับเป็นเหมือนในช่วงต้น ปราศจากช่องว่างให้พักหายใจ แม้ในตำแหน่งของอินซ์·แซงวิลล์จะมีความมืดมิดแผ่ขยายออก แต่ก็ไม่สามารถดูดซับความพิโรธไปได้ทั้งหมด

หลังจากเกิดพายุสายฟ้าหนแล้วหนเล่า ในที่สุดแสงสว่างก็เริ่มหม่น อสรพิษสายฟ้าบนพื้นส่ายไปมาอย่างอ่อนแรง

อินซ์·แซงวิลล์ยังคงยืนในจุดเดิมโดยไม่ล้มลง

ทว่า ศีรษะของมันที่มีดวงตาสีดำสนิท แสงสว่างสีแดงเข้ม และสัญลักษณ์ลึกลับ ปัจจุบันอยู่ในสภาพแยกออกจากกัน เนื้อที่โผล่ออกมามีสภาพไหม้เกรียม ของเหลวสีเทาขุ่นกำลังล้นทะลัก

ขาทั้งสี่ข้างซี่โครงและเอวไหม้เกรียมโดยสมบูรณ์ อยู่ในสภาพขดงอ คล้ายกับพร้อมจะหลุดขอเพียงนำมือไปสัมผัส

บนแขนขาเหล่านั้น ไม่เพียงขนนกสีขาวจะแทบไม่หลงเหลือ แต่เส้นเลือดและผิวหนังรอบๆ ก็กลายเป็นสีไหม้เกรียมในสภาพปริแตก ผงสีดำกระจายไปรอบทิศ

แต่ถึงอย่างนั้น อินซ์·แซงวิลล์ก็ยังมีชีวิตอยู่ ตัวตนที่ได้รับเศษเสี้ยวความเป็นเทพ ย่อมถึกทนชนิดที่คนธรรมดาไม่มีวันจินตนาการถึง!

แสงสีแดงเลือดในดวงตาของมันทวีความเข้มข้น ออร่าที่บ้าคลั่งและสะกดข่มดูราวกับไม่มีวันจางหายอีกต่อไป โทสะเอ่อล้นท่วมร่างจนรู้สึกอยากหาที่ระบาย

มันเกลียดตัวเองในตอนแรกที่เลือกจะหนีแทนการฆ่าทุกคนที่นี่ ย้อนกลับไปในตอนนั้น หากมันใช้พลังของตนโดยไม่เก็บงำ เผยความโหดเหี้ยมของครึ่งเทพอย่างไร้ความปรานี ต่อให้โดนฟ้าผ่าอย่างต่อเนื่อง มันเชื่อว่าตนสามารถสังหารดาลีย์·ซิโมเน่และเลียวนาร์ด·มิเชลได้อย่างง่ายดาย ไม่ต้องถูกทำให้อับอายโดยผู้วิเศษลำดับกลางทั้งสองเช่นนี้

“บัดซบ! บัดซบ!” อินซ์·แซงวิลล์คำถามพร้อมกับโยนปากกา 0-08 ที่มีสีหม่นลงทิ้ง อาศัยขาทั้งสี่ที่ยังเหลือกระโจนเข้าหาเลียวนาร์ด·มิเชล

ขณะเลียวนาร์ดเตรียมขยับตัว ร่างกายของมันหนาวเย็นกะทันหัน คล้ายกับถูกเส้นขนล่องหนยืดออกจากความมืดมิดและพันธนาการร่างกาย ยากจะขยับตัวเคลื่อนไหว

เปรี้ยง!

สายฟ้าเส้นหนึ่งผ่าเข้าใส่อินซ์·แซงวิลล์อย่างจัง แต่มันเพียงแค่สั่นระริกแผ่วเบา มีเนื้อไหม้เกรียมอีกสองสามจุด มิได้หยุดการเคลื่อนไหวโดยสมบูรณ์ แถมยังเผยรอยยิ้มที่ชั่วร้าย

พิจารณาจากสายฟ้าเมื่อครู่ มันมั่นใจว่าบุคคลลึกลับที่คอยสร้างฟ้าผ่ากำลังถึงขีดจำกัด ไม่สามารถใช้พลังระดับครึ่งเทพได้มากกว่านี้อีกแล้ว!

สำหรับเลียวนาร์ดที่ถูกพันธนาการด้วยเส้นขนล่องหน สติของมันเข้าสู่ภาวะหลับใหลอย่างรวดเร็ว ยากจะต้านทานขัดขืน ถูกกล่อมให้หลับสนิทท่ามกลางค่ำคืนอันมืดมิด

ในสภาพที่ขยับไม่ได้ มันกัดลิ้นตัวเองเพื่อดึงสติกลับมาเล็กน้อย รีบสร้างหนังสือมายาขึ้นตรงหน้าพร้อมกับพึมพำเสียงแผ่ว

“ข้าบรรลุ ข้าประจักษ์ ข้าบันทึก”

ท่ามกลางสายลมเกรี้ยวกราด พายุเฮอร์ริเคนที่ทรงพลังพัดปะทะกับอินซ์·แซงวิลล์ที่กระโจนเข้าใส่ตน

สายลมอันแหลมคมเฉือนบางสิ่งที่คล้ายกับเส้นผมมายาจนขาดวิ่น ช่วยให้เลียวนาร์ดได้รับอิสระคืนมา

โครม!

อินซ์·แซงวิลล์ถูกพัดจนลอยขึ้น ก่อนจะตกกระแทกพื้นด้วยความหนักหน่วง รอยปริแตกบนร่างกายทวีจำนวนขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับเลือดสีซีดที่พวยพุ่ง

แม้จะเสีย ‘ขาหน้า’ ไปอีกหนึ่งข้าง แต่มันก็ยังไม่ตาย อินซ์·แซงวิลล์ ‘ลุกขึ้นยืน’ อีกครั้ง สายตาจ้องไปยังนักกวีเที่ยงคืนที่ยังคงยืนปิดตาสนิท

โดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เลียวนาร์ดเสียหลักล้มลงกับพื้น ถึงอยากพยุงตัวลุกก็มิอาจรักษาสมดุลไว้ได้ ถึงจะมีสายลมกระโชกที่ตัวเองสร้างขึ้นช่วยพยุง การทรงตัวก็ยังล้มเหลวอย่างน่าสมเพช

“บัดซบ! ย้อนกลับไปที่ทิงเก็น ข้าน่าจะฆ่าเจ้าที่นอนสลบอยู่ให้ตายไปซะ!” อินซ์·แซงวิลล์ขบกรามสาปแช่ง “ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะตาย และเจ้าก็ต้องตายตามหล่อนไป!”

ขณะสาปส่ง มันเดินกะเผลกไปหาเลียวนาร์ด คล้ายกับสูญเสียความสามารถในการวิ่งด้วยความเร็วสูงไปแล้ว ขณะเดียวกันก็แผดเสียงด้วยสีหน้าบิดเบี้ยวจนน่ากลัว

“หัวหน้าของเจ้าเป็นตัวน่ารำคาญ พวกพ้องของเจ้าก็เช่นกัน… ตัวเจ้าเองก็ด้วย! หลังจากฆ่าเจ้าแล้ว ข้าจะกลับไปที่ทิงเก็นและขุดสุสานของพวกมันขึ้นมาใหม่!”

ท่ามกลางเสียงก่นด่า ความมืดสนิทที่อัดแน่นไปด้วยออร่าแห่งความตายพวยพุ่งออกจากร่างอินซ์·แซงวิลล์ ห่อหุ้มเลียวนาร์ด·มิเชลที่อยู่ไม่ห่างออกไป

เลียวนาร์ดสัมผัสได้ว่า ตนถูกสาปให้ได้รับเคราะห์ร้าย แต่ก็มิอาจทำอะไรได้ ไม่กล้าแม้แต่จะลืมตา

ปัง!

ท่ามกลางเสียงปืน กระสุนสีทองอ่อนถูกยิงเข้ามาในความมืดที่อัดแน่นด้วยออร่าความตาย แสงคล้ายดวงอาทิตย์ส่องสว่างอย่างเจิดจ้าพร้อมกับขจัดความผิดปรกติด้านใน

ฉึกฉึก! ไพ่ทาโรต์พุ่งตามเข้ามา ปักลงบนพื้นในจุดต่างๆ

หนึ่งในนั้นตกลงตรงหน้าเลียวนาร์ด ระเบิดพร้อมกับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงสีแดงเข้ม

ท่ามกลางเปลวไฟ ชายสวมหมวกผ้าไหมทรงกึ่งสูง สวมสูทสุภาพสีดำ ถือปืนลูกโม่ ผมสีดำและดวงตาสีน้ำตาล เค้าโครงใบหน้าชัดลึก กลิ่นอายคล้ายหนอนหนังสือ ไม่ใช่ใครนอกจากไคลน์·โมเร็ตติ

เนื่องจากใช้คทาเทพสมุทรไม่ได้อีกต่อไป มันจึงกลับมายังโลกแห่งความจริงพร้อมกับลูกโม่ลางมรณะ!

“นี่เจ้า… เป็นเจ้านี่เอง! ยังมีชีวิตอยู่สินะ! ถ้าอย่างนั้นก็ตายพร้อมกันไปแล้ว!” อินซ์·แซงวิลล์กลับมาเร่งความเร็วอีกครั้ง ขยับตัววนไปรอบๆ ไคลน์พร้อมกับพยายามดึงอีกฝ่ายเข้ามาในความฝัน

เมื่อครู่มันแกล้งทำเป็นเชื่องช้า!

ทว่า ไคลน์ไม่ได้รับผลกระทบใด ไม่มีทีท่าว่าจะปิดตาหลับ เพียงยกมือขวาขึ้นและเหนี่ยวไกลางมรณะ

ปัง!

อินซ์·แซงวิลล์ล้มลงหลังจากถูกปะทะอย่างหนักหน่วง รอยแยกบนกะโหลกศีรษะกว้างขึ้นเรื่อยๆ

“นัดเมื่อครู่สำหรับมาดามดาลีย์” ไคลน์กล่าวด้วยเสียงหนักแน่นพร้อมกับดีดนิ้ว ส่งตัวเองกระโจนผ่านเปลวไฟมาโผล่ด้านข้างอินซ์·แซงวิลล์

ดวงตาของอินซ์·แซงวิลล์แทบจะถลนออกจากเบ้า มันยังคงพยายามเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูงพร้อมกับแพร่โชคร้าย แต่น่าเสียดายที่ไคลน์ไม่ได้รับอิทธิพลใดๆ

“นัดนี้สำหรับเลียวนาร์ด”