ราชันเร้นลับ 957 : รู้จักกันและกัน

ราชันเร้นลับ 957 : รู้จักกันและกัน ดูไพ่จัดจ์เมนต์ในมือ ซิลผงะไปเล็กน้อย

“ตรงตามที่อยากได้พอดี”

เดอะฟูลที่ถูกปกคลุมด้วยสายหมอกพยักหน้ารับ กล่าวเสียงเรียบ

“การประชุมจะถูกจัดขึ้นที่นี่ทุกบ่ายสามโมงตรงของวันจันทร์ตามเวลาเบ็คลันด์ เตรียมตัวให้พร้อมล่วงหน้า… ระหว่างการชุมนุม เจ้าสามารถแลกเปลี่ยนข้อมูล วัตถุดิบ และสูตรโอสถ รวมถึงสามารถจ้างงานสมาชิกคนอื่นและรับทำภารกิจ”

นึกทบทวนสักพัก ซิลพยักหน้าคล้ายกับเข้าใจบางสิ่ง

“ค่ะ มิสเตอร์ฟูล”

ขณะคิดว่าวันนี้คงไม่มีอะไรแล้ว เธอได้ยินเสียงจากหัวโต๊ะทองแดงยาว

“เจ้าทำอะไรก่อนที่จะถูกพลังนั้นกัดกร่อน?”

เป็นพลังกัดกร่อนจริงๆ ด้วย… ซิลรวบรวมสมาธิ เล่าเรื่องที่ตนและฟอร์สสำรวจปราสาทเก่า เน้นหนักเกี่ยวกับประตูทองแดงที่ถูกเรียกว่าประตูดำ รวมถึงองครักษ์โบราณที่ถูกกัดกร่อนจนกลายเป็นวิญญาณอาฆาตโบราณ

จากนั้น เมื่อสังเกตเห็นว่าเดอะฟูลพยักหน้ารับและกล่าว

“หากยังไม่ถึงลำดับ 4 อย่ากลับไปที่ปราสาทหลังนั้นอีก… เจ้ากลับไปได้แล้ว”

ซิลลุกขึ้น นึกทบทวนพิธีกรรมทางศาสนาสักพัก ก่อนจะตัดสินใจคำนับทิ้งท้ายด้วยท่าทีนอบน้อม

“ความประสงค์ของท่านคือความประสงค์ของดิฉัน”

กล่าวจบ แสงสีแดงเข้มท่วมท้นการมองเห็นของซิล จนกระทั่งทุกสิ่งเลือนหายไป เธอได้สติและกลับยังมาผืนป่าบนโลกความจริง กำลังยืนพิงต้นไม้ใหญ่

จิตใต้สำนึกสั่งให้มองไปที่หลังมือ พบว่าจุดกระดำกระด่างเจือจางลงอย่างรวดเร็ว ซิลรีบเงยหน้าขึ้นและมองฟอร์สผู้กำลังจ้องหน้าเธอด้วยความเป็นห่วง

เมื่อสายตาประสานกัน ฟอร์สเผยสีหน้าเปี่ยมสุขในตอนต้น ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างพร้อมกับพะงาบปาก แต่ไม่มีคำใดเล็ดลอดออกมา

ซิลหายใจเข้าออกเชื่องช้า ชี้นิ้วไปข้างหน้า

“กลับไปที่เมืองกันก่อน”

“ตกลง!” ฟอร์สตอบโดยไม่ลังเล

ในเวลาเดียวกัน เหนือสายหมอก ‘เดอะฟูล’ ไคลน์เคาะขอบโต๊ะทองแดงยาว ครุ่นคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับมิสจัดจ์เมนต์และมิสเมจิกเชี่ยน

วัตถุหรือพลังบางชนิดที่ถูกผนึกไว้ด้านหลังประตูดำ ทั้งที่ยังไม่ได้หนีออกมา แต่กลับมีฤทธิ์กัดกร่อนองครักษ์และนักสำรวจภายนอก ลำพังเรื่องนี้ก็น่าสะพรึงกลัวมากแล้ว!

นอกจากนั้น มลพิษยังฝังรากลึกภายในร่างวิญญาณ หากต้องการรักษา ไคลน์มีเพียงสองวิธี วิธีแรก บอกให้เหยื่อประกอบพิธีกรรมพันธสัญญาลับ จากนั้นก็ใช้พลังของมิติหมอกผสานเข้ากับเข็มกลัดสุริยัน ขจัดปัดเป่าโดยสมบูรณ์ วิธีที่ทอง ดึงร่างวิญญาณของเหยื่อขึ้นมาตรงๆ จากนั้นก็ใช้พลังของหมอกชะล้างพิษ พิจารณาจากสถานการณ์เมื่อครู่ เวลามีน้อยมาก มันจึงเลือกอย่างหลัง

เป็นพลังอะไรกันแน่?

พลังกัดกร่อนส่วนใหญ่มาจากเส้นทางปีศาจ… การเชื่อมต่อกับนรก ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้… จากรายละเอียดที่เดอะซันน้อยเล่าให้ฟัง ในช่วงต้นและกลางยุคสมัยที่สอง ปีศาจมักออกจากนรกและโลดแล่นไปบนแผ่นดิน จนกระทั่งเทพสุริยันบรรพกาลถือกำเนิดจากความว่างเปล่า ทวงคืนอำนาจจนเทพบรรพกาลตนอื่นร่วงหล่นมากมาย พวกมันจึงกลับเข้านรก ปิดกั้นทางเข้าออก… พิจารณาจากแนวทางนี้ มีโอกาสที่ทวีปเหนือจะยังเชื่อมต่อกับนรกในบางจุด… บางที ปราสาทหลังนั้นถูกสร้างขึ้นเพื่อเฝ้าจับตามองปีศาจ…

แต่ปัญหาคือ ผ่านมาแล้วหลายพันปี ทำไมถึงยังได้ยินเสียงเคาะประตูอยู่อีก? ปีศาจอยากจะกลับมายังแผ่นดิน? ไคลน์ทำได้เพียงคาดเดาเบื้องต้น

มันไม่คิดจะไปยังปราสาทร้างและสำรวจด้วยตัวเอง เพราะรู้สึกว่า ในเร็วๆ นี้คงยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญอะไร และในเมื่อข้อมูลนี้มาจากผีดูดเลือด หน้าที่รวบรวมข้อมูลเพิ่มเติมและค้นหาประวัติของปราสาท ก็ควรตกเป็นของ ‘เดอะมูน’ เอ็มลิน

รวบรวมความคิดสักพัก ไคลน์ปลดจี้บุษราคัมออกจากข้อมือซ้าย ทำนายว่าปัญหาภายในปราสาทเก่าแก่เป็นเรื่องเร่งด่วนหรือไม่ และได้รับคำตอบในเชิงปฏิเสธ

มันส่งตัวเองกลับโลกความจริงทันที รอคอยให้เมซันเญส ผู้ปกครองท้องถิ่น นำเงินก้อนแรกมาจ่าย

…

บ่ายสองโมงตรงตามเวลาเฟเนพ็อต แฮกกิสที่แต่งกายคล้ายสุภาพบุรุษทวีปเหนือ เดินทางมาพร้อมกับกองทัพองครักษ์ส่วนหนึ่ง ถือกระเป๋าเดินทางสีดำ เคาะประตูห้องพักดอน·ดันเตส

“เข้ามา” เสียงที่อบอุ่นและสง่างามดังแว่ว ในตอนแรก ไคลน์คิดจะพูดด้วยสำเนียงสำเนียงขุนนางโลเอ็น ก่อนจะเปลี่ยนใจมาเป็นภาษาตูทานท้องถิ่น

แฮกกิสหมุนลูกบิด ผลักประตูเข้าไป พบสุภาพบุรุษจอนสีเทา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มลุ่มลึก ดอน·ดันเตส ยืนขึ้นจากเก้าอี้เอนหลังในชุดเสื้อกั๊กสีดำ

“ทิวาสวัสดิ์ เพื่อนของผม” สุภาพบุรุษชาวโลเอ็นที่มีรูปร่างหน้าตาดี บรรยากาศสง่างาม เดินออกมาสองก้าวพร้อมกับยื่นแขนขวาออกมา

ในประโยคเมื่อครู่ มันเปลี่ยนมาเป็นสำเนียงขุนนางโลเอ็น

แฮกกิสตอบกลับด้วยสำเนียงขุนนางโลเอ็นเช่นกัน

“เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้เป็นเพื่อนกับคุณ”

มันจับมือกับดอน·ดันเตสแผ่วเบา หัวเราะในลำคอและกล่าว

“ทางนี้นี่คือคนรับใช้ของคุณ?”

มันหมายถึงชายหนุ่มลูกครึ่งด้านหลังพ่อค้าอาวุธ อีกนัยหนึ่งก็เป็นการถามหยั่งเชิงว่า สามารถเชื่อใจชายคนนี้ได้ไหม เพราะเมื่อครั้งที่ดอน·ดันเตสไปเยือนคฤหาสน์ของนายพล คนรับใช้ไม่ได้ตามไปด้วย

“ถูกต้อง จุดแข็งของเขาก็คือ เป็นคนเก็บความลับได้เก่ง” ดอน·ดันเตสยิ้มพร้อมกับชี้ไปทางโซฟาหลังฝั่งตรงข้ามเก้าอี้เอนหลัง

แฮกกิสที่มาถูกองครักษ์ของคนประกบซ้ายขวา ปิดประตูและเดินมานั่ง พูดพลางยิ้ม

“ผมเคยได้ยินสุภาษิตของอินทิส ว่ากันว่ากล่าวไว้โดยจักรพรรดิโรซายล์… เขาบอกว่า… มีเพียงคนตายเท่านั้นที่สามารถเก็บความลับได้มิดชิด”

ดอน·ดันเตสยิ้มอ่อน

“จักรพรรดิโรซายล์ยังเคยกล่าวไว้อีกหนึ่งประโยค: สำหรับโลกใบนี้ ศพสามารถพูดได้”

“จริงหรือ? นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินมัน” แฮกกิสชื่นชอบที่จะสนทนากับสุภาพบุรุษทวีปเหนือ จึงคุยกันอย่างออกรสเล็กน้อยตามมารยาท ก่อนจะยกกระเป๋าเดินทางข้างๆ ออกมาเปิด

ทันใดนั้น แสงสีทองพรั่งพรูออกจากกระเป๋าเดินทาง เมื่อสะท้อนกับแสงแดดด้านนอกหน้าต่าง ห้องทั้งห้องสว่างไสวขึ้นเล็กน้อย

แฮกกิสจ้องหน้าดอน·ดันเตสและพูด

“ห้าพันปอนด์โลเอ็น และอีกห้าพันเหรียญทองกับแท่งทอง… จำนวนนี้คือเงินมัดจำ… อีกสามหมื่นปอนด์จะถูกจ่ายด้วยธนบัตรและทอง ผมจะเป็นคนถือไว้ และจ่ายหลังจากการส่งมอบอาวุธเสร็จสิ้น…”

ดอน·ดันเตสเหลือบมองกองธนบัตร เหรียญทอง และแท่งทองด้วยหางตา ก่อนจะเบือนหน้ากลับและกล่าวด้วยรอยยิ้ม

“จะเริ่มเมื่อไรกันดี?”

แฮกกิสปิดกระเป๋าเดินทางและส่งให้กับคนรับใช้ของดอน·ดันเตส