ราชันเร้นลับ 983 : ในนามของเจ้า

ราชันเร้นลับ 983 : ในนามของเจ้า แปะ!

เหรียญทองร่วงหล่นบนฝ่ามือไคลน์ แต่ชายหนุ่มมิได้หันไปมองว่าเป็นหัวหรือก้อย เพราะสายตากำลังถูกปกคลุมด้วยนิมิตลางสังหรณ์

ต้มไม้ใหญ่เด่นตระหง่านท่ามกลางพุ่มไม้ เมฆแผ่นบางบนท้องฟ้าสูงที่มิอาจบดบังดวงดาวอันพร่างพรายท่ามกลางผืนกำมะหยี่สีดำ เสียงมวลหมู่แมลงก้องกังวานภายในค่ำคืนอันเงียบสงบ ผสมผสานกับเสียงระเบิดสองครั้งภายในคฤหาสน์กวางมูส

อาศัยความรู้ในเชิงโหราศาสตร์ มันพิจารณาถึงตำแหน่งของฉากอย่างคราว จากนั้นก็เปลี่ยนให้ร่างกายโปร่งแสงไปโผล่ข้าง ‘ผู้ชนะ’ เอ็นยูนในร่างเกอร์มัน·สแปร์โรว์ จากนั้นก็คว้าไหล่

ในระหว่างนี้ไคลน์เรียกหนอนแมลงโปร่งใสที่ฝังในตัวหนูสีเทาและแมลงกลับคืน จากนั้นก็ติดการเชื่อมต่อแบบ ‘สองทิศทาง’ ด้วยด้ายวิญญาณออก

เพียงหนึ่งถึงสองวินาที มันพาเอ็นยูนหายตัวไปโผล่ในคฤหาสน์กวางมูสที่กำลังโกลาหล ปลายทางลงจอดคือตำแหน่งในนิมิตลางสังหรณ์

ที่นี่ตรงตามผลการทำนายที่ได้รับ เงียบสงัด สามารถได้ยินเสียงลมพัดผ่านใบไม้และพุ่มไม้

ด้ายมายาสีดำจำนวนมากปรากฏขึ้นในใจไคลน์ เป็นตัวแทนของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในละแวกใกล้เคียง

ทว่า ด้ายวิญญาณมีจำนวนมากเกินไป เกินกว่าหลักหลายสิบ หากไคลน์ต้องไล่ค้นหาทีละหนึ่ง เกรงว่าจะเสียเวลาไปมาก

อย่างไรก็ตาม มันไม่รีบร้อน เพราะอย่างน้อยก็ยืนยันได้หนึ่งเรื่อง:

ตราบใดที่ครึ่งเทพเส้นทางนักจารกรรมรายดังกล่าวมิได้พกพาสมบัติวิเศษระดับสูง ผลการทำนายของไคลน์ก็ควรจะแม่นยำ เพราะหลังจากกลายเป็นจอมเวทพิสดาร ไม่เพียงพลังทำนายจะมีการเปลี่ยนแปลงในเชิงคุณภาพ แต่การแทรกแซงของมิติหมอกบนโลกความจริงก็ยิ่งรุนแรง ผนวกสองสิ่งนี้เข้าด้วยกัน แม้จะไม่ได้อยู่บนมิติเหนือสายหมอก แต่พลังทำนายก็จะไม่ด้อยไปกว่านักบุญ ไม่ด้อยไปกว่าลำดับเดียวกันของเส้นทางโชคชะตา และนอกจากนั้น สภาพของครึ่งเทพเส้นทางนักจารกรรมก็ยังไม่สู้ดีนัก ความแข็งแกร่งลดทอนลงไปหลายส่วน

ดังนั้น ไคลน์จึงเชื่อว่าอีกฝ่ายกำลังซ่อนตัวภายในป่าเล็กๆ ที่มีพุ่มไม้เตี้ยแห่งนี้ หมดสิทธิ์หนีพ้น

ส่วนวิธีรับมือ มันเชื่อว่าการรอคอยอย่างอดทนคือตัวเลือกที่ดีที่สุด

ครึ่งเทพเส้นทางนักจารกรรมค่อนข้างอ่อนแอและไม่เสถียรเป็นทุนเดิม แทบจะคลุ้มคลั่งเต็มที ยิ่งต้องเผชิญการต่อสู้อันดุเดือดเมื่อครู่ แถมยังต้องทิ้งร่างหนูยักษ์ สถานการณ์มีแต่จะเลวร้ายลง ไม่สามารถหวนกลับมาได้อีก ในไม่ช้าก็เร็วต้องเผยปัญหาออกมา ไคลน์สามารถรอได้ แต่อีกฝ่ายรอไม่ได้

ท่ามกลางเสียงกังวานของแมลง ไคลน์อดทนอย่างใจเย็น เริ่มเปลี่ยนสิ่งมีชีวิตรอบๆ ตัวให้เป็นหุ่นเชิด ขณะเดียวกันก็นำ ‘ผู้ชนะ’ เอ็นยูนออกจากพื้นที่ ซ่อนตัวในจุดที่ห่างออกไปเกือบหนึ่งกิโลเมตร ส่วนร่างต้นคอยป้องกันตัวเองจากการถูก ‘เข้าควบคุมด้ายวิญญาณ’ เพราะยังไม่ลืมว่าศัตรูได้ขโมยพลังดังกล่าวไปจากเอ็นยูน

ทันใดนั้น มันได้ยินเสียงหอบที่ราวกับดังมาจากส่วนลึกของวิญญาณ

แทบจะในพริบตา เสียงคล้ายคนเสียสติดังมาจากต้นไม้ใหญ่ตรงหน้า

“ทำไมต้องบีบคั้นข้า… ทำไมเจ้าต้องบีบคั้นข้า… ทำไมเจ้าต้องบีบคั้นข้า!”

ขณะเกิดเสียงหวีดแหลม เปลือกไม้ของต้นไม้ใหญ่ตรงหน้าพลันร่วงหล่น เผยให้เห็นเนื้อไม้ที่กำลังแตก กลุ่มก้อนหนอนประหลาดที่มีเจ็ดถึงแปดปล้องคลานออกจากรอยแยกทีละหนึ่ง

แต่ละปล้องที่โปร่งใสมีลวดลายนูนขึ้นมา ดูคล้ายกับกระแสเวลากำลังไหลเวียน

ทันใดนั้น ไคลน์พลันสูญเสียความคิดทั้งหมด สูญเสียพลังพิเศษอย่างปืนใหญ่อัดอากาศ กระดาษคนตัวแทน สูญเสียเข็มขัด เสื้อนอก หมวก ราวกับกลายเป็นรูปปั้นก้อนเนื้อ

ทว่า สำหรับหุ่นเชิด นี่ไม่ใช่เรื่องที่น่ากังวล เพราะมันไม่มีความคิด และพลังที่สูญหายไปสามารถแทนที่ได้จากหนอนแมลงตัวใหม่

ถูกต้อง ในวินาทีที่ไคลน์ได้ยินเสียงหอบ มันสลับตำแหน่งกับ ‘ผู้ชนะ’ เอ็นยูน!

และผู้ชนะรายนี้ไม่ต้องกังวลว่ากางเกงจะหลุดเพราะเข็มขัดหาย เพราะบริเวณเอวของมันก็ยังอยู่ในรัศมีพลังของผู้ไร้หน้า รอบเอวจึงพองออกเพื่อทำให้กางเกงคับและไม่ร่วงหล่น

ขณะเดียวกัน หุ่นเชิดแมลงและหนูเริ่มคลานออกมาจากที่ต่างๆ รายล้อมต้นไม้ใหญ่ที่กำลังกลายพันธุ์

ทันใดนั้น เสียงหัวเราะในลำคอดังมาจากที่ใดก็มิอาจทราบได้

“ใจเย็นก่อน อย่าเดือดดาล ทุกสิ่งกำลังจะดีขึ้น”

เสียงดังกล่าวเปี่ยมไปด้วยพลังการโน้มน้าว การกลายพันธุ์ต้องต้นไม้ใหญ่หยุดชะงักทันที หนอนแมลงที่เจาะออกมาทีละตัวค่อยๆ หดกลับ

“จริงหรือ?” ภายในต้นไม้ใหญ่ที่เปลือกร่วงหล่น เสียงของความแค้นและขุ่นเคืองกลับสู่ความสงบ เจือความสับสนเล็กน้อย คล้ายกับถูกเกลี้ยกล่อมสำเร็จ

สำหรับไคลน์ มันรู้สึกว่าคำพูดดังกล่าวสมเหตุสมผล อดไม่ได้ที่จะไตร่ตรองว่า ทำไมตนต้องพยายามบีบคั้นให้ครึ่งเทพตนดังกล่าวคลุ้มคลั่ง

มันรู้สึกเหมือนตัวเองหลงลืมไปบางสิ่ง ลืมว่าทำไมถึงต้องถ่อมายังคฤหาสน์หลังนี้

ถัดมา มันเห็นร่างหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอกเขตพุ่มไม้ หัวเราะพลางยิ้ม

“ใจเย็นก่อน… ข้ามีวิธีหยุดการคลุ้มคลั่งของเจ้า ขอเพียงทำตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัด”

ร่างดังกล่าวสวมเสื้อกันฝนสีดำตัวใหญ่จนดูเหมือนผ้าคลุม เข้าชุดกับกางเกงและรองเท้าสีดำ หน้าผากเถิกกว้าง ใบหน้าผอมเพรียว สวมหมวกทรงสูงและแว่นตาขาเดียวที่ไม่เหมือนใคร ดูสง่างามเหนือคำบรรยาย

ดวงตาไคลน์แข็งค้างทันที ภายในใจพลังระเบิดความคิด:

อามุนด์!

ตัวตนที่อยู่ตรงหน้ามันคือ ‘ผู้เย้ยเทพ’ อามุนด์ ‘เทวทูตกาลเวลา’ ‘ราชาเทวทูต’ และ ‘บุตรแห่งพระผู้สร้าง’ !

แม้จะทราบว่าอีกฝ่ายเป็นแค่ร่างโคลน แต่ไคลน์ก็ไม่มัวคิดให้เสียเวลา รีบทำตามเสียงเรียกร้องจากหัวใจ อาศัยความช่วยเหลือของยุบพองหิวโหย เปลี่ยนร่างกายตัวเองให้โปร่งใส