ตอนที่ 130 แสนเหรียญทอง

ตอนที่ 130 แสนเหรียญทอง

หนิวโหย่วเต้าค้อมตัวอย่างสุภาพเรียบร้อย “เป็นข้าเอง”

ซาฮ่วนลี่เอ่ยด้วยสีหน้าสนใจใคร่รู้ “ด้านทักษะการวาด ข้าเองก็พอเข้าใจอยู่บ้าง ท่านวาดด้วยวิธีใดหรือ? อธิบายได้หรือไม่?”

แววตาเฮยหมู่ตานเต็มไปด้วยความคาดหวัง นี่กำลังขอคำชี้แนะอยู่กระมัง หวังว่าหนิวโหย่วเต้าจะคว้าโอกาสนี้ไว้พูดคุยสานสัมพันธ์ให้ดี นางหวังดีต่อหนิวโหย่วเต้าจริงๆ หวังว่าเขาจะใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์

ด้านนอกหอยกสูง พ่อบ้านเซี่ยงหมิงค่อยๆ เดินเข้ามา ยืนอยู่ข้างประตูอย่างเงียบงัน สังเกตการณ์เงียบๆ

หนิวโหย่วเต้าไม่สามารถใช้คำศัพท์เฉพาะทางมาอธิบายกับนางได้ สำหรับคนที่ไม่เข้าใจแล้ว เรื่องราวบางอย่างยิ่งอธิบายก็ยิ่งเกิดคำถามเพิ่มขึ้น จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เพียงวาดเล่นๆ เท่านั้น ไม่เคยคิดคำอธิบายอันใดเอาไว้เลย”

เฮยหมู่ตานหมดคำพูดแล้วจริงๆ โอกาสดีขนาดนี้กลับไม่รู้จักรักษาเอาไว้

ซาฮ่วนลี่จ้องมองเขา ไม่ทราบเช่นกันว่าเขาตั้งใจจะเก็บงำทักษะไว้หรือว่าอย่างไร ดูท่าทางเหมือนไม่อยากพูดอะไรมากนัก แต่ก็ดูไม่คล้ายประหม่าตื่นกลัวเลย นางใคร่ครวญแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมอีกครั้ง “ลองได้เยือนสมุทรไซร้ นทีใดมิเทียบทาน หากได้ยลเขาอูซาน เมฆาครามล้วนหมองมัว แม้นยืนกลางบุปผชาติ ก็ยังคร้านจะเหลียวดู หนึ่งเพราะใจมุ่งสู่ อีกหนึ่งเพราะคะนึงนาง…กลอนบทนี้ท่านเป็นผู้แต่งหรือ? มีความหมายแฝงอันใดหรือไม่?”

ถูกต้อง หนิวโหย่วเต้าจงใจทิ้งกลอนนี้เอาไว้ เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าซาฮ่วนลี่มีรสนิยมแบบไหน ไม่รู้ว่าชอบกลอนหรือภาพวาดกันแน่ ดังนั้นจึงรวมทั้งสองอย่างไว้ด้วยกัน แต่ปากกลับกล่าวไปอย่างราบเรียบว่า “หามิได้ หากแต่เป็นกลอนที่ครั้งหนึ่งบังเอิญได้ยินผู้อื่นเอ่ยถึง ยามวาดภาพหวนคิดถึงขึ้นมา จึงเติมลงไปในพื้นที่ว่าง ไม่มีความหมายแฝงอันใด”

“โอ้!” ซาฮ่วนลี่คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง นางมองออกแล้วจริงๆ ทั้งหมดล้วนเป็นการตอบอย่างขอไปที ไม่ยินดีที่จะพูดอะไรกับตนมากนัก นางหันไปมองรอบข้าง “พวกเจ้าไม่ได้ต้อนรับคุณชายให้ดีอย่างนั้นหรือ?”

“หามิได้!”

“ท่านเจ้าเมือง คุณชายเพิ่งมาถึง ยังไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้นขอรับ”

เหล่าข้ารับใช้ที่อยู่รอบข้างพากันแก้ตัว

กลับเป็นหนิวโหย่วเต้าที่ช่วยพูดแก้สถานการณ์ว่า “ท่านเจ้าเมือง ไม่ทราบผู้ที่ต้องการให้ข้าวาดภาพคือท่านใช่หรือไม่? หากว่าใช่ พวกเรามาเริ่มกันเลยดีหรือไม่”

ซาฮ่วนลี่เองก็อยากเห็นผลงานมาตั้งนานแล้วเช่นกัน จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มทันทีว่า “ได้! รบกวนคุณชายแล้ว”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “รีบร้อนมากะทันกัน จำเป็นต้องเตรียมอุปกรณ์สำหรับการวาดเล็กน้อย”

ซาฮ่วนลี่พยักหน้ารับ “ต้องการสิ่งใด คุณชายบอกมาได้เลย”

“กระดาษ กระดานวาดภาพ แท่งถ่าน…” หนิวโหย่วเต้าอธิบายสิ่งของที่ตนต้องการอย่างละเอียด

มีข้ารับใช้สองคนรีบออกไปจัดเตรียมให้

ไม่นานนัก กระดานวาดภาพและแท่งถ่านแบบเฉพาะกิจก็ถูกนำมาส่งให้ แท่งถ่านยังไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไร หนิวโหย่วเต้าจึงขอมีดเล็กมาเหลาแท่งถ่านใหม่เล็กน้อย

ขั้นตอนนี้ ซาฮ่วนลี่สังเกตดูอย่างละเอียด เดินมาสังเกตการณ์อย่างใกล้ชิดอยู่ด้านข้าง เห็นได้ชัดว่าอยากเรียนรู้

เมื่อจัดเตรียมทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หนิวโหย่วเต้าเอ่ยถาม “ท่านเจ้าเมือง จะวาดที่นี่หรือ?”

ซาฮ่วนลี่เคยเห็นภาพวาดก่อนหน้านี้แล้ว ทราบว่าต้องมีฉากหลัง นางเองก็รู้เรื่องการวาดภาพเช่นกัน ทราบว่าจำเป็นต้องมีฉากหลังเพื่อขับเน้นภาพวาดให้ดูเด่น จึงเอ่ยตอบว่า “แล้วแต่คุณชายเถิด หากคุณชายคิดว่าสถานที่ไหนเหมาะสมที่จะวาดก็เอาสถานที่นั้นเลย”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “วาดภาพให้ท่านเจ้าเมืองย่อมทำอย่างขอไปทีไม่ได้ ผู้น้อยเพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก ไม่ทราบเช่นกันว่าทิวทัศน์ตรงไหนเหมาะสมบ้าง”

ซาฮ่วนลี่เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “เข้าใจแล้ว คุณชายสามารถเดินดูรอบๆ ได้เลย เลือกสถานที่ที่คุณชายเห็นว่าเหมาะสม”

“ตกลง!” หนิวโหย่วเต้าประสานมือรับคำสั่ง มองไปรอบๆ เดินออกจากหอยกสูง เริ่มพิจารณาไปอย่างช้าๆ เรียกได้ว่าเดินไปตรงไหนก็พินิจดูตรงนั้น ถือโอกาสค่อยๆ เยี่ยมชมจวนเจ้าเมือง

ซาฮ่วนลี่เดินตามในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล บ่าวไพร่แบกอุปกรณ์ของหนิวโหย่วเต้าติดตามอยู่ด้านหลัง

พ่อบ้านเซี่ยงหมิงยังคงจับตามองหนิวโหย่วเต้าอย่างเงียบๆ

ลักษณะโครงสร้างของจวนเจ้าเมืองสร้างขึ้นโดยอิงแอบไปกับตัวภูเขา ไล่ชั้นขึ้นไปเรื่อยๆ ต้องเดินขึ้นเนินอยู่ตลอด คล้ายไม่มีสถานที่ที่หนิวโหย่วเต้าพึงพอใจเลย มองไปทางไหนก็ส่ายหน้าตลอด จนกระทั่งเดินมาถึงศาลาหลังหนึ่งที่อยู่ในจุดสูงสุดของจวน หนิวโหย่วเต้าเดินไปที่ระเบียง ยืนอยู่ริมราวกั้น ทอดตามองดูทั่วทั้งเมืองโบราณ พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นหันกลับมาเอ่ยว่า “เอาตรงนี้แล้วกัน ท่านเจ้าเมืองว่าอย่างไร?”

ซาฮ่วนลี่กล่าวว่า “ได้ เอาตามคุณชายว่า”

บ่าวที่ยกอุปกรณ์มาถามว่าจะให้จัดวางอุปกรณ์ไว้ตรงไหนถึงจะเหมาะสม แต่ใครจะไปรู้ว่าพอหนิวโหย่วเต้าหันไปมองทิวทัศน์ เขากลับเอ่ยขึ้นมาว่า “เปลี่ยนกระดานวาดภาพกับกระดาษให้ใหญ่ขึ้น…” พร้อมกางสองแขนออก กะขนาดให้คร่าวๆ

แบกของเดินมานานขนาดนี้ เจ้ากลับไม่ใช้อย่างนั้นหรือ? บ่าวที่ยกอุปกรณ์พูดไม่ออก

ทว่าซาฮ่วนลี่กลับฟังแล้วตื่นเต้นขึ้นมา จะวาดภาพขนาดใหญ่ให้ตนอย่างนั้นเหรอ นางเกิดความคาดหวังอย่างยิ่ง รีบเอ่ยเร่งว่า “ไป ไปจัดการตามที่คุณชายบอก”

“ขอรับ!” บ่าวหลายคนรับคำสั่ง ยกอุปกรณ์ออกไปอย่างรวดเร็ว ไปจัดเตรียมอุปกรณ์มาใหม่อีกครั้ง

โชคดีที่ไม่ว่าจะเป็นกำลังคนหรือกำลังทรัพย์ล้วนมิใช่ปัญหาสำหรับที่นี่ รอไม่นานก็ได้อุปกรณ์มาครบครัน จัดวางไว้ในศาลาตามที่หนิวโหย่วเต้าต้องการ

ส่วนตัวซาฮ่วนลี่กลับถูกหนิวโหย่วเต้าจัดแจงให้ไปตากแดดอยู่บนระเบียงที่อยู่ถัดลงไปทางเบื้องล่างของบันไดสองสามขั้นด้านนอกศาลา