ตอนที่ 140 ปล้น

ตอนที่ 140 ปล้น

แส้ยาวถูกรั้งไว้ ด้วยระยะห่างเพียงเท่านี้ เหยาโหย่วเลี่ยงที่กำลังร้อนใจไม่มีทางเลือกมากนัก เว้นเสียแต่เขาจะหนีเอาตัวรอดไป ทว่าผลลัพธ์ของการละทิ้งเพื่อนร่วมสำนักนั้นร้ายแรงเป็นอย่างยิ่ง

ในช่วงเวลาคับขัน เพื่อให้ศิษย์พี่ได้มีโอกาสดึงแส้ยาวออกไป เหยาโหย่วเลี่ยงจึงปล่อยมือจากแส้ยาว เค้นพลังทั้งหมดที่มีแล้วซัดฝ่ามือออกไป ปะทะฝ่ามือเข้ากับหนิวโหย่วเต้าที่พุ่งแหวกอากาศเข้ามา

ตูม! เหยาโหย่วเลี่ยงเบิกตากว้าง ร่างกายถอยกรูดไปด้านหลัง คล้ายจะเข้าใจอะไรขึ้นมาแล้ว

หนิวโหย่วเต้าม้วนตัวกลับ เตะกระบี่ให้พ้นจากการพัวพันของแส้ยาว เอื้อมมือไปคว้ากระบี่ไว้ ลากกระบี่พุ่งทะยานไปบนต้นหญ้า ปลายเท้าแตะไปบนยอดหญ้าอย่างรวดเร็ว ต้นหญ้าไหวลู่เป็นทางยาว แลดูคล้ายเกลียวคลื่น พุ่งตรงไปหาพวกเฮยหมู่ตานที่กำลังต่อสู้กันอยู่

คิดไม่ถึงว่าพวกเฮยหมู่ตานร่วมมือกันแล้วก็ยังมิใช่คู่ต่อสู้ของฟางเซ่าฉวิน แต่พวกเขามิได้เข้าไปสู้แบบแตกหักกับฟางเซ่าฉวิน หากแต่ใช้วิธีสู้แบบพัวพันเขาเอาไว้ หวังจะถ่วงเวลารอให้หนิวโหย่วเต้ามาช่วย

ทั้งสามไม่สู้กับฟางเซ่าฉวินในระยะประชิด เศษใบหญ้าปลิวว่อนอยู่เหนือทุ่งหญ้า ปราณกระบี่ฉวัดเฉวียนไปมา

เหลยจงคังที่ได้รับบาดเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่าหมดสิทธิ์สู้กับฟางเซ่าฉวิน ทำได้เพียงเฝ้ามองอยู่ห่างๆ ไม่ทำตัวเป็นภาระ

พวกเฮยหมู่ตานทั้งสามยืนล้อมฟางเซ่าฉวินเอาไว้ ปราณกระบี่สายแล้วสายเล่ากระหน่ำโจมตีอย่างคลุ้มคลั่ง ฟางเซ่าฉวินกวัดแกว่งกระบี่ปัดป้องปราณกระบี่ที่โจมตีเข้ามา พร้อมกับส่งปราณกระบี่ออกไปเพื่อบีบให้ทั้งสามต้องป้องกันตัว ทว่าก็ทำอะไรทั้งสามไม่ได้เช่นกัน เพราะทั้งสามไม่เข้าใกล้เขา เวลาเขาพุ่งเข้าใส่ผู้ใด อีกฝ่ายจะกระโดดถอยหนีไปอย่างรวดเร็ว อีกสองคนที่เหลือก็จะไล่ตามเข้ามาโจมตีเขา

ไม่เสียทีที่ทั้งสามอยู่ด้วยกันมานานหลายปี ประสานงานกันอย่างรู้ใจยิ่ง ไม่ว่าจะรุกหรือถอยก็ไม่ได้มีความปั่นป่วนแม้แต่น้อย

แต่ไม่นานสถานการณ์ที่ไม่มีใครทำอะไรใครได้ก็พังทลายลง ฟางเซ่าฉวินมือไม้ปั่นป่วน เริ่มมีท่าทีตระหนกลนลานปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย

พวกเฮยหมู่ตานย่อมต้องทราบสาเหตุ พบว่าหนิวโหย่วเต้าไม่ทำให้พวกเขาผิดหวังอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ เพิ่งจะผ่านไปเพียงไม่นานก็จัดการคนที่เหลือได้แล้ว กำลังถือกระบี่มุ่งหน้าเข้ามา!

ปกติแล้วหนิวโหย่วเต้าอ่อนโยนเป็นมิตร บางครั้งเหมือนจะพูดว่าไม่ชอบการต่อสู้ฆ่าฟันอะไรทำนองนั้นด้วย พวกเขาเพิ่งจะเคยเห็นหนิวโหย่วเต้ามีท่าทีดุดันเปี่ยมเจตนาสังหารเช่นนี้เป็นครั้งแรก ดูคล้ายพวกโจรที่ดุร้ายอย่างไรอย่างนั้น ลากกระบี่พุ่งเข้ามาพร้อมไอสังหารที่พลุ่งพล่าน!

คนมากมายเช่นนี้ก็ยังสู้หนิวโหย่วเต้าไม่ได้ ฟางเซ่าฉวินตื่นตระหนกขึ้นมาจริงๆ แล้ว หันหลังหมายจะหลบหนี

เฮยหมู่ตานร้องตะโกน “หยุดเขาไว้!”

ทั้งสามเปิดฉากโจมตีอย่างเต็มที่ทันที มิได้ใช้แผนศัตรูรุกข้าถอย ศัตรูถอยข้ารุกอีกต่อไป หากแต่กลุ้มรุมโจมตีอย่างบ้าคลั่ง กดดันจนฟางเซ่าฉวินไม่มีเวลาหลบหนีได้

หนิวโหย่วเต้าที่พุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็วเข้าร่วมขบวนต่อสู้ทันที ตวัดกระบี่ทำลายปราณกระบี่ที่ฟางเซ่าฉวินฟันออกมา รุกคืบเข้าไปใกล้ในชั่วพริบตา

ฟางเซ่าฉวินรีบตวัดกระบี่โจมตีอย่างสุดกำลัง

เคร้ง! กระบี่สองเล่มปะทะกัน ฟางเซ่าฉวินตกใจเป็นอย่างยิ่ง พลังที่ส่งผ่านกระบี่ไปเป็นเหมือนดั่งดินโคลนที่จมลงไปในมหาสมุทร คิดไม่ถึงว่าจะถูกพลังประหลาดบนกระบี่ของอีกฝ่ายสลายทิ้งไป

หนิวโหย่วเต้าฉวยโอกาสแทงกระบี่เข้ามา ตวัดกระบี่ทีหนึ่ง จากนั้นแทงเข้ามาอีกครั้ง!

ข้อมือเปื้อนเลือดข้างหนึ่งกระเด็นออกไปพร้อมกระบี่ที่ถืออยู่!

ประกายกระบี่หยุดชะงัก โลหิตไหลทะลักออกมาจากบริเวณข้อมือขวาของฟางเซ่าฉวินที่ถูกฟันขาด มือซ้ายคว้าจับกระบี่ที่แทงทะลุทรวงอกเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก ก้มหน้ามองกระบี่ยาวที่แทงทะลุตำแหน่งหัวใจของตน ปลายกระบี่ที่แทงทะลุออกไปด้านหลังมีโลหิตไหลหยดออกมา

ฟางเซ่าฉวินเงยหน้าขึ้นช้าๆ คิดอยากจะมองดูหนิวโหย่วเต้า

แต่หนิวโหย่วเต้าที่สีหน้าเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมกลับยกเท้าถีบไปที่ทรวกอกของเขาจนกระเด็นลอยออกไป ชักกระบี่กลับมาไว้ในมือ มองไปรอบด้านด้วยสายตาเย็นชา โลหิตไหลหยดจากปลายกระบี่ ตกลงในพุ่มหญ้า

พวกเฮยหมู่ตานมองดูด้วยความตะลึง ยังดึงสติกลับมาจากการโจมตีเมื่อครู่นี้ไม่ได้ สังหารฟางเซ่าฉวินได้ในกระบี่เดียวอย่างนั้นหรือ?

จากนั้นพลันเห็นหนิวโหย่วเต้ายกกระบี่ชี้ไปทางเนินเขา ทั้งสามคนหันไปมอง

ชุยหย่วนลุกขึ้นมาอย่างยากลำบาก ร่างกายส่ายโงนเงน เดินซวนเซคิดจะหลบหนี

ไม่รู้ว่าหยวนฟางโผล่ออกมาจากไหน สีหน้าคึกคักดุร้าย เขาไม่กลัวที่จะต้องสู้กับคนที่แทบจะยืนไม่อยู่เช่นนี้ ถือดาบพุ่งเข้าไป หมายจะสังหารอีกฝ่าย

ผลคือถูกหนิวโหย่วเต้าชี้กระบี่ใส่เช่นนี้ หยวนฟางจึงหยุดชะงัก ยิ้มแห้งๆ แล้ววิ่งกลับขึ้นเนินเขาไป

เลี่ยจ้านปิงและเหยาโหย่วเลี่ยงก็เดินอย่างโซซัดโซเซเช่นกัน ทว่าความเร็วเช่นนี้ไม่อาจหนีรอดไปได้เลย เป็นแค่ความพยายามดิ้นรนก่อนตายเท่านั้น

หนิวโหย่วเต้าเดินลากกระบี่อย่างช้าๆ เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “ไปจัดการซะ เหตุใดคนของสามสำนักถึงร่วมมือกัน จับตัวคนที่ยังรอดชีวิตมาสอบถามให้ชัดเจนให้ได้!”

“เจ้าค่ะ!” เฮยหมู่ตานตอบรับ โบกมือส่งสัญญาณ ทั้งสามคนรีบไปจัดการตามคำสั่งทันที

หยวนฟางวิ่งกลับมา ประคองฝักกระบี่ด้วยสองมือ หัวเราะแหะๆ พลางเรียก “เต้าเหยี่ย”

หนิวโหย่วเต้าสะบัดคราบเลือดบนกระบี่ ตวัดกระบี่คราหนึ่ง ฝักกระบี่ในมือหยวนฟางหมุนควงขึ้นสู่อากาศแล้วร่วงลงมา

กระบี่ยาวถูกชูขึ้น เสียบกลับเข้าไปในฝักกระบี่ที่ร่วงตกลงมา จากนั้นก็พลิกกระบี่ค้ำลงตรงเบื้องหน้า สองมือวางลงบนด้ามกระบี่ ยืนตระหง่านอยู่กลางพงหญ้า ไอสังหารบนใบหน้าค่อยๆ คลายตัวลง สีหน้าค่อยๆ กลับมาอ่อนโยน

…..

ท้องนภากว้างใหญ่ ผืนพนาไพศาล ลมพัดยอดหญ้าไหวลู่เหมือนดั่งเกลียวคลื่น

นกแร้งสิบกว่าตัวบินวนเวียนอยู่บนท้องฟ้า คล้ายจะมาเพราะได้กลิ่นคาวเลือด

หนิวโหย่วเต้าที่ยืนค้ำกระบี่อยู่กลางทุ่งหญ้าทอดตาเหม่อมองออกไปไกล

เฮยหมู่ตานยืนอยู่ด้านข้าง รายงานเรื่องราวที่ซักถามมาได้อย่างละเอียด

หนิวโหย่วเต้าถาม “ยอดฝีมือระดับโอสถทองที่ทำหน้าที่เฝ้าร้านของทั้งสามสำนักออกเดินทางไปตั้งแต่ยามไฮ่[1]เมื่อคืนวานแล้วอย่างนั้นหรือ?”

เฮยหมู่ตานพยักหน้ารับ “ชุยหย่วนว่ามาเช่นนี้ ตรงกับคำสารภาพของเหยาโหย่วเลี่ยงเจ้าค่ะ”

หนิวโหย่วเต้าถามต่อ “เลี่ยจ้านปิงไม่ยอมสารภาพหรือ?”

เฮยหมู่ตานตอบว่า “เป็นตายอย่างไรก็ไม่ยอมพูดเจ้าค่ะ พวกข้าจะคิดหาทางง้างปากเขาให้ได้ แต่อาจจะต้องใช้เวลาสักหน่อยเจ้าค่ะ”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “อย่าเสียเวลากับเขา คนไหนสารภาพก็เก็บไว้ ส่วนคนที่ไม่ยอมสารภาพ…ฆ่าทิ้ง!”

“เจ้าค่ะ!” เฮยหมู่ตานตอบรับ จากนั้นก็ยื่นสัมภาระห่อหนึ่งออกมา “เต้าเหยี่ย นี่คือทรัพย์สินที่ยึดมาได้จากพวกเขาเจ้าค่ะ”

“พวกเจ้าจัดการเองได้เลย” หนิวโหย่วเต้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่สนใจสิ่งเหล่านี้