ตอนที่ 168 บุตรธิดา

ตอนที่ 168 บุตรธิดา

สีหน้าเซ่าซานเสิ่งแข็งทื่อไปเล็กน้อย แต่ยังคงรับคำสั่ง “ขอรับ!”

เซ่าผิงปอกล่าวว่า “ไม่ว่าหนิวโหย่วเต้าจะไปที่หอหิมะเหมันต์หรือไม่ จงส่งคนไปแจ้งกับทางตระกูลซ่งในเมืองหลวงแคว้นเยี่ยน ตระกูลซ่งน่าจะหาทางจัดการได้”

พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ เขาก็ข่มโทสะเอาไว้ เพลงกล่อมเด็กจะส่งผลกระทบต่อทางท่านพ่อมากแค่ไหนเขาไม่อาจแน่ใจได้ เรื่องนี้กลายเป็นปัญหาสำคัญที่เขาต้องเผชิญหน้าในเวลานี้ ต้องคอยระวังในการจัดการเรื่องต่างๆ เพราะถ้าหากทางด้านนี้เกิดเรื่องที่ไม่คาดคิดอันใดขึ้น ท่าทีของทางสำนักเขามหาญาณนั้นมีความสำคัญเป็นอย่างมาก เมื่อยังไม่อาจมั่นใจได้ว่าหนิวโหย่วเต้าจะไปที่หอหิมะเหมันต์หรือไม่ เขาก็ไม่สะดวกจะใช้งานอีกฝ่าย เพราะถ้าหากให้อีกฝ่ายไปเสียเที่ยว หรือเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้น เกรงว่าคงทำให้ทางสำนักเขามหาญาณไม่พอใจเขาได้

เมื่อเกิดเรื่องเพลงกล่อมเด็กขึ้นมา ทำให้เขาต้องเริ่มจัดการเรื่องราวต่างๆ อย่างระมัดระวัง

เซ่าซานเสิ่งเอ่ยว่า “พูดถึงตระกูลซ่งแห่งแคว้นเยี่ยนแล้ว มีเรื่องหนึ่งที่ข้ากำลังจะรายงานคุณชายใหญ่อยู่พอดี หวังเหิงที่เป็นหนึ่งในสี่แม่ทัพใหญ่ของกององครักษ์พิทักษ์เมืองหลวงแห่งแคว้นเยี่ยนต้องการรับตัวบุตรสาวที่แต่งเข้าตระกูลซ่งกลับไป ตระกูลซ่งเองก็เขียนหนังสืออนุญาตให้บุตรสาวของเขาออกเรือนใหม่ได้ หวังเหิงประกาศเรื่องนี้ต่อสาธารณชน สถานการณ์ในเมืองหลวงของทางฝั่งตระกูลซ่งดูเหมือนจะไม่ค่อยสู้ดีขอรับ”

“โอ้!” เซ่าผิงปออุทานด้วยความแปลกใจ เขาใช้ความคิด เอ่ยด้วยความลังเล “ซ่งจิ่วหมิงเป็นคนสนิทของถงมั่ว ทว่าหวังเหิงกลับตัดสัมพันธ์กับตระกูลซ่ง ดูเหมือนจะเกิดความเปลี่ยนแปลงอันใดขึ้นในราชสำนักแคว้นเยี่ยนเสียแล้ว ไม่รู้ว่าจะเกี่ยวข้องกับการตายของซ่งหลงหรือไม่ ให้คนจับตาดูเรื่องนี้ต่อไป”

“ขอรับ!” เซ่าซานเสิ่งตอบรับ ก่อนจะเอ่ยถามอีกว่า “เช่นนั้นยังต้องแจ้งเรื่องนี้ต่อตระกูลซ่งอีกหรือไม่ขอรับ? ราชสำนักแคว้นเยี่ยนเองก็ต้องการกำจัดหนิวโหย่วเต้าเช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้นคือราชสำนักแคว้นเยี่ยนมีอำนาจมากกว่า”

เซ่าผิงปอส่ายหน้าเล็กน้อย “เรื่องจุดพักม้า รายละเอียดคำรับสารภาพที่ได้จากการจับกุมข้าได้ดูแล้ว แคว้นเยี่ยนใช้งานสายลับเหล่านี้อย่างระมัดระวัง เดิมทีพวกเขาไม่ได้ทำเรื่องใดที่น่าสงสัยเลย แค่ส่งข่าวออกไปครั้งเดียวเท่านั้น แล้วหนิวโหย่วเต้าทราบเรื่องสายลับในจุดพักม้าอย่างชัดเจนขนาดนั้นได้อย่างไร? ข้าสงสัยว่าจะมีคนคาบข่าวไปบอกเขา ราชสำนักแคว้นเยี่ยนมีคนมากมาย ต่างคนต่างพูดกันไปคนละอย่าง พวกเราไม่อาจทราบสถานการณ์ที่แน่ชัดได้ ให้ตระกูลซ่งไปจัดการเองดีกว่า ต่อให้ตระกูลซ่งจะย่ำแย่เพียงใด อย่างน้อยพวกเขาก็เข้าใจสถานการณ์ในแคว้นเยี่ยนดีกว่าพวกเรา”

“ขอรับ” เซ่าซานเสิ่งพยักหน้ารับ

“ยังมีอีก ระยะนี้จัดวางกำลังองครักษ์ให้เข้มงวดหน่อย” เซ่าผิงปอเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าตึงเครียด

ช่วยไม่ได้ เขาถูกเรื่องเพลงกล่อมเด็กผลักให้ขึ้นไปยืนบนยอดพายุ ไม่ว่าจะเป็นทางแคว้นเยี่ยนหรือแคว้นหาน หรือพวกคนที่ต้องการกำจัดเซ่าเติงอวิ๋นที่มีกองกำลังอิสระ เกรงว่าคงจะหมายตาเขาเข้าแล้ว

เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกอึดอัดใจอย่างบอกไม่ถูก หนิวโหย่วเต้าลงมือเพียงครั้งเดียวก็สร้างแรงกดดันในด้านต่างๆ ให้เขาได้แล้ว ทว่าเขากลับทำได้เพียงคอยครุ่นคิดว่าจะตามล่าหนิวโหย่วเต้าได้อย่างไร นี่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกเหมือนว่าตัวเองด้อยกว่า ซึ่งเขาไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้เป็นยิ่งนัก

“ขอรับ!” เซ่าซานเสิ่งรับคำสั่ง เมื่อเห็นว่าเขาไม่มีเรื่องจะสั่งการต่ออีก จึงเอ่ยเตือนว่า “คุณชายใหญ่ รีบไปอาบน้ำเถอะขอรับ ไม่ควรให้ท่านผู้ว่าการมณฑลต้องคอยนานนะขอรับ”

เซ่าผิงปอได้สติกลับมา เดินอาดๆ ออกจากห้องโถง ตรงไปที่ห้องอาบน้ำ

เมื่อไปถึงห้องอาบน้ำก็เปลือยกายทันที แหวกม่านเปิดออก ตรงไปยังอ่างอาบน้ำที่อยู่ด้านหลัง ก่อนจะหย่อนตัวแช่ลงในน้ำอุ่น

ด้านนอกม่าน สาวใช้เดินเข้าออก จัดวางอาภรณ์ไว้

เมื่อสาวใช้จากไป เรือนร่างอ้อนแอ้นอรชรร่างหนึ่งปรากฏขึ้น หญิงสาวในชุดกระโปรงยาวสีมรกตงามสดใสผู้หนึ่งเดินเข้ามา

หญิงสาวอุ้มพิณกู่ฉินไว้ในอ้อมแขน พาดพิณลงบนโต๊ะภายในห้อง นั่งลงข้างพิณ นิ้วเรียวเสลาดีดบรรเลง เสียงพิณติงตังไพเราะแว่วดังขึ้นมา

หน้าผากเปิดกว้างอวบอิ่ม เส้นผมดำขลับวาววับ รูปโฉมงามงดแม้แต่จันทร์ยังต้องหลบมวลผกายังต้องอาย ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนหวานทรงเสน่ห์ หันมองเงาร่างเลือนรางของคนที่แช่ในอ่างอาบน้ำหลังม่าน

หญิงสาวนางนี้มีนามว่าซูจ้าว เป็นญาติผู้พี่ของเซ่าผิงปอ นับว่าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรเพียงคนเดียวในตระกูลเซ่า

เซ่าผิงปอที่หลับตาแช่อยู่ในน้ำลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงพิณ เหลียวมองเงาร่างพร่ามัวที่อยู่นอกม่าน เอ่ยด้วยรอยยิ้ม “พี่จ้าวกลับมาตั้งแต่เมื่อไรกัน?”

เสียงพิณหยุดลง เงาร่างนั้นลุกขึ้นยืน เสียงหวานเสนาะหูแว่วขึ้นมา “เพิ่งกลับมาถึงแคว้นหานก็ได้ยินเรื่องเพลงกล่อมเด็กที่มุ่งร้ายต่อเจ้า จึงเร่งกลับมาที่เป่ยโจวทันที มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

เซ่าผิงปอวักน้ำสาดหน้าตัวเองเล็กน้อย เอ่ยว่า “เคยได้ยินชื่อหนิวโหย่วเต้าแล้วกระมัง? คนที่สังหารราชทูตแคว้นเยี่ยนผู้นั้นน่ะ…” เขาบอกเล่าสถานการณ์ให้ฟังคร่าวๆ

เงาร่างของซูจ้าวเดินกลับไปกลับมาอยู่นอกม่าน “หนิวโหย่วเต้าคนนี้ชั่วร้ายยิ่งนัก!”

เซ่าผิงปอกล่าวว่า “เรื่องนี้ท่านไม่ต้องเป็นต้องกังวล ท่านทุ่มเทให้กับเรื่องเกลี้ยกล่อมทางแคว้นฉีกับแคว้นเว่ยก็พอ เพราะหากมณฑลเป่ยโจวคิดอยากทำการใหญ่ ม้าศึกและเสบียงจำนวนมากคือสิ่งที่ไม่อาจขาดได้ รอจนเป่ยโจวก้าวพ้นภาวะความอดอยากไปแล้ว มีกำลังทรัพย์เพียงพอแล้ว ข้าจะเริ่มจัดการเรื่องนี้ พี่จ้าว เรื่องราวเกี่ยวพันถึงอนาคตของมณฑลเป่ยโจว ความรับผิดชอบของท่านหนักหนายิ่ง!”

ซูจ้าวเอ่ยตอบ “เข้าใจแล้ว ข้าฟังจนหูชาไปหมดแล้ว กำลังจัดการอยู่ ไม่เคยชักช้ารีรอ เจ้าวางใจเถอะ”

เมื่ออาบน้ำเสร็จ เซ่าผิงปอเดินออกมานั่งตรงหน้าโต๊ะเครื่องแป้งด้านนอก ซูจ้าวโบกมือไล่สาวใช้ออกไป เข้ามาช่วยหวีผมให้เขาด้วยตัวเอง

“ไม่ได้พบกันเสียนาน นอกจากเรื่องงานแล้วไม่มีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับข้าบ้างหรือ?” ซูจ้าวถามด้วยรอยยิ้มละไม

เซ่าผิงปอกล่าวว่า “เดี๋ยวค่อยว่ากัน ข้าเพิ่งกลับมาถึง ยังต้องไปรายงานภารกิจกับทางท่านพ่ออีก”

ซูจ้าวเงียบไปพักหนึ่ง จู่ๆ พลันเอ่ยถามอีกครั้งว่า “เจ้าจะแต่งกับข้าใช่หรือไม่?”

เซ่าผิงปอย้อนถาม “ยังต้องสงสัยอีกหรือ?”

ซูจ้าวเอ่ยว่า “ดี ระบุเวลาที่แน่ชัดให้ข้าที”

เซ่าผิงปอขมวดคิ้ว “ท่านกำลังล้อเล่นอยู่หรือ? ถ้าแต่งท่านตอนนี้ ทันทีที่ตัวตนของท่านเปิดเผยออกไป ท่านยังจะไปจัดการเรื่องทางแคว้นฉีได้อีกหรือ? หรือท่านลืมความแค้นอันใหญ่หลวงของน้าหญิงกับน้าเขยไปแล้ว?”

ซูจ้าวเอ่ย “ข้าว่าเจ้าชอบพอถังอี๋คนนั้นเข้าแล้ว!”

เซ่าผิงปอถอนใจกล่าวไปว่า “ถังอี๋เป็นหญิงมีสามีแล้ว ข้าตามเกี้ยวพานางด้วยเป้าหมายใดท่านเองก็รู้ ต้องการให้ข้าย้ำถึงความสำคัญของจ้าวสยงเกอให้ท่านฟังอีกรอบหรือไม่?”

รอยยิ้มของซูจ้าวเจือความกลัดกลุ้มไว้เล็กน้อย มือยังคงขยับไม่หยุด “ข้าเข้าใจเหตุผลดี แต่ภายในใจข้ารู้สึกไม่มั่นใจจริงๆ ข้าทำเรื่องสกปรกมากมาย ถ้าหากเจ้ามีวันนั้นแล้ว เจ้ายังจะแต่งกับคนอย่างข้าอีกหรือ?”

เซ่าผิงปอยกมือขึ้น จับมือเรียวงามของนาง มองนางผ่านคันฉ่องพลางเอ่ยว่า “อย่าคิดมากไปเลย ที่ข้ายังไม่แต่งงานจนถึงตอนนี้เป็นเพราะเหตุใดกันเล่า? พี่จ้าว ชาตินี้ข้าจะแต่งกับท่านเท่านั้น!”