ตอนที่ 171 ดินแดนหิมะ

ตอนที่ 171 ดินแดนหิมะ

แต่เขากลับเชื่อมั่นในตัวหนิวโหย่วเต้ายิ่งนัก

ทั้งสามคนมองหน้ากัน เรื่องนี้เป็นฝีมือของหนิวโหย่วเต้าอย่างนั้นหรือ?

หลานรั่วถิงรีบเอ่ยถาม “ไต้ซือ สรุปแล้วเรื่องราวมันเป็นมาอย่างไรกันแน่?”

“อื้อๆ” หยวนฟางส่ายหน้า ไม่ยอมพูดอะไรอีก

ซางซูชิงเริ่มทนเขาไม่ไหว ไม่รู้ว่าเจ้าปีศาจตัวนี้ไปเอานิสัยพูดอะไรเพียงครึ่งเดียวมาจากไหน ถ้าจะทำอย่างนี้เจ้าก็อย่าได้พูดเลยดีกว่า เจ้าไม่อึดอัด แต่คนฟังรู้สึกอึดอัดนัก

หลานรั่วถิงเองก็ทนรับนิสัยนี้ของหยวนฟางไม่ได้เช่นกัน หลังจากหยวนฟางกลับมา ตัวเขาย่อมต้องถามถึงสถานการณ์ของหนิวโหย่วเต้าเป็นธรรมดา แต่เขากลับพบว่าเจ้าปีศาจตัวนี้ปากพล่อยนัก เหมือนอยากจะอวดอ้างอันใดสักอย่าง แต่ก็วางท่าทำเป็นเก็บงำเอาไว้ สรุปแล้วก็คือนับตั้งแต่เจ้าปีศาจตัวนี้ติดตามหนิวโหย่วเต้าได้ระยะเวลาหนึ่ง มันก็มักจะทำท่าเสมือนมีลับลมคมในอยู่เสมอ มองตัวเองเป็นมนุษย์ไปแล้วจริงๆ ลืมสภาพเกรอะกรังของตนยามอยู่ที่วัดหนานซานไปจนสิ้น ลืมเลือนไปแล้วว่าชีวิตที่ถูกหยวนกังทุบตีจนฟกช้ำดำเขียวอยู่ทุกวันเป็นอย่างไร คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีท่าทีคล้ายดูแคลนคนทางฝั่งนี้ขึ้นมาได้

แต่พวกเขาก็ไม่สะดวกจะจัดการอันใดหยวนฟางจริงๆ เพราะอีกฝ่ายเป็นคนของหนิวโหย่วเต้า ที่ทางนี้สามารถมีวันนี้ได้ เป็นเพราะหนิวโหย่วเต้าได้สร้างความดีความชอบเอาไว้ให้อย่างใหญ่หลวง การจะไปแตะต้องคนของหนิวโหย่วเต้าดูไม่ค่อยเหมาะสักเท่าไร

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หลานรั่วถิงเองก็เลื่อมใสในตัวหนิวโหย่วเต้าเป็นยิ่งนักเช่นกัน ทางนี้ทราบถึงประวัติความเป็นมาของปีศาจตัวนี้ดี อีกอย่างเวลาก็เพิ่งผ่านไปได้ไม่นานนัก คิดไม่ถึงว่าปีศาจตนนี้จะยอมสยบภักดีต่อหนิวโหย่วเต้าแล้ว เขาพบว่าหนิวโหย่วเต้ามีความสามารถในการซื้อใจคนจริงๆ

ความสามารถของคนหนุ่มผู้นี้ทำให้เขาต้องทอดถอนใจจริงๆ อายุกับการกระทำของหนิวโหย่วเต้ามักจะทำให้เขารู้สึกถึงความไม่เข้ากันบางอย่าง

ซางเฉาจงที่ใบหน้าฟกช้ำบวมปูดหันไปมองหยวนฟาง คร้านจะเอ่ยอันใดเช่นกัน

ด้านนอกมีองครักษ์เดินเข้ามาอีกครั้ง ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้ “รายงานลับลำดับที่หกจากเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

หยวนฟางฟังแล้วไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร ทว่าซางเฉาจง ซางซูชิงและหลานรั่วถิงกลับมีสีหน้าเคร่งขรึม เนื่องจากรายงานลับลำดับที่หกคือสายลับที่จัดวางเอาไว้สำหรับหนิวโหย่วเต้าโดยเฉพาะ และเป็นหนิวโหย่วเต้าที่สั่งให้ทางนี้จัดวางสายลับนี้ขึ้นมา

หลานรั่วถิงกำลังจะยื่นมือออกไปรับ ซางซูชิงกลับชิงคว้ารายงานลับไปอ่านก่อน

มือที่เพิ่งยกขึ้นมาได้ครึ่งหนึ่งของหลานรั่วถิงหยุดชะงัก ค่อยๆ หันไปมองดูซางซูชิงที่กำลังอ่านรายงานลับอย่างตั้งใจ แววตาวูบไหวเล็กน้อย

ซางซูชิงที่อ่านรายงานลับเสร็จเรียบร้อยมีสีหน้าตึงเครียด เอ่ยว่า “เต้าเหยี่ยมีอันตราย” จากนั้นส่งรายงานลับให้หลานรั่วถิง

หลังหลานรั่วถิงอ่านจบก็มีสีหน้าตึงเครียดเช่นกัน จากนั้นส่งให้ซางเฉาจงได้อ่าน

หลังซางเฉาจงอ่านจบแล้ว หยวนฟางที่ได้ยินว่าเต้าเหยี่ยมีอันตรายก็อดยื่นมือออกมาขอจดหมายไปอ่านด้วยไม่ได้ “ท่านอ๋อง ขอกระหม่อมดูหน่อยพ่ะย่ะค่ะ”

พอรับไปอ่านดูก็เข้าใจได้ไม่อยาก กวาดตามองเพียงแวบเดียวก็รู้ได้ สิ่งที่ส่งมาคือข้อความลับที่ถูกถอดความเสร็จเรียบร้อยก่อนนำมาส่งให้

ใจความคร่าวๆ ในจดหมายคือทางมณฑลเป่ยโจวส่งข่าวให้ตระกูลซ่งในเมืองหลวงแคว้นเยี่ยน แจ้งว่าหนิวโหย่วเต้าอยู่ที่แคว้นหาน กำลังจะไปขอผลตะวันชาดจากหอหิมะเหมันต์มาช่วยรักษาอาการป่วยให้บุตรชายไห่หรูเยวี่ย ซ่งจิ่วหมิงต้องการใช้โอกาสนี้ทำคุณไถ่โทษเพื่อทำให้ตัวเองกลับมามีอำนาจอีกครั้ง จึงได้ติดต่อให้คนของสำนักเซียนสถิตไล่ตามไปสังหารหนิวโหย่วเต้าก่อนถึงหอหิมะเหมันต์!

“ทำอย่างไรดี? ทำอย่างไรดี?” หยวนฟางที่อ่านเสร็จเรียบร้อยโบกรายงานลับพร้อมเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

ซางซูชิงถาม “นี่แสดงว่าเต้าเหยี่ยจะไปขอผลตะวันชาดจากหอหิมะเหมันต์จริงๆ หรือ? ”

หยวนฟางเอ่ยด้วยความร้อนใจ “เต้าเหยี่ยรับปากไห่หรูเยวี่ยเอาไว้พ่ะย่ะค่ะ!”

หลานรั่วถิงถอนใจแล้วกล่าวว่า “คำสัญญามีค่าดั่งทองพันชั่ง ช่างเป็นคนมีสัจจะและคุณธรรมจริงๆ!”

ทางนี้ทราบเรื่องการเจรจาระหว่างหนิวโหย่วเต้าและไห่หรูเยวี่ยจากฟางเจ๋อที่ถูกส่งไปจัดการงานทางมณฑลจินโจวแล้ว เรื่องราวเจรจากันไปถึงขั้นนั้น อันที่จริงเรื่องผลตะวันชาดไม่ได้มีความสำคัญอีกต่อไปแล้ว ไห่หรูเยวี่ยทราบถึงความแข็งแกร่งของกององครักษ์เลิศล้ำห้าวหาญที่เก่งกาจไร้พ่ายของหนิงอ๋อง จึงกำลังพยายามสร้างเงื่อนไขให้ทางฝั่งนี้สามารถปักหลักได้อย่างมั่นคง โดยหวังว่าซางเฉาจงจะสร้างกององครักษ์เลิศล้ำห้าวหาญที่เกรียงไกรไปทั่วหล้าขึ้นมาอีกครั้งแล้วกลับมาให้การสนับสนุนนาง

คนมีปัญญาที่รู้เรื่องล้วนแต่ทราบดี อันที่จริงแม้แต่ตัวไห่หรูเยวี่ยเองก็ไม่ได้มีความหวังอะไรกับผลตะวันชาดแล้ว หลายปีมานี้มณฑลจินโจวทำทุกหนทางแล้วก็ยังไม่สามารถเอาผลตะวันชาดมาได้ คาดว่าทางมณฑลจินโจวก็คงไม่เชื่อเช่นกันว่าหนิวโหย่วเต้าจะเอาผลตะวันชาดมาได้ ความจริงที่นางให้การสนับสนุนซางเฉาจงก็เพื่อเตรียมการไว้ให้เซียวเทียนเจิ้นที่เป็นบุตรชายของนาง แล้วก็เตรียมการสำหรับอนาคตให้ตัวนางเอง

ดังนั้น ความจริงหนิวโหย่วเต้าจึงไม่จำเป็นต้องไปทำเรื่องไร้ความหวังเช่นนี้อีก ไม่มีความจำเป็นต้องไปร้องขอผลตะวันชาดอันใดนั่นเลย!

หยวนฟางกล่าวว่า “สัจจะคุณธรรมอะไร? เต้าเหยี่ยย่อมต้องรักษาคำพูดของตัวเองอยู่แล้ว! แต่ที่เต้าเหยี่ยทำไปก็เพื่อพวกท่านด้วยเช่นกัน! ยามที่เจรจากับไห่หรูเยวี่ย ข้าก็อยู่ตรงนั้นด้วย ข้าทราบดี ความจริงเต้าเหยี่ยไม่จำเป็นต้องหาเรื่องลำบากใส่ตัวเช่นนี้เลย หลังเสร็จงานข้าลองเกลี้ยกล่อมเต้าเหยี่ยแล้วว่าไม่จำเป็นต้องลำบากเช่นนี้ พวกท่านทราบหรือไม่ว่าเต้าเหยี่ยพูดอย่างไร?”

หลานรั่วถิงถาม “ว่าอย่างไร?”

หยวนฟางเล่าว่า “เต้าเหยี่ยบอกว่ากององครักษ์เลิศล้ำห้าวหาญจะก่อตั้งขึ้นสำเร็จขึ้นมาในวันใดก็ยังไม่อาจทราบได้ อาการป่วยของเซียวเทียนเจิ้นเขาได้ตรวจสอบด้วยตัวเองแล้ว ไม่สู้ดีนัก คงจะทนได้อีกไม่นานเท่าไร อาจจะปุบปับตายวันตายพรุ่งก็เป็นได้ เมื่อถึงเวลานั้นไห่หรูเยวี่ยจะตกที่นั่งลำบาก หากมณฑลจินโจวเปลี่ยนผู้ปกครอง ความสัมพันธ์ที่มีกับทางท่านอ๋องก็ไม่รู้ว่าจะเกิดความเปลี่ยนแปลงหรือไม่…ดังนั้นเต้าเหยี่ยจึงยืนกรานจะไปขอผลตะวันชาดนั้นมาให้ได้ พวกท่านรู้หรือไม่ว่าการเดินทางครั้งนี้อันตรายมากเพียงใด? พวกท่านทราบหรือไม่ว่ามีคนมากน้อยเท่าไรที่จ้องเอาชีวิตเต้าเหยี่ย? พวกท่านไม่รู้อะไรเลย พวกท่านไม่ได้เห็นว่าเต้าเหยี่ยต่อสู้กับกลุ่มคนที่ไล่ล่าสังหารเขาจนนองเลือดอย่างไร เต้าเหยี่ยกำลังเสี่ยงชีวิตทำงานให้พวกท่านอยู่! เต้าเหยี่ยสิ้นเปลืองความคิดจิตใจเพื่อสกุลซางของพวกท่าน พวกท่านไม่อาจมองเขาตายไปเฉยๆ โดยไม่เหลียวแลได้นะ!”

ถึงแม้จะฟังดูเกินจริงไปบ้าง แต่ส่วนใหญ่ที่พูดมาล้วนเป็นความจริง และเขาก็ร้อนใจจริงๆ เพราะตัวเขาไร้กำลังความสามารถ!

และที่เขาร้อนใจก็มีสาเหตุแฝงอยู่อีกชั้นหนึ่ง เวลานี้ผลประโยชน์ของเขาได้ผูกติดอยู่กับตัวหนิวโหย่วเต้าโดยไม่รู้ตัวแล้ว เขาทราบดีว่าถ้าเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับหนิวโหย่วเต้า ตัวเขาที่อยู่ทางนี้ก็จะไร้ประโยชน์ไปทันที หากออกจากที่นี่ไปก็ไม่แน่ว่าจะสร้างชื่อเสียงอันใดได้ ปีศาจตัวนี้ไม่ได้โง่เลย!

เขากลับไปยังเขาหนานซานที่รกร้างห่างไกลแห่งนั้นไม่ได้แล้ว เมื่อได้ออกมาพบโลกกว้างใหญ่ เขาก็ไม่มีทางกลับไปลักเล็กขโมยน้อยในเขาหนานซานเหมือนอย่างเมื่อในอดีตอีก จิตใจทะเยอะทะยานมากขึ้นกว่าเดิมแล้ว!

ทันทีที่เขาเอ่ยวาจานี้ออกมา ขอบตาซางซูชิงพลันแดงเรื่อ ขบกรามกัดริมฝีปากแน่น!