ตอนที่ 302 เตรียมพร้อมไว้สองทาง

ตอนที่ 302 เตรียมพร้อมไว้สองทาง

สถานการณ์ก็เป็นเช่นนี้

“เก็บไว้ไม่ได้ ส่งต่อไม่ได้ ขายไม่ได้ เช่นนี้คือไม่คิดจะเหลือทางรอดให้เลยกระมัง!” เฟิงเอินไท่ถอนหายใจยาวๆ เอ่ยขอโทษกับหนิวโหย่วเต้า “น้องสาม เรื่องนี้เป็นข้าผิดต่อเจ้า!”

หนิวโหย่วเต้าส่ายหัว “ถูกฮ่องเต้แคว้นฉีหมายหัวแล้ว ต่อให้ตอนนั้นปฏิเสธไป คาดว่าก็คงปฏิเสธไม่ได้เช่นกัน ต่อให้ท่านไม่ตอบตกลง เขาก็มีวิธีบีบบังคับให้พวกเรารับไว้อยู่ดี”

ลิ่งหูชิวกล่าวว่า “เช่นนั้นก็คิดหาทางหนีกันเถอะ”

เฟิงเอินไท่ถามกลับ “จะหนีอย่างไรเล่า? ด้านนอกมีคนจับตามองมากมายขนาดนั้น ไม่ว่าผู้ใดออกไปก็ล้วนต้องถูกค้นตัว ไม่มีทางหนีรอดได้เลย”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “พี่รอง เรื่องนี้เกรงว่าคงต้องรบกวนท่านอีกรอบแล้ว”

ลิ่งหูชิวยิ้มเจื่อน “ท่าทีของทางสามสำนักชัดเจนมาก ต่อให้ข้าไปอีกสักกี่รอบก็ไม่มีประโยชน์หรอก!”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “ไม่ได้จะให้ท่านไปหาสามสำนักนั่น หากแต่ไปหาฮ่องเต้ ปมสาเหตุของปัญหาเกิดขึ้นจากเฮ่าอวิ๋นถู เรื่องนี้ต้องให้เฮ่าอวิ๋นถูเอ่ยปากถึงจะรอด ข้าอยากเจรจากับเฮ่าอวิ๋นถู”

ลิ่งหูชิวตบหน้าผาก เอ่ยด้วยความรู้สึกปวดหัวว่า “น้องสาม ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยเจ้า แต่ฮ่องเต้ใช่คนที่เจ้าอยากพบก็พบได้หรือ? ข้าไม่มีความสามารถมากพอจะติดต่อนัดหมายฮ่องเต้ให้เจ้าได้หรอกนะ อีกฝ่ายเองก็ไม่มีทางยอมพบเจ้าหรอก”

หนิวโหย่วเต้าเอ่ยว่า “เผยซานเหนียง! พี่รอง ท่านคิดหาทางช่วยติดต่อเผยเหนียงจื่อให้ข้าที ข้าอยากคุยกับนาง จะให้นางไปถ่ายทอดข้อความต่อฮ่องเต้”

เฟิงเอินไท่ถาม “เรื่องนี้เป็นความคิดของฮ่องเต้ แม้แต่ทางสำนักของเผยซานเหนียงก็ยังไม่เอาด้วย แล้วเผยซานเหนียงจะยอมพบเจ้าหรือ?”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “ขอเพียงได้พบกับเผยเหนียงจื่อ ข้าก็มีวิธีทำให้ฮ่องเต้เปลี่ยนความคิด”

ลิ่งหูชิวเอ่ยถาม “หากนางไม่ยอมเจอเจ้าล่ะ แบบนั้นจะทำอย่างไรได้?”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “พี่รอง ขอเพียงท่านติดต่อนางได้ ช่วยถ่ายทอดข้อความจากข้าให้นาง นางน่าจะยอมมาพบข้า”

พอได้ยินวาจานี้ ลิ่งหูชิวกลับสนใจขึ้นมาเล็กน้อยแล้ว ถามไปว่า “จะฝากข้อความอะไรไปให้นาง?”

หนิวโหย่วเต้าบอกไปว่า “ให้ท่านบอกนางว่าข้าเข้าใจเจตนาของฮ่องเต้แล้ว และยินดีจะให้ความร่วมมือ อยากจะพบนางเพื่อเจรจา หากนางไม่มาแล้วเกิดแผนการขององค์ฮ่องเต้ล้มเหลวขึ้นมา นางก็ปัดความรับผิดชอบไม่พ้นเช่นกัน”

ลิ่งหูชิวฉงน “เช่นนี้จะใช้ได้หรือ?”

หนิวโหย่วเต้าตอบว่า “น่าจะไม่มีปัญหา”

ลิ่งหูชิวลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็ลุกขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ได้ ข้าจะไปที่สำนักมหาบรรพตอีกสักรอบ ให้สหายที่สำนักมหาบรรพตช่วยติดต่อเผยซานเหนียงสักหน่อย คิดหาทางถ่ายทอดข้อความจากเจ้าให้ แต่นางจะยอมมาพบเจ้าหรือไม่ ข้าไม่มีความมั่นใจแม้แต่นิดเดียว”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “พี่รอง ท่านอย่าบั่นทอนจิตใจตัวเองสิ ไม่ว่าท่านต้องใช้วิธีการไหน ต่อให้ท่านต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมกลโกง ก็ต้องหาทางลากตัวนางมาพบข้าให้ได้”

“ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่แล้วกัน!” ลิ่งหูชิวพยักหน้ารับ บอกจะไปก็จะไปเลย หันหลังสาวเท้าเดินจากไป

“เฮ้อ!” เฟิงเอินไท่ส่ายหน้าถอนใจด้วยใบหน้ากลุ้มใจ

หนิวโหย่วเต้ากล่าวว่า “พี่ใหญ่ มีเรื่องหนึ่งที่อยากให้ท่านช่วย”

เฟิงเอินไท่หันกลับมา “เจ้าว่ามา ขอเพียงช่วยได้ข้าก็จะช่วยเจ้า”

หนิวโหย่วเต้าเอ่ยเสียงขรึม “ขุดอุโมงค์ใต้ดิน!”

“ขุดอุโมงค์ใต้ดินหรือ?” เฟิงเอินไท่มึนงง

หนิวโหย่วเต้าเอ่ยว่า “ถูกต้อง! ท่านพาเหล่าศิษย์สำนักหยกสวรรค์ของพวกท่านขุดอุโมงค์ใต้ดินจากในเรือนของพวกท่าน ระยะทางไม่จำเป็นต้องไกลเกินไป กำหนดปลายทางไว้ในพื้นที่ลับตาละแวกนี้ก็พอ จำไว้ว่าต้องทำให้เงียบเชียบที่สุด ห้ามแหวกหญ้าให้งูตื่น ช่วยข้าจัดเตรียมอุโมงค์ให้เสร็จก่อนเที่ยงวันพรุ่ง หลังจากขุดอุโมงค์เสร็จ ให้คนในสำนักหยกสวรรค์ของท่านเดินทางออกจากที่นี่ทางประตูหน้าตามปกติทันที ส่วนที่เหลือข้าจะจัดการเอง”

เฟิงเอินไท่เอ่ยถาม “มิใช่ว่าเจ้าจะเจรจากับองค์ฮ่องเต้หรอกหรือ?”

หนิวโหย่วเต้าตอบว่า “เจรจาก็ส่วนเจรจา แต่เราต้องเตรียมพร้อมไว้สองทาง ข้าไม่อาจฝากความหวังทั้งหมดเอาไว้ในมือของฮ่องเต้ได้ ต้องเตรียมทางถอยไว้ให้ตัวเองด้วย หากเจรจาล้มเหลว ข้าจะพาคนหนีทันที”

เฟิงเอินไท่ค่อนข้างรู้สึกละอายใจพอสมควร ทราบเช่นกันว่าครั้งนี้สำนักหยกสวรรค์ทำไม่ค่อยถูกต้อง ทำให้หนิวโหย่วเต้าตกอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยง อีกอย่างไม่ว่าจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ ถึงอย่างไรตนก็สาบานเป็นพี่น้องกับหนิวโหย่วเต้าไปแล้ว มีศิษย์ร่วมสำนักรู้เห็นมากมายปานนั้น หากทอดทิ้งไม่ไยดีหนิวโหย่วเต้า ตามหลักแล้วก็ดูไม่ค่อยเข้าท่าจริงๆ จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะเอ่ยด้วยความเป็นห่วงว่า “น้องสาม ฮ่องเต้วางแผนมาเรียบร้อยแล้ว เกรงว่าคงจัดวางสายสืบไว้ทั่วทุกมุมเมืองแล้ว คิดจะหลบหนีไปทางอุโมงค์ใต้ดินเกรงว่าคงไม่ง่ายดายปานนั้น!”

หนิวโหย่วเต้ากล่าวไปว่า “เรื่องนี้ข้าทราบดี ข้าวางแผนไว้แล้ว สิ่งที่ท่านต้องทำในตอนนี้คือช่วยจัดเตรียมอุโมงค์ลับใต้ดินให้ข้าทันที!”

เฟิงเอินไท่ถอนหายใจดังเฮ้อแล้วเอ่ยว่า “ตกลง! เรื่องอุโมงค์ใต้ดินเจ้าวางใจได้เลย ข้าจะช่วยเจ้าจัดเตรียมอย่างลับๆ ให้เสร็จก่อนเที่ยงวันพรุ่งนี้แน่นอน”

“ขอเร็วที่สุด!”

“ได้!”

หลังจากเฟิงเอินไท่จากไป หนิวโหย่วเต้างัดไม้กระดานแผ่นหนึ่งออกมาจากเครื่องเรือนภายในห้องอย่างรวดเร็วแล้วจัดการตัดแบ่ง จากนั้นถือมีดเล่มเล็กๆ เล่มหนึ่งไว้ในมือ ตวัดฉวัดเฉวียนบนผิวไม้จนขี้เลื่อยปลิวว่อน

เฮยหมู่ตานสงสัยเล็กน้อยว่าเขากำลังจะทำอะไร จึงเข้าไปดูใกล้ๆ พบว่าเขากำลังแกะสลักอยู่ ไม่คิดเลยว่าหนิวโหย่วเต้าจะมีฝีมือในด้านนี้ด้วย อดเอ่ยถามไม่ได้ “เต้าเหยี่ย นี่ท่านทำอะไรอยู่หรือเจ้าคะ?”

หนิวโหย่วเต้าไม่สนใจนาง ใช้สมาธิจดจ่อกับการแกะสลัก

ไม่นานนัก ชิ้นไม้แกะสลักขนาดครึ่งฝ่ามือที่ดูคล้ายจี้หยกพกก็เสร็จเรียบร้อย เป็นลวดลายบุปผาที่บานสะพรั่ง